Bank

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy przedsiębiorstwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Bankosoba prawna wykonująca na podstawie odpowiednich zezwoleń działalność gospodarczą, polegającą na przyjmowaniu depozytów, udzielaniu kredytów oraz wykonywaniu innych czynności określonych przepisami prawa (w Polsce ustawy Prawo bankowe) i wymienionych w statucie banku.

Bank jest instytucją pośredniczącą, umożliwiającą wykorzystanie środków pieniężnych tych klientów, którzy mają nadwyżki kapitałowe przez tych klientów, którzy mają niedostatek środków kapitałowych. Ze względu na rodzaj świadczonych usług oraz dysponowanie środkami powierzonymi przez klientów (najczęściej w postaci depozytów), banki zaliczane są do tak zwanych instytucji zaufania publicznego[1].

Banki razem z bankiem centralnym tworzą dwuszczeblowy system bankowy. Bank centralny pełni trzy istotne funkcje w systemie bankowym - realizuje funkcje banku państwa, banku emisyjnego oraz banku banków. Nie świadczy natomiast usług finansowych dla osób prywatnych[2].

Jedną z cech odróżniających sektor bankowy od innych elementów systemu finansowego jest system gwarantowania depozytów. Celem działalności gwarancyjnej jest zapewnienie deponentom wypłaty, do wysokości określonej przepisami prawa, środków gwarantowanych w razie ich niedostępności (np. w sytuacji upadłości banku). W Polsce instytucją gwarantującą depozyty zgromadzone w polskich bankach jest Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

W większości krajów funkcjonuje tzw. system rezerw cząstkowych, w którym banki posiadają zwykle w swych zasobach tylko niewielką rezerwę funduszy zdeponowanych przez klientów, a pozostałą część wykorzystują do udzielania kredytów (mówi się często o tym, że dzięki rezerwom cząstkowym banki komercyjne kreują pieniądz). Na ogół minimalna wielkość rezerw jest regulowana prawnie.

Bankowość w nowoczesnym sensie zaczęła rozwijać się od XIV wieku, na początku renesansu, głównie w bogatych miastach we Włoszech. Pod wieloma względami była to kontynuacja idei i koncepcji kredytów i pożyczek mających swe korzenie w starożytnym świecie (zwłaszcza w Babilonii). Najstarszym obecnie istniejącym bankiem jest powstały w 1472 roku Monte dei Paschi di Siena.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Quentin Metsys, Bankier z żoną, 1514, Luwr, Paryż

Nazwa „bank” pochodzi francuskiego słowa banque oraz od włoskiego słowa banco, oznaczających ławkę, przy której pracowali włoscy handlarze (zwłaszcza złotnicy) zajmujący się przekazywaniem monet kruszcowych od jednych klientów do drugich.

Na gruncie obowiązujących przepisów używanie nazwy „bank” (oraz „kasa”) jest zastrzeżone. W art. 2 Prawa bankowego dopuszczono używanie tych określeń w nazwie tylko przez podmioty, które spełniają kryteria zdefiniowane w ustawie. Z kolei w art. 3 określono dwa przypadki, w których podmiot nie mający statusu banku w rozumieniu Prawa bankowego, może legalnie posługiwać się oznaczeniem „bank” lub „kasa”. Po pierwsze mogą tak robić podmioty, z których działalności jednoznacznie wynika, że nie wykonują czynności bankowych. Drugi wyjątek odnosi się do działalności lub reklamy podmiotów, które na podstawie odrębnej ustawy gromadzą oszczędności lub udzielają pożyczek pieniężnych osobom fizycznym zrzeszonym w tym podmiocie. Ten ostatni odnosi się w szczególności do działalności spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych[3].

Czynności bankowe[edytuj | edytuj kod]

Prawo bankowe[edytuj | edytuj kod]

Czynności bankowe zostały zdefiniowane w art. 5 Prawa bankowego i dzielą się na:

  • czynności zastrzeżone wyłącznie dla banków (tzw. czynności bankowe sensu stricto)[4]:
    • przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub z nadejściem oznaczonego terminu oraz prowadzenie rachunków tych wkładów;
    • prowadzenie innych rachunków bankowych;
    • udzielanie kredytów;
    • udzielanie i potwierdzanie gwarancji oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw;
    • emitowanie bankowych papierów wartościowych;
    • przeprowadzenie bankowych rozliczeń pieniężnych;
    • wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach
  • czynności dozwolone także niektórym podmiotom niebankowym (tzw. czynności bankowe sensu largo)[5]:
    • udzielanie pożyczek pieniężnych;
    • operacje czekowe i wekslowe oraz operacje, których przedmiotem są warranty;
    • świadczenie usług płatniczych oraz wydawanie pieniądza elektronicznego;
    • terminowe operacje finansowe;
    • nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych;
    • przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych;
    • prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych;
    • udzielanie i potwierdzanie poręczeń;
    • wykonywanie czynności zleconych, związanych z emisją papierów wartościowych;
    • pośrednictwo w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym.

Oprócz tego ustawa dozwala bankom na wykonywanie innych czynności, nie związanych z istotą ich działalności (np. usługi w zakresie doradztwa finansowego, usługi certyfikacyjne związane z podpisem elektronicznym, nabywanie akcji i udziałów, obrót papierami wartościowymi etc.)

Podział z punktu widzenia klienta[edytuj | edytuj kod]

  • Operacje finansujące
  • Operacje depozytowe
  • Operacje obsługi obrotu
  • Operacje doradczo-konsultingowe

Rodzaje banków[edytuj | edytuj kod]

Gmach NBP we Wrocławiu

Podstawowe rodzaje banków w systemie bankowym to:

Istnieje także podział banków ze względu na prawną formę działalności:

Bankami nie są spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe (SKOK), choć mogą być z nimi (a zwłaszcza z bankami spółdzielczymi) mylone, ze względu na charakter działalności i zakres świadczonych usług finansowych[6].

Nadzór bankowy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Nadzór bankowy.

Komisja Nadzoru Finansowego, która przejęła obowiązki Komisji Nadzoru Bankowego z dniem 1 stycznia 2008, nadzoruje działalność wszystkich banków w Polsce. Nadzór nad pracami Komisji sprawuje Prezes Rady Ministrów.

Przewodniczącym Komisji Nadzoru Finansowego jest Andrzej Jakubiak.

Największe banki[edytuj | edytuj kod]

Największe banki świata[edytuj | edytuj kod]

Poniższe zestawienie prezentuje listę największych banków na świecie, uszeregowanych według wielkości posiadanych aktywów. Liczby w USD, według stanu na 30 września 2013 r.:[7]

  1. Industrial & Commercial Bank of China (ICBC) – 3 067,6 mld
  2. HSBC Holdings – 2 723,4 mld
  3. Crédit Agricole Group – 2 623,7 mld (stan na 30.06.2013)
  4. BNP Paribas – 2 504,3 mld
  5. Mitsubishi UFJ Financial Group – 2 476,0 mld
  6. JPMorgan Chase – 2 463,3 mld
  7. China Construction Bank – 2 454,3 mld
  8. Deutsche Bank – 2 413,0 mld
  9. Agricultural Bank of China – 2 389,5 mld
  10. Barclays – 2 271,5 mld

W zestawieniu poniżej banki uszeregowano według kapitalizacji rynkowej (liczby w USD, według stanu na 15 sierpnia 2013 r.[7]):

  1. Wells Fargo – 228,7 mld
  2. Industrial & Commercial Bank of China (ICBC) – 225,8 mld
  3. HSBC Holdings – 206,8 mld
  4. JPMorgan Chase – 200,6 mld
  5. China Construction Bank – 178,4 mld
  6. Citigroup – 154,7 mld
  7. Bank of America – 153,8 mld
  8. Agricultural Bank of China – 132,9 mld
  9. Bank of China – 123,3 mld
  10. Commonwealth Bank of Australia – 107,7 mld

Największe banki działające w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Katowice, siedziba mBanku
  1. PKO Bank Polski – 199,2 mld zł
  2. Bank Pekao – 158,5 mld zł
  3. Bank Zachodni WBK – 106,1 mld zł
  4. mBank – 104,3 mld zł
  5. ING Bank Śląski – 86,8 mld zł
  6. Getin Noble Bank – 63,3 mld zł
  7. Bank Millennium
  8. Raiffeisen Polbank – 57,0 mld zł
  9. Citi Handlowy – 45,0 mld zł
  10. Bank Gospodarstwa Krajowego – 43,9 mld zł
  11. Bank Gospodarki Żywnościowej – 35,8 mld zł
  12. Bank BPH – 33,0 mld zł
  13. Nordea Bank Polska – 32,9 mld zł
  14. Deutsche Bank Polska – 27,8 mld zł
  15. Alior Bank – 25,5 mld zł

(15 największych banków według sumy aktywów za rok 2013[8])

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikinews-logo.svg
Zobacz portal z wiadomościami w serwisie Wikinews na temat Bankowość

Przypisy

  1. O wpuszczaniu w maliny ciąg dalszy – PRNews.pl (Dostęp: 2012-06-21).
  2. (red.) B. Pietrzak, Z.Polański, B. Woźniak, System finansowy w Polsce 1, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa: 2012, ISBN 978-83-01-15236-9, s.69.
  3. Z. Ofiarski, Prawo bankowe: komentarz, Wolters Kluwer, 2013, s. 49-51
  4. Z. Ofiarski, Prawo bankowe: komentarz, Wolters Kluwer, 2013, s. 104-105 oraz ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, Dz. U. 1997 nr 140, poz. 939 z późn. zmianami;
  5. Z. Ofiarski, Prawo bankowe: komentarz, Wolters Kluwer, 2013, s. 104-105 oraz ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, Dz. U. 1997 nr 140, poz. 939 z późn. zmianami;
  6. Od 29 listopada 2013 r. depozyty zgromadzone w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych są chronione przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny.
  7. 7,0 7,1 Top Banks in the World 2013 (ang.). [dostęp 2014-05-06].
  8. „50 największych banków w Polsce”, Miesięcznik Bank, czerwiec 2014 (WP.pl: Największe polskie banki w 2013, data dostępu: 2014-06-17).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • System finansowy w Polsce. Bogusław Pietrzak, Zbigniew Polański, Barbara Woźniak (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 9788301152369.
  • Bankowość. Podręcznik akademicki. Z. Zawadzka, W.L. Jaworski (red.). Warszawa: Poltext, 2008. ISBN 9788388840111.
  • M. Iwanicz-Drozdowska, W.L. Jaworski, Z. Zawadzka: Bankowość. Zagadnienia podstawowe. Warszawa: Poltext, 2010. ISBN 9788375610727.
  • Makroekonomia. Podręcznik europejski. Michael Burda, Charles Wyplosz. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, 2013. ISBN 9788320820324.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]