Lech Janerka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Unbalanced scales.svg
 W treści tego hasła występują prawdopodobnie wyrażenia zwodnicze, co nie jest zgodne z zasadami przyjętymi w Wikipedii.
Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić.
Lech Janerka
Janerka 1 by eloy.jpg
Lech Janerka podczas koncertu w Poznaniu w 2005
Imię i nazwisko Lech Janerka
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1953
Wrocław
Pochodzenie Polska
Instrument gitara basowa
Gatunek rock alternatywny
Zawód muzyk, wokalista
Aktywność od 1979
Wytwórnia płytowa Tonpress, Polskie Nagrania, MJM Music, KOCH International, BMG
Zespół
Klaus Mitffoch (1979-1984)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Lech Andrzej Janerka (ur. 2 maja 1953 we Wrocławiu[1]) – polski muzyk rockowy, kompozytor, basista i autor tekstów. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV[2].

Spis treści

[edytuj] Kariera muzyczna

Lech Janerka w polskiej muzyce rockowej pojawił się pod koniec lat 70. Wraz z żoną – Bożeną Janerką – występował wtedy na festiwalach piosenki studenckiej.

[edytuj] Klaus Mitffoch

W 1979 założył zespół Klaus Mitffoch.

W składzie z Janerką zespół nagrał tylko jedną płytę (Klaus Mitffoch), która przez wielu uznana została za jedną z najistotniejszych w historii polskiej muzyki rockowej. Ekspresją album dorównywał ekspresji zespołów punk rockowych, charakteryzował się jednak znacznie bardziej rozbudowaną warstwą melodyczną i harmoniczną. Teksty odnosiły się do rzeczywistości PRL lat 80., wiele z nich stanowiła zawoalowana krytyka panującego reżimu, a także wezwanie do walki (np. Powinność kurdupelka, Klus Mitroch).

Album zwyciężył w ankiecie Magazynu Muzycznego wśród dziennikarzy na album trzydziestolecia i wśród czytelników magazynu Tylko Rock na album lat 80.

[edytuj] Kariera solowa

Lech Janerka występujący w ramach "Floty zjednoczonych sił"

W 1986, po odejściu z zespołu, Janerka wydał Historię podwodną – płytę sygnowaną już swoim imieniem i nazwiskiem. Płyta ta, o znacznie spokojniejszym (muzycznie i lirycznie) charakterze, oceniona została zarówno przez krytyków jak i słuchaczy bardzo wysoko. Innowacją było zastąpienie gitary wiolonczelą przetwarzaną elektronicznie, na której grała i do dzisiaj gra Bożena Janerka. Niemal wszystkie zawarte na "Historii Podwodnej" utwory znalazły się na krajowych listach przebojów (np. Konstytucje, Niewole, Ta zabawa nie jest dla dziewczynek).

W następnych latach Janerka wydał kolejne albumy. Nie przyniosły one już tak spektakularnych sukcesów, niemniej ugruntowały jego pozycję na polskim rynku muzycznym, jako twórcy niezależnego, oryginalnego, pozostającego niejako na uboczu sceny rockowej. Lech Janerka często zmieniał charakter muzyczny swoich utworów (np. album Bruhaha pełen był ostrych gitarowych riffów Wojciecha Seweryna, a Ur ze swoimi poszukiwaniami nowego brzmienia była z kolei daleka od estetyki rocka).

W 2002 ukazuje się płyta "Fiu Fiu" co owocuje Fryderykami w kategoriach: płyta alternatywna i autor roku. W tym samym, 2002 roku Janerka nagrał utwór mający stanowić element kampanii na rzecz przyznania Wrocławiowi organizacji wystawy EXPO w 2010. W nagraniu wzięła udział elita polityczna i artystyczna Wrocławia (a także m.in. biskup i komendant policji). Przedsięwzięcie to odbiło się szerokim echem we Wrocławiu, wielu oddanych fanów twórczości Janerki odebrało je jednak jako niezrozumiałe zerwanie z dotychczasową niezależnością. Artysta – zapytany o powody nagrania "Nadziei o Wrocławiu" – odpowiedział, że może nagrywać co mu się żywnie podoba, bo jest już za stary, żeby się przed kimkolwiek krygować.

Koncert Lecha Janerki na boisku III LO we Wrocławiu z okazji 60-lecia szkoły

W 2005 muzyk wydał płytę Plagiaty, nagraną w zmienionym składzie: z gitarzystą Damianem Pielką, który zastąpił zmarłego 5 lutego 2004 Wojciecha Seweryna i Michałem Mioduszewskim na perkusji. Płyta zdominowana gitarą akustyczną zawiera kompozycje, które Janerka grał w czasach młodzieńczych, natomiast teksty zostały napisane współcześnie. Krążek spotkał się z uznaniem zarówno publiczności, jak i krytyków. W tym samym roku Janerka otrzymał za niego nagrodę Superjedynka w kategorii "płyta alternatywna". Piosenki "Rower" i "Ramydada" dotarły do czołowych miejsc polskich list przebojów, a teledysk do "Roweru" zdobył grand prix na festiwalu polskich wideoklipów Yach Film. Za ten utwór Janerka otrzymał Fryderyka w kategorii "piosenka roku". Oprócz tego został uhonorowany Fryderykami w kategoriach: płyta alternatywna i kompozytor roku.

[edytuj] Odznaczenia

[edytuj] Dyskografia

[edytuj] Albumy studyjne

[edytuj] Single

  • Ta zabawa nie jest dla dziewczynek / Jest jak w niebie (1986) wyd. Tonpress
  • Lubią nas / Wywiad polityczny / Bultarga (1994) wyd. MJM Music
  • Nadzieja o Wrocławiu (2002) wyd. Urząd Miejski Wrocławia

[edytuj] Albumy koncertowe

[edytuj] Kompilacje

[edytuj] Inne

[edytuj] Filmografia

[edytuj] Muzyka filmowa

[edytuj] Role aktorskie

Przypisy

  1. ↑ Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński: Encyklopedia Polskiego Rocka. Warszawa: Świat Książki, 1997, str. 216. ISBN 83-7129-570-7
  2. ↑ ZPAV: Akademia Fonograficzna (Sekcja Muzyki Rozrywkowej) (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2010-10-03].
  3. ↑ M.P. z 2011 r. Nr 107, poz. 1077
  4. ↑ Puszka-Cacuszko - Wydawnictwo Format
  5. ↑ cgm.pl Powrót T-raperów znad Wisły

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lech_Janerka&oldid=29352869”
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach