Męczennica języczkowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Męczennica języczkowata
C-Passiflora ligularis Juss.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina męczennicowate
Rodzaj męczennica
Gatunek męczennica języczkowata
Nazwa systematyczna
Passiflora ligularis
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Owoc

Męczennica języczkowata (Passiflora ligularis Juss) – gatunek rośliny z rodziny męczennicowatych. Pochodzi z północnej części Ameryki Południowej [2]. Jest powszechnie uprawiana w krajach tropikalnych. Nazwa handlowa: granadilla, słodka granadilla[3]. Niekiedy uważana za gatunek inwazyjny[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wiecznie zielone pnącze o pędach okrągłych w przekroju[5] i drewniejących u nasady. Posiada pochodzące z przekształconych pędów wąsy czepne, przy których pomocy wspina się do koron drzew.
Liście
Naprzemianległe, sercowate, błyszczące, osadzone na długich ogonkach z jajowatymi przylistkami.
Kwiaty
Bardzo charakterystyczne, kremowobiałe lub różowawe, z fioletowym przykoronkiem. Silnie pachnące.
Owoc
Jajowata lub okrągława jagoda o długości do 12 cm, z licznymi ciemnymi nasionami, otoczonymi szklistą, szarą osnówką. Skórka pomarańczowa z jaśniejszymi punktami i purpurowymi plamkami, twarda, przez co owoce dobrze znoszą transport[3]. Gąbczasta okrywa.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Sadzona jako roślina ozdobna, w parkach, na pergolach itd.
  • Sztuka kulinarna: Owoce zazwyczaj zjada się na surowo wraz z pestkami lub bez nich. Gatunek w znacznie mniejszym stopniu wykorzystywany do produkcji soku niż męczennica jadalna.
  • Roślina lecznicza - napary o działaniu uspokajającym.
  • Roślina obrzędowa - korzenie mają właściwości odurzające. wykorzystywane w rytuałach Indian południowoamerykańskich[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-04-15].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
  3. 3,0 3,1 Gabriele Lehari: Egzotyczne owoce i warzywa w kuchni. Warszawa: Multico, 2007, s. 79. ISBN 978-83-7073-506-7.
  4. 4,0 4,1 Jolanta i Karol Węglarscy: Użyteczne rośliny tropików. Szkice etnobotaniczne. Poznań: Bogucki Wydawnictwo naukowe, 2008, s. 401. ISBN 978-83-61320-17-3.
  5. Jens G. Rohwer: Atlas roślin tropikalnych. Wyd. 1. Warszawa: Horyzont, 2002, s. 196. ISBN 83-7311-378-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jolanta i Karol Węglarscy: Użyteczne rośliny tropików. Szkice etnobotaniczne. Poznań: Bogucki Wydawnictwo naukowe, 2008. ISBN 978-83-61320-17-3..