Komunistyczna Partia Austrii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kommunistische Partei Österreichs
Kommunistische Partei Österreichs Logo.svg
Skrót KPÖ
Lider Mirko Messner
Data założenia 1918
Adres siedziby Drechslergasse 42 A-1140 Wiedeń
Deklarowana
ideologia polityczna
Eurokomunizm, Marksizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
Socjalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Europejska Partia Lewicy
Europejska Grupa
Parlamentarna
Zjednoczona Lewica Europejska - Nordycka Zielona Lewica
Młodzieżówka Kommunistische Jugend Österreichs.
Barwy czerwień
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
http://www.kpoe.at
Austria
Godło Austrii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Austrii

Wikiprojekt Polityka

Komunistyczna Partia Austriipartia komunistyczna w Austrii, założona w 1918 roku.

Partia publikuje Volkstimmen. Młodzieżówką partii jest Kommunistische Jugend Österreichs.

W wyborach parlamentarnych w 2002 roku partia uzyskała 27 568 głosów (0,56%). Nie udało się jej wówczas zdobyć żadnego mandatu w parlamencie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początek[edytuj | edytuj kod]

KPÖ została oficjalnie założona w dniu 3 listopada 1918. Pierwszą czynnością nowo założonej partii było wtargnięcie na msze przy okazji proklamowania Republiki Austrii w dniu 12 listopada. Komuniści rozwinęli w parlamencie transparent z hasłem "Niech żyje Republika Socjalistyczna!" [1]. Próba utworzenia "Republiki Rad" nie powiodła się. "Czerwona Gwardia" (Rote Garde) będąca paramilitarnym skrzydłem partii, została wkrótce włączona w struktury armii narodowej. W dniu 12 listopada 1918 doszło do próby komunistycznego zamachu stanu, który nie był profesjonalnie zorganizowana. W ciągu kilku godzin, zamach został rozbity, zamach nie był uzgodniony z bolszewikami[1].

W okresie pierwszej republiki, KPÖ odgrywała duże znaczenie w ruchu bezrobotnych i w walce z rodzącym się faszyzmem. Przed przejęciem władzy przez nazistów w Rzeszy Niemieckiej domagała się również zjednoczenia z "sowieckimi" Niemcami ("für den Anschluß an Sowjetdeutschland!")[2]. W 1933 roku KPÖ dekretem austrofaszystowskiego rządu Engelberta Dollfussa została zdelegalizowana razem z Socjaldemokratyczną Partią Austrii (SPÖ).

KPO zainicjowała powstanie robotnicze z 12 Lutego 1934, była to próba ratowania demokracji przed faszyzmu z zamiarem zastąpienia jej republiką komunistyczną. Po klęsce powstania nazwanego później lutowym, liczba członków KPÖ gwałtownie wzrosła z 4000 do 16000 członków.

Pod koniec 1930 austriacki komunista Alfred Klahr po raz pierwszy wysnuł tezę "narodu austriackiego". Biuro Polityczne Komunistycznej Partii zdecydowało się na początku 1937 roku rozpocząć debatę na temat kwestii narodowej w Austrii. Było to w czasie, gdy socjaldemokraci austriaccy uważali przynależność Austriaków do narodu niemieckiego za sprawę oczywistą[3].

Po przyłączeniu Austrii do Rzeszy Niemieckiej w marcu 1938 roku, KPO podjęła gotowość do walki z nazistami. W okresie nazistowskim odegrała znaczącą rolę w austriackim ruchu oporu. Komuniści walczyli ramię w ramię z niektórymi byłymi przeciwnikami politycznymi (między innymi chadecy) Wielu działaczy partii uczestniczyło w misjach jako wolontariusze w innych krajach, między innymi podczas wojny domowej w Hiszpanii. W ramach paktu Hitler-Stalin duża liczba austriackich komunistów ze Związku Radzieckiego została odesłana do Niemiec, w tym Franz Koritschoner i inni współzałożyciele partii.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Plakat partii z 2011

Po odrodzeniu niezależnej Austrii, partia odrzuciła plan Marshalla mimo tego komuniści uczestniczyli w powojennym rządzie.

W pierwszych wolnych wyborach parlamentarnych w dniu 25 Listopad 1945 partia zdobyła tylko 174 257 głosów, (5,42%) i zdobyła cztery mandaty w parlamencie. W niektórych przemysłowych i górniczych społecznościach KPÖ zdobył więcej niż 30% głosów. W słoweńsko-języcznych obszarach Karyntii, udziały KPÖ były wyższe.

KPÖ stała na czele wielkiego strajku 26 września październiku 1950 roku.

Pod koniec lat 50. wielu członków wycofało się z aktywnej działalności. W wyborach krajowych w 1959 partia uzyskała 142 578 głosów (3,27%).

Od 150.000 członków w pierwszych latach powojennych, partia skurczyła się do 36 400 (1965) i 20,000 (1974). Obecnie liczy 2000 członków.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy