Marine Le Pen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marine Le Pen
Le Pen, Marine-9586.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1968
Neuilly-sur-Seine
Przewodnicząca Frontu Narodowego
Przynależność polityczna Front Narodowy
Okres urzędowania od 16 stycznia 2011
Poprzednik Jean-Marie Le Pen
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Marine Le Pen (ur. 5 sierpnia 1968 w Neuilly-sur-Seine) – francuska polityk i prawniczka, przewodnicząca Frontu Narodowego, deputowana do Parlamentu Europejskiego. Córka Jeana-Marie Le Pena, przewodniczącego Frontu Narodowego w latach 1972–2011.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia prawnik, absolwentka Uniwersytetu Paryż II. W 1991 uzyskała dyplom pomagisterskich studiów z zakresu prawa karnego. Od 1992 praktykowała jako adwokat w Paryżu.

W drugiej połowie lat 90. weszła w skład władz Frontu Narodowego, nacjonalistycznego i eurosceptycznego ugrupowania założonego i kierowanego przez jej ojca, Jean-Marie Le Pena. Z ramienia Frontu Narodowego uzyskiwała mandaty radnej departamentu Nord i regionu Île-de-France. Była dyrektorem działu prawnego FN, od 2003 pełniła funkcję wiceprzewodniczącej partii. W 2004 została wybrana posłanką do Parlamentu Europejskiego. Pięć lat później skutecznie ubiegała się o reelekcję.

W 2007 prowadziła prezydencką kampanię wyborczą swojego ojca. Była wymieniana jako główny kandydat do przejęcia po nim przywództwa we Froncie Narodowym[1]. 16 stycznia 2011 stanęła na czele Frontu Narodowego, zastępując na tym stanowisku swojego ojca[2].

Marine Le Pen wystartowała w wyborach prezydenckich w 2012. W głosowaniu z 22 kwietnia 2012 otrzymała około 6,42 miliona głosów (17,90%), zajmując wśród 10 kandydatów 3. miejsce i przegrywając w pierwszej turze[3].

W 2014 kierowany przez nią Front Narodowy zwyciężył w wyborach europejskich we Francji, uzyskując 24 mandaty w PE VIII kadencji, z których jeden przypadł Marine Le Pen[4].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

W zakresie polityki zagranicznej Marine Le Pen popiera izolacjonizm Francji. Sprzeciwiała się zachodniej interwencji w wojnie domowej w Libii w 2011 oraz planom akcji zbrojnej w Syrii. Po aneksji Krymu przez Rosję odwiedziła Moskwę, spotkała się z przewodniczącym Dumy Siergiejem Naryszkinem i poparła forsowany przez Rosję postulat tzw. federalizacji Ukrainy[5]. Marine Le Pen opowiada się za utworzeniem osi Paryż-Berlin-Moskwa i chciałaby wraz z Władimirem Putinem „bronić wartości chrześcijańskich w dziedzictwie europejskim”[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Marine Le Pen była żoną przedsiębiorcy Francka Chauffroy, z którym ma troje dzieci (wszystkie ochrzczone w kościele integrystów francuskich Saint-Nicolas-du-Chardonnet). Po rozwodzie w 1999 wyszła ponownie za mąż za Érica Iorio, byłego sekretarza generalnego FN. Po drugim rozwodzie związała się z Louisem Aliot, wiceprzewodniczącym FN[5].

Przypisy

  1. Dominika Pszczółkowska: Le Pen wskrzesza polskiego hydraulika. wyborcza.pl, 17 marca 2009. [dostęp 2012-04-23].
  2. Marine Le Pen consacrée à la tête du Front national après son père (fr.). google.com, 16 stycznia 2011. [dostęp 2012-04-23].
  3. Résultats 1er tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2012-04-23].
  4. Résultats européennes: la liste de nos nouveaux élus (fr.). leparisien.fr, 26 maja 2014. [dostęp 2014-05-28].
  5. 5,0 5,1 Szymon Łucyk. Przeciw Europie, pod rękę z Rosją. „Tygodnik Powszechny”, s. 46–47, 4 maja 2014. 
  6. John Vinocour: Putin's Woman in Paris (ang.). wsj.com, 26 maja 2014. [dostęp 2014-07-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]