Lotos orzechodajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lotos orzechodajny
Nelumbo nucifera RB3.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd srebrnikowce
Rodzina lotosowate
Rodzaj lotos
Gatunek lotos orzechodajny
Nazwa systematyczna
Nelumbo nucifera Gaertn.
Fruct. sem. pl. 1:73, t. 19. fig. 2. 1788
Synonimy

Nelumbium speciosum Willd.,
Nelumbo caspica Eichw.,
Nelumbo komarovii Grossh.,
Nelumbo nelumbo (L.) Druce, nom. inval Grossh.,
Nymphaea nelumbo L.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Lotos orzechodajny, nurzykłąb orzechodajny (Nelumbo nucifera Gaertn.) – gatunek wieloletniej rośliny z rodziny lotosowatych (Nelumbonaceae). Rośnie dziko w Azji, gdzie występuje w pasie od delty Wołgi po Japonię na północy i w Australii[2]. Rozprzestrzenia się też gdzieniegdzie w innych regionach świata[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kwiat lotosu orzechodajnego w ogrodzie botanicznym w Adelaide (południowa Australia)
Pokrój
Z grubego kłącza płożącego się w mule wyrastają duże liście i kwiaty wznoszące się nad powierzchnię wody.
Liście
Młode liście pływają po wodzie, ale starsze wznoszą się nawet do 1,5 m nad jej powierzchnię. Mają kształt tarczowaty i są zagłębione pośrodku. osiągają szerokość 30–90 cm i pokryte są woskiem, którego specyficzna struktura warunkuje istnienie zjawiska zwanego efektem lotosu.
Kwiaty
Pojedyncze, różowe lub białawe o średnicy 12–30 cm, pachnące. Zarówno pręciki (żółte) jak i słupki liczne. Te ostatnie zagłębione są w charakterystycznym dnie kwiatowym. Kwiaty wyrastają zarówno ponad wodę jak i liście.
Owoc
Owalne do 2,5 cm długości zawarte są w brązowym, korkowaciejącym dnie kwiatowym, które rozrasta się do 12 cm średnicy.

Zastosowanie i znaczenie[edytuj | edytuj kod]

  • Kwiat lotosu jest symbolem odrodzenia i czystości dla hindusów i buddystów. Często Budda jest przedstawiany pośrodku kwiatu tego lotosu[3].
  • Jest rośliną jadalną – jada się kłącza, młode liście i owoce (przed spożyciem należy tylko usunąć gorzki zarodek).
  • W krajach o cieplejszym klimacie (strefy mrozoodporności 6-9) jest uprawiany w zbiornikach wodnych jako roślina ozdobna[3]

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-08].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
  3. 3,0 3,1 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Rohwer J. G.: Atlas roślin tropikalnych. Warszawa: Bertelsmann Media Sp z o.o., 2002. ISBN 83-7311-378-9.