Prezydent
Prezydent (od łac. praesidens – zasiadający na czele) – najwyższy urząd w państwie będącym republiką[1], zwykle jednoznaczny z pełnieniem funkcji głowy państwa. W systemie prezydenckim prezydent jest również szefem rządu (np. w USA).[2]
Istnieje kilka rodzajów sprawowania władzy prezydenckiej:
Prezydent kadencyjny – sprawujący funkcję prezydenta przez określoną długość czasu, tj. kadencję. Ta forma prezydentury funkcjonuje w obecnym państwie polskim.
Przeczytaj również: Głowy państw świata
Prezydent dożywotni – głowa państwa o tytule prezydenckim, która zgodnie z prawem swego kraju ma ją pełnić aż do śmierci. Taka instytucja istnieje wyłącznie w systemach dyktatorskich. Dożywotnimi Prezydentami, którzy zmarli podczas swego urzędowania byli m.in. prezydent Jugosławii Josip Broz Tito (dożywotni prezydent w l. 1974-1980) , Haiti François Duvalier (dożywotni prezydent w l. 1964-1970), czy Turkmenistanu - Saparmyrat Nyýazow (dożywotni prezydent w l. 1999-2006). De facto dożywotnim prezydentem Korei Północnej był w l. 1972-1994 Kim Ir Sen - w jego przypadku kolejne kadencje stanowiły czystą formalność.
August Zaleski, Prezydent Polski na Uchodźstwie pomimo zakończenia w 1954 r. kadencji prezydenckiej, nadal sprawował prezydenturę do śmierci w 1972 r.[3]
Dożywotnio swe funkcje pełnili również dożowie Republiki Weneckiej przez cały czas jej istnienia (697-1797).
Przeczytaj też: monarchia elekcyjna
Prezydent honorowy – honorowy tytuł jaki:
- Może być nadany jako tytuł honorowej głowy państwa. Prawdopodobnie jedynym takim przypadkiem było nadanie tytułu honorowej przewodniczącej ChRL Song Qingling (Madame Sun Jat-sen) (w maju 1981 roku), oraz nadanie podobnego tytułu (wiecznego prezydenta) Kim Ir Senowi już po jego śmierci.
Prezydent tymczasowy – osoba wykonująca obowiązki głowy państwa (np. w Polsce marszałek Sejmu, który w razie opróżnienia urzędu lub czasowej niezdolności do jego sprawowania tymczasowo wykonuje obowiązki Prezydenta RP). Może to być osoba pełniąca urząd prezydenta tymczasowo będąca głową państwa, jest to pełnoprawny szef państwa, tylko nie na pełną kadencję. Za przykład może służyć wieloletni przewodniczący senatu Francji Alain Poher, który był tymczasowym prezydentem tego kraju przez kilka tygodni po ustąpieniu z urzędu generała de Gaulle’a w 1969 roku. I ponownie w 1974 po śmierci prezydenta Pompidou.
Przykłady tymczasowych prezydentów (czyli prezydentów, ale ad interim):
- Nicolae Văcăroiu (20 kwietnia 2007 - 23 maja 2007) – Rumunia
- Crin Antonescu (10 lipca 2012 - 28 sierpnia 2012) – Rumunia
(Pomimo iż prezydent Traian Băsescu jest zawieszony, a urząd nie jest teoretycznie opróżniony, Vacaroiu nosi tytuł tymczasowego prezydenta, a nie tylko p.o. prezydenta) - Alain Poher (1969 i 1974) – Francja
- Valentín Paniagua (2000-2001) – Peru
- Adolfo de la Huerta (1920) – Meksyk
- Jules Louis Trochu (1870–1871) – Francja
Przykłady wykonujących obowiązki prezydenta, czyli tymczasowych głów państwa w okresie wakatu:
- Maciej Rataj (1922 i 1926) – Polska
- Bronisław Komorowski (2010) – Polska
- Jens Böhrnsen (2010) i Horst Seehofer (2012) – Niemcy
- László Kövér (2012) – Węgry
Przykłady p.o. prezydenta w zastępstwie urzędującego prezydenta :
- George H. W. Bush (1985) – USA, w zastępstwie Ronalda Reagana
- Dick Cheney (2002 i 2007) – USA, w zastępstwie George W. Busha
- Wiktor Czernomyrdin (1996) - Rosja, w zastępstwie Borysa Jelcyna
Zobacz też [edytuj]
- Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
- Pełniący obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej
- Prezydenci Polski
- Premierzy Polski
- Władcy Polski
- Królowie Polski
- Przywódcy świata
- Prezydent miasta
- Linia sukcesji prezydenckiej (USA)
- Linia sukcesji prezydenckiej (Brazylia)
Przypisy
- ↑ W Zjednoczonych Emiratach Arabskich głowa państwa - szejk jednego z emiratów wybierany na 5-letnią kadencję - nosi tytuł "Prezydenta", lecz de facto ZEA stanowią monarchię elekcyjną
- ↑ Specyficzna sytuacja panuje w Iranie gdzie formalnie głową państwa jest Najwyższy Przywódca, zaś prezydent jest szefem rządu - faktycznym przywódcą
- ↑ nie uznała tego faktu cześć polityków emigracyjnych która powołała pozakonstytucyjny organ - Radę Trzech