S-400 Triumf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
S-400
S-400 Triumf SAM.png
Informacje podstawowe
Inne nazwy S-300PMU3, SA-21A (Growler A), SA-21B (Growler B)
Faza terminalna
Państwo Rosja
Producent Almaz / Fakel
Pocisk
Pocisk • 48N6DM
• 9M96, 9M96E
• 9M96E2
• 40N6
Napęd
Liczba stopni napędu jednostopniowy na paliwo stałe
Głowica
Naprowadzanie Growler A i B: Komendowe + samonaprowadzanie radarem aktywnym
System
Radar • wykrywania: 64N6E2
• naprowadzania: Grave Stone

S-400 Triumf (ros. C-400 Триумф) – rosyjski system rakietowy czwartej generacji typu ziemia-powietrze, opracowany przez Centralne Biuro Konstrukcyjne Almaz, stanowiący wersję rozwojową systemu S-300PMU (Kod NATO: SA-10C). Początkowo był znany jako S-300PMU3 później przemianowany na S-400 (Kod NATO: SA-21 Growler).

S-400 w porównaniu do pozostałych systemów z rodziny S-300 posiada znacznie większe możliwości. Według źródeł rosyjskich, S-400 może jednocześnie namierzać i naprowadzać rakiety na 6 celów znajdujących się w odległości nawet 400 km. Jest zdolny zwalczać cele powietrzne tj. samoloty, rakiety typu cruise oraz rakietowe pociski balistyczne o zasięgu 3500 km, poruszające się z prędkością do 4.8 km/s. Co więcej, system ma być zdolny do zwalczania samolotów typu stealth[1][2].

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Budowa S-400 rozpoczęła się w późnych latach 90. System został oficjalnie zapowiedziany w styczniu 1999 r. 12 lutego 1999 przeprowadzono pierwsze testy, które zakończyły się powodzeniem. Początkowo S-400 był testowany z wykorzystaniem rakiet używanych przez S-300, jednak z powodu niewiele lepszych osiągów od swoich poprzedników zdecydowano się na opracowanie nowego typu rakiet. S-400 otrzymał cztery nowe typy rakiet, 9M96E i 9M96E2 o zasięgu odpowiednio 40 i 120 km oraz rakiety dalekiego zasięgu 48N6E3/48N6DM i 40N6 zdolną niszczyć cele w odległości 400 km. Ostatnim etapem było zintegrowanie systemu z nowym trójwymiarowym radarem fazowym Grave Stone[3]. W lutym 2004 r. S-400 zakończył fazę testów i jest gotów do produkcji.

Rakiety[edytuj | edytuj kod]

S-400 może korzystać z czterech nowych typów rakiet (48N6E3, 40N6, 9M96E, 9M96E2), a także z rakiet używanych przez jego poprzednika S-300PMU2 Favorit (48N6E, 48N6E2). W rezultacie S-400 może być uzbrojony w zestaw różnych rakiet, co zapewnia dużą uniwersalność oraz umożliwia dostosowanie do danego zagrożenia.

  • 48N6E3/48N6DM – pierwsza z nowych rakiet dalekiego zasięgu dla systemu S-400, będąca wersją rozwojową 48N6E2, o zasięgu 240 km.
  • 40N6 – rakieta dalekiego zasięgu, mogąca zwalczać cele powietrzne na odległość 400 km. Rakieta ta ma min. za zadanie niszczenie samolotów kontroli i wczesnego ostrzegania AWACS, JSTARS.
  • 9M96E, 9M96E2 – jednostopniowe rakiety o zasięgu odpowiednio 40 i 120 km, przeznaczone do zwalczania samolotów oraz wszelkiego typu broni lotniczej. Są lżejsze i mniejsze od odpowiedników używanych przez inne systemy S-300. Prawdopodobieństwo trafienia wynosi 0.9 dla samolotów załogowych i 0.8 dla bezzałogowych. Rakieta może manewrować przy przeciążeniach sięgających 20 G i wysokościach do 35 km.[3]

Użytkownicy i wprowadzenie do sprzedaży[edytuj | edytuj kod]

Poza krajem producenta żaden inny nie jest obecnie użytkownikiem (oznacza to brak pełnego sprawdzenia możliwości wersji eksportowej). Teoretycznie wg. niektórych źródeł dostawy mogą zacząć się po 2015 roku (prawdopodobnie z powodu słabych mocy produkcyjnych i chęci zachowania tajemnic) do Kazachstanu i ewentualnie Białorusi. [4]

Szacowany koszt dywizjonu (wg. radzieckiej nomenklatury дивизион) w przypadku kontraktu dla Arabii Saudyjskiej to ok. 320 milionów dolarów, przy koszcie jednego pojazdu 40-50 milionów. Natomiast mimo oczekiwań i środków finansowych na zakup, producent ze względów politycznych (ale też i ekonomicznych - sprzedaż nowszego w przyszłości, przy zarobieniu na starszym) najprawdopodobniej będzie nadal dążył do sprzedania w to miejsce starszych S-300.[5]

Przypisy

Commons in image icon.svg