Lotnisko Koszalin-Zegrze Pomorskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koszalin-Zegrze Pomorskie
podejście z kierunku 07
podejście z kierunku 07
Państwo  Polska
Miejscowość Zegrze Pomorskie
Typ cywilne, sportowe
Kod IATA OSZ
Kod ICAO EPKZ
Strefa czasowa UTC +1
Wysokość 73m m n.p.m.
Drogi startowe
Częstotliwości radiowe
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
OSZ
OSZ
Ziemia 54°02′32″N 16°15′51″E/54,042222 16,264167
Strona internetowa

Lotnisko Koszalin-Zegrze Pomorskie (kod IATA: OSZ, kod ICAO: EPKZ, dawniej EPKO) – powojskowe lotnisko sportowe, położone koło wsi Zegrze Pomorskie i Kurozwęcz, w gminie Świeszyno, w powiecie koszalińskim, 18 km na południe od Koszalina i 25 km od brzegu Bałtyku. Dawniej funkcjonujące jako cywilny port lotniczy. Od 2012 jako lądowisko Koszalin-Zegrze Pomorskie. Ma być prowadzona inwestycja przystosowania istniejącego powojskowego lotniska do standardu całodobowego lądowiska dla nieregularnego ruchu cywilnego.

Lotnisko posiada dwie drogi startowe: betonową w dość dobrym stanie na kierunku 07/25 o wymiarach 2500 × 60 m i równoległą trawiastą. Obecnie lotnisko ma przyznany przez Urząd Lotnictwa Cywilnego status lądowiska użytkowanego przez Aeroklub Koszaliński.

Niegdyś kod lotniska ICAO brzmiał EPKO. Obecnie kod ten używa lądowisko Korne.

Dodatkowo, lotnisko stanowi jedyną sezonową bazę Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w Polsce, w sezonie letnim[1][2].

Z lotniska korzysta Aeroklub Koszaliński, który dysponuje także hangarami do przechowywania samolotów i szybowców[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie funkcjonowało jako lotnisko wojskowe. Od 1965 do 1991 dodatkowo obsługiwało ono regularny ruch pasażerski i czarterowy związany z turystyką nadmorską. W 1979 obsłużyło 85 853 pasażerów, a w latach 1986-1991 średnio 50-55 tys. pasażerów. W ostatnich latach PRL-u podjęto budowę nowego terminala pasażerskiego, jednak zaniechano ją po zmianie ustroju politycznego i na skutek depresji gospodarczej. W 1990 LOT zawiesił komunikację pasażerską. W 1991 r. na lotnisku odbyły się uroczyste powitanie papieża Jana Pawła II, który tu właśnie rozpoczynał czwartą pielgrzymkę do Polski, oraz nabożeństwo z udziałem Jana Pawła II dla polskich żołnierzy. W 1991 lotnisko powróciło do funkcji lotniska wojskowego, do momentu rozwiązania stacjonującej tu jednostki wojskowej w 2002.[potrzebne źródło]Lotnisko cywilne zostało zamknięte w 1991 dla ruchu rejsowego i czarterowego.[potrzebne źródło]

W jednostce wojskowej lotniska stacjonował od 1953 r. 26 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego, który w 1989 r. przemianowano na 9 Pułk Lotnictwa Myśliwskiego. Przy jego rozformowaniu w 2001 r. w Zegrzu Pomorskim utworzono 24 Bazę Lotniczą, którą rozformowano 27 listopada 2002 r.Od 2004 lotnisko jest użytkowane przez Aeroklub Koszaliński[potrzebne źródło], któremu powierzono powojskowe hangary do przechowywania samolotów i szybowców,prowadzenie operacji lotniczych i szerzenie zainteresowania lotniskiem wśród społeczności i ewentualnie pilotów z zagranicy.[potrzebne źródło]

W grudniu 2004 r. Rada Miejska w Koszalinie wyraziła poparcie dla ponownego uruchomienia lotniska cywilnego w Zegrzu Pomorskim, jako istotnego czynnika rozwoju Koszalina[4].W 2009 roku lotnisko obsłużyło ok. 19 tys. pasażerów General Avation.[potrzebne źródło]

Od 2004 r. Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Pomorza Środkowego dzierżawi od Agencji Mienia Wojskowego większość nieruchomości lotniska o powierzchni ok. 297 ha, na której położone są wszystkie najważniejsze elementy infrastruktury lotniskowej: betonowy pas startowy o długości 2500 m i szerokości 60 m, droga kołowania i pole wzlotów, wieża kontrolna lotów, miejsca postojowe samolotów. SGiPPŚ udostępnia teren Aeroklubowi Koszalińskiemu, który ma dbać o utrzymanie infrastruktury lotniska w dobrym stanie[5].

Reaktywacja lotniska[edytuj | edytuj kod]

Reaktywacja lotniska cywilnego pod Zegrzem Pomorskim została ujęta w Regionalnym Programie Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego 2007–2013 jako jedna z kluczowych inwestycji Indykatywnego Planu Inwestycyjnego na kwotę 18 mln euro[6]. Samorząd województwa w 2011 r. podzielił projekt ponownego uruchomienia na etapy, z uwagi na stopień komplikacji oraz koszty przedsięwzięcia. W okresie 2007–2013 miał być zrealizowany pierwszy etap, który zakładał przystosowanie istniejącego powojskowego lotniska do standardu całodobowego lądowiska dla nieregularnego ruchu cywilnego. Miał on być bazą wyjściową do uruchomienia portu lotniczego z końcem 2020 r.[7] Zgodnie z oświadczeniem Komisji Europejskiej o zaprzestaniu dofinansowania lądowisk regionalnych, marszałek województwa zachodniopomorskiego cofnął dofinansowanie na budowę lotniska (na inwestycję "zamrożone" było 9 mln euro z funduszy unijnych), a tym samym przekreśliło szansę na uruchomienie portu lotniczego Koszalin-Zegrze Pomorskie[8].

Przypisy

  1. Koszalin. Lotnicze Pogotowie Ratunkowe. [dostęp 2011-04-11].
  2. Religa: W ciągu miesiąca wyłonimy dostawcę śmigłowców dla pogotowia. Gazeta.pl/Agora, 2007-09-22. [dostęp 2011-04-11].
  3. Lotnisko. Aeroklub Koszaliński. [dostęp 2011-04-11].
  4. Uchwała Nr XXI/330/2004 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 29 grudnia 2004 r.
  5. Plan Rozwoju Lokalnego miasta Koszalina na lata 2010-2012. Urząd Miejski w Koszalinie, 2010-04, s. 127 (Załącznik do Uchwały Nr XLIX/574/2010 Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 marca 2010 r.)
  6. Zegrze Pomorskie. Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego. [dostęp 2011-04-11].
  7. Uchwała Nr 261/11 Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 1 marca 2011 r.. Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego. [dostęp 2012-06-15].
  8. Koniec marzeń o lotnisku w Zegrzu Pomorskim. dostęp: [2014-01-15]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]