LIM-49A Spartan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
XLIM-49A Spartan
Spartan missile.jpg
Informacje podstawowe
Zwalczane cele ICBM
Faza terminalna
Państwo Stany Zjednoczone
Producent McDonnell Douglas
Wejście do służby IOC: 3 września 1974
FOC: 1 października 1975
Status systemu nieaktywny
Wycofanie ze służby 2 października 1975
Pocisk
Platforma pocisku silosy
Miary pocisku
Długość 16,76 m
Prędkość przy wypaleniu 9 Ma
Napęd
Liczba stopni napędu trzystopniowy na paliwo stałe
I stopień Thiokol TX-500
II stopień Thiokol TX-454
III stopień Thiokol TX-239
Głowica
Liczba głowic jedna
Rodzaj głowicy jądrowa W-71, 5 Mt
Naprowadzanie komputerowe – komendowe (radiowe)
Zasięg i pułap
Zasięg 744 km
Zakres pułapu antybalistycznego 480 km
System
Nazwa Safeguard
Radar Multifunction Array Radar (MAR)
Missile Site Radar (MSR)
Perimeter Acquisition Radar (PAR)
Użytkownicy
US Army

XLIM-49A Spartan uzbrojony w głowicę jądrową o mocy 5 Mt pocisk antybalistyczny dalekiego zasięgu, stanowiący – obok pocisku Sprint – element amerykańskiego systemu antybalistycznego Safeguard.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Po likwidacji programu antybalistycznego Sentinel i rezygnacji z rozwoju związanego z tym programem pocisku Nike-Zeus, sekretarz obrony USA Robert McNamara zdecydował iż Armia potrzebuje bardziej zaawansowanego systemu obrony antybalistycznej, uzbrojonego w ulepszone pociski o większym przyśpieszeniu. Decyzja o powstaniu nowego systemu, pod tymczasowym kodem Nike X, została ogłoszona 30 stycznia 1964 roku. Nowy system miał być systemem dwuwarstwowym, w którym nadlatujące głowice międzykontynentalnych pocisków balistycznych miałyby być zwalczane w pierwszej kolejności na wysokości 112 do 160 km, druga zaś linia obrony przechwytywać miała wrogie głowice na wysokości od 32 do 48 km. Realizując te koncepcję, podjęto prace nad pociskiem krótkiego zasięgu Sprint oraz pociskami dalekiego zasięgu Spartan.