Louis Charles Vincent Le Blond de Saint-Hilaire

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Louis Charles Vincent Le Blond de Saint-Hilaire
Rycerz bez lęku i skazy
Saint-Hilaire
Saint-Hilaire
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 4 wrzesień 1766
Ribemont
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1809
Wiedeń
Przebieg służby
Lata służby 1777-1809
Siły zbrojne Wielka Armia Cesarstwa Francuskiego
Jednostki IV Korpus Wielkiej Armii
Główne wojny i bitwy rewolucja francuska, wojny napoleońskie
Odznaczenia
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Louis Vincent Joseph Le Blond de Saint-Hilaire (ur. 4 września 1766 w Ribemont, zm. 5 czerwca 1809 w Wiedniu) – francuski generał w czasie rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich.

Wczesna kariera[edytuj | edytuj kod]

Louis Vincent Joseph Le Blond de Saint-Hilaire urodził się w Ribemont. Był synem kapitana kawalerii i od wczesnych lat wykazywał zainteresowanie karierą wojskową. W roku 1777 zaciąnął się do regimentu kawalerii jako kadet i 15 lat później został awansowany do stopnia kapitana. Brał udział w oblężeniu Tulonu, a następnie walczył w Armii Włoskiej Republiki Francuskiej, gdzie szybko awansował pomimo swojego arystokratycznego pochodzenia. Jako generał brygady został ranny w bitwie pod Loano w 1795 roku tracąc dwa palce. Następnie służył jako dowódca Tulonu i Marsylii, a pod koniec 1799 roku został awansowany na generała dywizji.

Wojny napoleońskie[edytuj | edytuj kod]

Od 1805 roku służył nieprzerwanie w Wielkiej Armii, otrzymując dowództwo nad różnymi dywizjami. W 1805 roku dowodził dywizją w IV Korpusie marszałka Jean-de-Dieu Soult'a, biorącym udział w wojnie z III koalicją antyfrancuską. W bitwie pod Austerlitz przeprowadził decydujące uderzenie na środek wojsk koalicji na płaskowyżu Pratzen. Na początku ataku Saint-Hilaire otrzymał poważną ranę w głowę ale pomimo to utrzymał dowództwo do końca bitwy za co otrzymał Krzyż Wielki Legi Honorowej. W latach 1806-1807 rokiem walczył w bitwach pod Jeną, Pruską Iławą i Heilsbergiem. Za swoją służbę otrzymał w 1808 roku tytuł hrabiego Cesarstwa Francuskiego i otrzymał dowództwo dywizji w nowo tworzonej Wielkiej Armii Niemiec z którą prowadził kampanię w południowych Niemczech i Austrii. 22 maja 1809 roku, w bitwie pod Aspern stracił nogę od uderzenia kuli armatniej, a 15 dni później zmarł na skutek tej rany. W 1810 roku Napoleon I rozkazał złożyć jego szczątki w Panteonie obok marszałka Lannes'a. Jego nazwisko wypisane jest na Łuku Triumfalnym w Paryżu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]