S-400 Triumf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
S-400
S-400 Triumf SAM.png
Informacje podstawowe
Inne nazwy S-300PMU3, SA-21A (Growler A), SA-21B (Growler B)
Faza terminalna
Państwo Rosja
Producent Almaz / Fakel
Pocisk
Pocisk • 48N6DM
• 9M96, 9M96E
• 9M96E2
• 40N6
Napęd
Liczba stopni napędu jednostopniowy na paliwo stałe
Głowica
Naprowadzanie Growler A i B: Komendowe + samonaprowadzanie radarem aktywnym
System
Radar • wykrywania: 64N6E2
• naprowadzania: Grave Stone

S-400 Triumf (ros. C-400 Триумф) – rosyjski system rakietowy czwartej generacji typu ziemia-powietrze, opracowany przez Centralne Biuro Konstrukcyjne Almaz, stanowiący wersję rozwojową systemu S-300PMU (Kod NATO: SA-10C). Początkowo był znany jako S-300PMU3 później przemianowany na S-400 (Kod NATO: SA-21 Growler).

S-400 w porównaniu do pozostałych systemów z rodziny S-300 posiada znacznie większe możliwości. Według źródeł rosyjskich, S-400 może jednocześnie namierzać i naprowadzać rakiety na 6 celów znajdujących się w odległości nawet 400 km. Jest zdolny zwalczać cele powietrzne tj. samoloty, rakiety typu cruise oraz rakietowe pociski balistyczne o zasięgu 3500 km, poruszające się z prędkością do 4.8 km/s. Co więcej, system S-400 ma się cechować zwiększoną skutecznością w zwalczaniu samolotów o niskiej SPO[1][2].

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Budowa S-400 rozpoczęła się w późnych latach 90. System został oficjalnie zapowiedziany w styczniu 1999 r. 12 lutego 1999 przeprowadzono pierwsze testy, które zakończyły się powodzeniem. Początkowo S-400 był testowany z wykorzystaniem rakiet używanych przez S-300, jednak z powodu niewiele lepszych osiągów od swoich poprzedników zdecydowano się na opracowanie nowego typu rakiet. S-400 otrzymał cztery nowe typy rakiet, 9M96E i 9M96E2 o zasięgu odpowiednio 40 i 120 km oraz rakiety dalekiego zasięgu 48N6E3/48N6DM i 40N6 zdolną niszczyć cele w odległości 400 km. Ostatnim etapem było zintegrowanie systemu z nowym trójwymiarowym radarem fazowym Grave Stone[3]. W lutym 2004 r. S-400 zakończył fazę testów i jest gotów do produkcji.

Rakiety[edytuj | edytuj kod]

S-400 może korzystać z czterech nowych typów rakiet (48N6E3, 40N6, 9M96E, 9M96E2), a także z rakiet używanych przez jego poprzednika S-300PMU2 Favorit (48N6E, 48N6E2). W rezultacie S-400 może być uzbrojony w zestaw różnych rakiet, co zapewnia dużą uniwersalność oraz umożliwia dostosowanie do danego zagrożenia.

  • 48N6E3/48N6DM – pierwsza z nowych rakiet dalekiego zasięgu dla systemu S-400, będąca wersją rozwojową 48N6E2, o zasięgu 240 km.
  • 40N6 – rakieta dalekiego zasięgu, mogąca zwalczać cele powietrzne na odległość 400 km[4]. Rakieta ta ma min. za zadanie niszczenie samolotów kontroli i wczesnego ostrzegania AWACS, JSTARS.
  • 9M96E, 9M96E2 – jednostopniowe rakiety o zasięgu odpowiednio 40 i 120 km, przeznaczone do zwalczania samolotów oraz wszelkiego typu broni lotniczej. Są lżejsze i mniejsze od odpowiedników używanych przez inne systemy S-300. Prawdopodobieństwo trafienia wynosi 0.9 dla samolotów załogowych i 0.8 dla bezzałogowych. Rakieta może manewrować przy przeciążeniach sięgających 20 G i wysokościach do 35 km[3].

Użytkownicy i wprowadzenie do sprzedaży[edytuj | edytuj kod]

Aktualnie jedynym użytkownikiem systemu S-400 pozostaje Rosja.

Aktualnie Rosja posiada 7 pułków uzbrojonych w systemy S-400. Do 2020 roku Rosjanie planują mieć na uzbrojeniu 12 pułków (każdy z nich składa się z trzech dywizjonów, który każdy z kolei składa się z 8 wyrzutni)[4], choć wg wcześniejszych doniesień Władimir Putin deklarował, że siły zbrojne Rosji otrzymają kompletne uzbrojenie dla 28 pułków[5][6][7]. System rakietowy rozlokowany jest m.in. w Kaliningradzie (Królewcu)[8] oraz wokół Moskwy[4].

Arabia Saudyjska negocjuje zakup systemu S-400. Szacowany koszt dywizjonu w przypadku kontraktu dla Arabii Saudyjskiej to ok. 320 milionów dolarów, przy koszcie jednego pojazdu 40-50 milionów. Natomiast mimo oczekiwań i środków finansowych na zakup, producent ze względów politycznych (ale też i ekonomicznych - sprzedaż nowszego w przyszłości, przy zarobieniu na starszym) najprawdopodobniej będzie nadal dążył do sprzedania w to miejsce starszych S-300[9][10].

W mediach pojawiały się informacje o możliwości sprzedaży systemu do Kazachstanu i Białorusi po roku 2015[11].

Według najnowszych doniesień prasowych, pierwszym użytkownikiem eksportowym S-400 będą jednak Chiny[7]. Zamówienia ma dotyczyć dostawy co najmniej sześciu dywizjonów (48 baterii) S-400, a wartość kontraktu ma przekracza 3 mld dolarów[12]. Chiny ubiegały się o możliwość zakupu S-400 już od pewnego czasu, jedna Rosja w obawie przed nadmiernym wzmacnianiem potęgi militarnej Chin, nie zezwalała na eksport tak nowoczesnej broni[13]. Pierwsze jednostki mają być skierowane na obszar w kierunku Tajwanu co pozwoli kontrolować przestrzeń powietrzną nad wyspą[14].

Przypisy

  1. Almaz S-300P/S-400 Grumble/Gargoyle Air Defence Missile Systems
  2. MissileThreat :: S-400 (SA-20 Triumf)
  3. 3,0 3,1 S-300PMU3 / S-400 Triumf / SA-21 Growler
  4. 4,0 4,1 4,2 Chiny kupują najnowszy rosyjski system przeciwlotniczy. Defence24, 2014-11-28. [dostęp 2015-04-27].
  5. Iwona Krawczyk: Broń, która widzi dalej, reaguje szybciej.... Rzeczpospolita, 2012-02-20. [dostęp 2015-04-27].
  6. Piotr Kościński: 23 biliony rubli na zbrojenia. Rzeczpospolita, 2012-02-21. [dostęp 2015-04-27].
  7. 7,0 7,1 Rosyjskie systemy rakietowe S-400 trafią do Chin. Defence24, 2014-07-11. [dostęp 2015-04-27].
  8. Andrzej Talaga: Kto weźmie Królewiec. Rzeczpospolita, 2013.10.18. [dostęp 2015-04-27].
  9. http://russiandefpolicy.wordpress.com/tag/s-400/
  10. Riyadh mulls big Russian missile buy (ang.). 2010-03-22. [dostęp 2015-04-27].
  11. http://en.tengrinews.kz/military/7244
  12. Bartosz Węglarczyk: Rosja sprzedaje S-400 Chinom. Rzeczpospolita, 2015-04-14. [dostęp 2015-04-27].
  13. Jędrzej Bielecki, Kinga Olszewska, Monika Kruszewska-Mikucka, Olgierd Kwiatkowski: Embargo Zachodu stało się dopingiem dla Chin. Rzeczpospolita, 2013-04-06. [dostęp 2015-04-27].
  14. Maksymilian Dura: Rosyjskie systemy S-400 trafią do Chin. „Pokrycie całej przestrzeni powietrznej Tajwanu”. Defence24, 2015-04-15. [dostęp 2015-04-27].