Krzyczew (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzyczew
Herb Flaga
Herb Krzyczewa Flaga Krzyczewa
Państwo  Białoruś
Obwód Escut Oblast Mohilev.png mohylewski
Rejon krzyczewski
Populacja (2010)
• liczba ludności

27100[1]
Nr kierunkowy +375 2241
Kod pocztowy 213491, 213492, 213493, 213494, 213495, 213496, 213498, 213500
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Krzyczew
Krzyczew
Ziemia 53°43′N 31°42′E/53,716667 31,700000Na mapach: 53°43′N 31°42′E/53,716667 31,700000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Białoruś

Krzyczew (biał. Крычаў, Kryčaŭ, ros. Кричев) – miasto na wschodniej Białorusi położone nad rzeką Soż, stolica rejonu krzyczewskiego w obwodzie mohylewskim; 27,1 tys. mieszkańców (2010).

Dawny polski kościół katolicki (Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Panny Maryi) w Krzyczewie zbudowany w latach 1855-1874 nakładem Stefana i Wincentego Hołyńskich na miejscu wcześniejszego powstałego na polecenie królowej Bony w 1620 r. - widok z początku XX w.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1440 roku wielki książę Kazimierz oddał Krzyczew księciu Lingwenowi Olgierdowiczowi. W 1507 roku pod grodem hetman polny Stanisław Kiszka pokonał oddziały zbuntowanego Michała Glińskiego. W 1515 roku mieszkańcy złożyli przysięgę królowi Zygmuntowi I Staremu. W 1535 roku wojska moskiewskie Bazylego Szujskiego spaliły miasto. W wyniku tego Krzyczew otrzymał liczne przywileje od królów polskich. W 1550 roku wygasła linia potomków Lingwena, w związku z czym miasto wróciło do wielkich książąt litewskich. Miejscowość była w Rzeczypospolitej siedzibą starostwa wydzierżawianego przez najzamożniejsze rody (Pacowie, Radziwiłłowie, Mniszchowie). W 1620 roku powstał tu katolicki kościół parafialny. W 1633 roku otrzymał od króla prawa miejskie magdeburskie. Kolejne przywileje miasto otrzymało od króla Władysława IV, co potwierdził król Jan Kazimierz w 1650 roku. Rezydencją starosty był drewniany zamek nad rzeka Soż. Podczas wojny z Moskwą, w dniu 24 marca 1664 roku w miejscowości przebywał król Jan Kazimierz. Po I rozbiorze kraju w 1772 r. miasto znalazło się w zaborze rosyjskim, a dobra miejscowe Katarzyna II przekazała księciu Potiomkinowi. Potiomkin po roku 1790 sprzedał dobra Hołyńskim, którzy byli właścicielami do 1917 r. Właścicielami byli m.in.. Stefan Hołyński – przyjaciel Słowackiego, Aleksander Hołyński – pisarz.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Pałac klasycystyczny w latach 1778-1787 wybudował Potiomkin, przebudowany po pożarze w 1840 roku przez Hołyńskich w stylu neogotyckim. Obecnie w nim jest szkoła z internatem. Zachował się budynek dawnej stajni.
  • Park otaczający pałac to resztka paku krajobrazowego
  • Zamczysko po siedzibie starostów królewskich
  • Plebania z XIX w.
  • Cerkiew św. Mikołaja
  • Cmentarz żydowski

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]