Konstytucja III Republiki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Konstytucja Francji obowiązująca od 1875 roku, tworzyły ją trzy ustawy:

Władza ustawodawcza[edytuj | edytuj kod]

Władzę ustawodawczą należała do Parlamentu składającego się z dwóch izb:

  • Senatu – składał się z 300 senatorów w tym 75 nieusuwalnych i dożywotnich wchodzących w jego skład w drodze kooptacji (do zmian w konstytucji z 1884 roku) oraz 225 wybieranych przez kolegia wyborcze (złożonych z osób pełniących określone funkcje państwowe oraz przedstawicieli rad departamentalnych, okręgowych i gminnych) na okres 9 lat (z tym, że co 3 lata zmieniano skład 1/3 senatorów). Senatorem mogła być osoba która ukończyła 40 lat. Senat sądził prezydenta i ministrów oskarżonych o przestępstwo przez Izbę Deputowanych i wyrażał zgodę na rozwiązanie przez prezydenta Izby Deputowanych przed końcem kadencji.

Obie izby miały stanowisko równorzędne – każda ustawa musiała być uchwalona zarówno przez Izbę Deputowanych jak i przez Senat. Łączyły się one także w Zgromadzenie Narodowe, aby wybrać prezydenta albo, by dokonać zmian w konstytucji.

Władza wykonawcza[edytuj | edytuj kod]

Należała do prezydenta i ministrów.

  • Prezydent
    - głowa państwa
    - wybierany na 7 lat przez Zgromadzenie Narodowe bezwzględną większością głosów
    - kierował polityką wewnętrzną i zagraniczną Republiki
    - mianował ministrów
    - przewodniczył Radzie Ministrów
    - miał prawo do nadzwyczajnego zwoływania izb
    - miał inicjatywę ustawodawczą
    - przysługiwało mu weto ustawodawcze (zawieszające do czasu ponownego rozpatrzenia ustawy przez izby)
    - ogłaszał ustawy
    - za zgodą Senatu mógł skrócić kadencję Izby Deputowanych
    - przysługiwało mu prawo łaski
    - dysponował siłami zbrojnymi
    - ponosił odpowiedzialność konstytucyjną za zdradę (w stan oskarżenia stawiała go Izba Deputowanych, a sądził Senat)
  • Ministrowie
    - ich kontrasygnata była konieczna na aktach podpisywanych przez prezydenta
    - ponosili odpowiedzialność konstytucyjną przed Senatem
    - odpowiadali solidarnie za politykę rządu i indywidualnie za swe akty osobiste (przed obiema izbami Parlamentu)