Myszołowik prążkowany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Myszołowik prążkowany
Buteo nitidus[1]
(Latham, 1790)
Myszołowik prążkowany
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd szponiaste
Rodzina jastrzębiowate
Podrodzina jastrzębie
Rodzaj Buteo
Gatunek myszołowik prążkowany
Synonimy
  • Falco nitidus Latham, 1790[2]
  • Asturina nitida (Latham, 1790)
  • Asturina plagiata Schlegel, 1862
  • Buteo plagiatus (Schlegel, 1862)
Podgatunki
  • B. n. blakei Hellmayr & Conover, 1949
  • B. n. nitidus (Latham, 1790)
  • B. n. pallidus (Todd, 1915)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Myszołowik prążkowany, myszołowik (Buteo nitidus) – gatunek ptaka z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Czasem gatunek umieszcza się w rodzaju Asturina i funkcjonuje jako Asturina nitida.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków B. nitidus[4][2][5]:

Siedlisko[edytuj | edytuj kod]

To mały drapieżnik terenów otwartych i skrajów lasów. Gniazduje w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych i w Meksyku, a w Ameryce Południowej od Boliwii i Brazylii po środkową Argentynę. To dość pospolity gatunek na Trynidadzie, ostatnio widywany też na Tobago.

Wygląd zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]

Myszołowik w locie

Długość ciała myszołowika waha się od 46 do 61 cm, a waga wynosi średnio 475 gram. Osobnik dorosły ma jasnoszare upierzenie. Ogon jest czarny i posiada 3 białe prążki, a nogi mają pomarańczową barwę. Populacja żyjąca nad południowo-wschodnim Pacyfikiem, od Kostaryki po Brazylię i Argentynę ma delikatne, białe kreskowanie w górnych częściach ciała (podgatunek Buteo nitidus nitidus - myszołowik prążkowany). Północne populacje natomiast są ogólnie ciemniejsze i jednolicie szare od góry. To podgatunek Buteo nitidus plagiata, myszołowik ciemny. Niekiedy rozdziela się go na oddzielny gatunek Buteo plagiatus (lub Asturina plagiata), ale ptaki szare i szaro kreskowanie są określane zwykle tą samą nazwą.

Osobniki młodociane mają ciemnobrązową górną częśś ciała, jasno prążkowany brązowy ogon, brązowo nakrapiany biały spód ciała, brązowo smugowaną płowożółtą głowę oraz szyję. Myszołowik ma dosyć krótkie skrzydła, a w powietrzu charakteryzuje się szybkim i zwinnym lotem, jak na ptaka z rodzaju Buteo. Odzywa się przenikliwym, gwiżdżącym klii-uu.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo ptaki budują z gałązek i lokują je wysoko na drzewie. Zwykle wyprowadzają 1-3 lęgi w ciągu roku, kiedy to samica składa najczęściej 2 białe lub bladoniebieskie jaja. Mija 6 tygodni nim młode w pełni się opierzą.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Głównym pożywieniem myszołowika są jaszczurki i węże, ale poluje również na małe ssaki, ptaki i żaby. Zwykle siada na wyeksponowanej wysoko gałęzi z której lotem nurkowym rzuca się na ofiarę. Może też chwytać zdobycz w trakcie niskiego szybowania.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Myszołowika Buteo plagiatus uznaje się za gatunek niezagrożony wyginięciem, a według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych IUCN określony jest jako gatunek wymagający najmniejszej troski. W 2007 roku jego status oznaczono łącznie z B. nitidus.

Przypisy

  1. Buteo nitidus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Grey Hawk (Buteo nitidus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 10 stycznia 2011].
  3. Buteo nitidus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, David Donsker: Family Accipitridae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.3. [dostęp 2014-09-06].
  5. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Accipitridae Vigors, 1824 - jastrzębiowate - Kites, Hawks and Eagles. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2014-09-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jonathan Baillie, Craig Hilton-Taylor, S. N. Stuart, World Conservation Union. Species Survival Commission: 2004 IUCN Czerwona Księga Gatunków Zagrożónych. Ocena Globalnej Bioróżnorodności. Gland, Szwajcaria: IUCN--The World Conservation Union, 2004. ISBN 2-8317-0826-5. (ang.)
  2. Richard Ffrench, John Patton O'Neill, Don R Eckelberry: A guide to the birds of Trinidad and Tobago. Wyd. 2. Nowy York: Comstock Publishing, Ithaca, 1991. ISBN 0-8014-9792-2. (ang.)
  3. Steven L. Hilty: Birds of Venezuela. Londyn: Christopher Helm, 2003. ISBN 0-7136-6418-5. (ang.)
  4. F. Gary Stiles, Alexander F. Skutch: A guide to the birds of Costa Rica. Nowy Jork: Comstock, Ithaca, 1989. ISBN 0-8014-9600-4. (ang.)