Klucz (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło klucz w Wikisłowniku

Klucz – znak graficzny, który wyznacza położenie na pięciolinii jednego dźwięku, a w związku z tym i pozostałych, określanych w stosunku do niego. Kształt kluczy pochodzi od liter alfabetu umieszczanych na początku linii do X wieku.

Litery te z czasem zostały przestylizowane i przyjęły kształt dzisiejszych kluczy, dzielonych na trzy grupy: kluczy G, F i C.

Grupa kluczy G – określających położenie g¹[edytuj | edytuj kod]

Klucz dyszkantowy
Klucz wiolinowy

Grupa kluczy F określających położenie f[edytuj | edytuj kod]

Klucz barytonowy
Klucz basowy
Klucz subbasowy

Grupa kluczy C określających położenie c¹[edytuj | edytuj kod]

Klucz sopranowy
Klucz mezzosopranowy
Klucz altowy
Klucz tenorowy

Większość z tych kluczy ma znaczenie historyczne, w użyciu są cztery rodzaje kluczy:

Klucz wiolinowy służy do zapisu nut dla wysokich głosów (żeńskich, dziecięcych oraz tenoru – ten ostatni transponuje w dół), instrumentów wysoko brzmiących (np. skrzypiec, fletu, oboju, klarnetu, saksofonu, trąbki), wysokich partii granych na instrumentach klawiszowych (fortepianie, klawesynie, organach, akordeonie), zwykle prawą ręką.

Klucz basowy służy do zapisu nut dla niskich głosów (basu, barytonu), instrumentów nisko brzmiących (kontrabasu, gitary basowej, tuby, fagotu, wiolonczeli, puzonu, częściowo rogu), niskich partii granych na instrumentach klawiszowych lewą ręką.

Klucz altowy służy do zapisu nut na altówkę (wysokie partie na ten instrument zapisuje się w kluczu wiolinowym).

Klucz tenorowy służy do zapisu wysokich partii granych na wiolonczeli, fagocie, puzonie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Franciszek Wesołowski: Zasady Muzyki