Kompatybilność wsteczna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kompatybilność wsteczna − cecha standardu, urządzenia lub oprogramowania, dzięki której - mimo zmiany funkcjonalności - nowa wersja umożliwia współpracę z całym otoczeniem starej wersji i jej wszystkimi komponentami. Mówi się wtedy o rozszerzeniu funkcjonalności.
- Przykłady kompatybilności wstecznej:
- Standard nadawania sygnału stereofonicznego w radiofonii FM jest kompatybilny wstecznie, ponieważ odbiorniki monofoniczne mogą odbierać emisje stereofoniczne (co powoduje, że odbiorniki monofoniczne są kompatybilne w przód, ale nie jest to "samodzielna" kompatybilność w przód, ponieważ to nowy sygnał został dopasowany do starego odbiornika, a nie odbiornik do nieznanego jeszcze standardu stereofonii).
- Odbiorniki stereofoniczne są kompatybilne wstecznie, ponieważ mogą odbierać emisje monofoniczne.
- Kolejne wersje systemów operacyjnych np. Windows, Linux itp. są kompatybilne wstecznie ponieważ umożliwiają uruchamianie oprogramowania tworzonego dla poprzednich wersji systemu.
- Systemy mocowania obiektywu do aparatów fotograficznych bagnet K (Pentax) oraz bagnet F (Nikon), dzięki zachowaniu całkowitej kompatybilności wstecznej, umożliwiają współpracę starych wersji obiektywu z najnowszymi aparatami fotograficznymi.
Zachowanie kompatybilności wstecznej często ogranicza maksymalne wykorzystanie nowych koncepcji, ale bywa konieczne z różnych względów, m.in. technicznych, ekonomicznych, społecznych i marketingowych. Jej negatywnym skutkiem jest spowolniony rozwój technologiczny. Jeśli ograniczenia stają się z czasem zbyt uciążliwe, jedynym wyjściem jest zerwanie z kompatybilnością wsteczną, co poprzedzone jest bilansem zysków i strat i zawsze jest kompromisem.
