Kościół św. Andrzeja Apostoła w Barczewie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół św. Andrzeja Apostoła
kościół klasztorny franciszkanów konwentualnych
Distinctive emblem for cultural property.svg 266 (B/124) z 20.03.1957 r.[1]
Państwo  Polska
Miejscowość Barczewo
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Andrzeja Apostoła w Barczewie
Wezwanie św. Andrzeja Apostoła
Położenie na mapie Barczewa
Mapa lokalizacyjna Barczewa
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Kościół św. Andrzeja Apostoła
Ziemia 53°49′36,58″N 20°41′29,59″E/53,826828 20,691553Na mapach: 53°49′36,58″N 20°41′29,59″E/53,826828 20,691553
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Nagrobek Andrzeja i Baltazara Batorych

Kościół św. Andrzeja Apostoła w Barczewie - gotycki kościół wzniesiony pod koniec XIV w. przy klasztorze franciszkanów konwentualnych.

Konwent zakonny upadł w okresie sekularyzacji w XVI wieku. W 1584 r. biskupem i władcą księstwa warmińskiego został bratanek Stefana Batorego, Andrzej Batory. Władca osadził w zrujnowanym klasztorze bernardynów. Do jednonawowej świątyni w latach 1589-96 dobudowano późnogotyckie sklepienie. Zbudowano boczną kaplicę św. Antoniego, w której Andrzej ufundował w 1598 r. nagrobek dla siebie i swojego brata, Baltazara. Pomnik jest jednym z najlepiej zachowanych i największych w Polsce zabytków manierystycznych. Jest dziełem Willema van den Blocke'a, który odkuł go w różnobarwnym marmurze gdańskim. W dolnej części pomnika przedstawiona jest leżąca postać Baltazara, ubrana w zbroję, a w górnej pod arkadą klęczący kardynał Batory. Nagrobek ten zapoczątkował cykl pomników z klęczącymi figurami. Biskup Batory liczył, że sprowadzeni przez niego bernardyni będą wiecznie o nim pamiętać. Jednakże kardynał Batory nie spoczął w Warmii. Zginął i został pochowany w Siedmiogrodzie w 1599 r.

W 1632 r. został tu pogrzebany sekretarz królewski, Paweł Górnicki. W 1810 r. zaborcy pruscy skasowali konwent bernardynów. Zakonnicy wrócili do Barczewa po II wojnie światowej. Oprócz kościoła zachowała się część starego klasztoru. W 1982 r. kościół przejęli franciszkanie w Prowincji Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Przy południowej ścianie wybudowano dom mieszkalny (plebanię) dla zakonników. Po utworzeniu w 1991 r. Prowincji św. Franciszka z Asyżu konwent w Barczewie wszedł w skład tejże prowincji.

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kaczorowski B., Słownik szkolny zabytki kultury polskiej, wyd. WSiP, Warszawa 1996, ISBN 83-02-05978-1