Kuksza Odeski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Kuksza
święty mnich
Saint Kuksha of Odessa.JPG
Data urodzenia 1874
Harbuzinka
Data śmierci 24 grudnia 1964
Odessa
Kościół/
wyznanie
Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Data kanonizacji 1994
przez Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Dawny grób św. Kukszy w Odessie

Kuksza, imię świeckie: Kosma Kiriłowicz Wełyczko, imię mnisze małej schimy Ksenofont (ur. 1874 w Harbuzince, zm. 24 grudnia 1964 w Odessie) – ukraiński mnich i święty prawosławny, wielki schimnik.

Był jednym z czworga dzieci Kyryła i Charytyny Wełyczków[1]. W wieku dwudziestu lat, wracając z pielgrzymki do Jerozolimy, po raz pierwszy udał się do wspólnoty mniszej na Athos i wyraził chęć wstąpienia do niej jako posłusznik. Przełożony klasztoru, do którego się zwrócił, nakazał mu jednak powrót do Rosji i uzyskanie zgody rodziców na ten krok[2]. W 1895 Kosma Wełyczko wrócił na Athos. Przez jedenaście lat był posłusznikiem, następnie został postrzyżony w riasofor z imieniem Konstantyn, zaś w 1904 - w mantię z imieniem Ksenofont[1], w monasterze św. Pantelejmona. We wspólnocie tej pozostawał do 1912, gdy przeniósł się do kijowskiej Ławry Pieczerskiej. Tam złożył śluby mnisze wielkiej schimy z imieniem Kuksza[2]. Po zamknięciu monasteru przez władze stalinowskie, w 1938 schimnich Kuksza został aresztowany, a następnie skazany na pięć lat łagrów i trzyletnią zsyłkę. Do Kijowa wrócił w 1947[2].

Uznany za świętego starca obdarzonego darami przewidywania przyszłości i leczenia siłą modlitwy, cieszył się niezwykłą popularnością wśród wiernych. Chcąc ograniczyć możliwość spotykania się z nim, władze radzieckie wymusiły na nim wyjazd do Ławry Poczajowskiej, a następnie do monasteru św. Jana Teologa w Chreszczatyku na Bukowinie. Po zamknięciu tejże wspólnoty schimnich Kuksza zamieszkał w monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie i żył w nim do śmierci[2]. Przyczyną śmierci było zapalenie płuc, na jakie duchowny zapadł, gdy w październiku tego roku upadł i złamał biodro, a następnie przez dłuższy czas leżał na ziemi, oczekując na pomoc. Odmówił przyjmowania wszelkich leków, nazywając swoją lekarką świętą Cerkiew[1].

Cerkiew przypisuje Kukszy liczne cuda, jakie miały mieć miejsce przy jego grobie na cmentarzu w Odessie; według tradycji w 1994 okazało się, że jego ciało nie uległo rozkładowi. W tym samym roku Kuksza Odeski został ogłoszony świętym przez Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego[2]. Jego relikwie znajdują się w soborze Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie[2].

Przypisy