Nabój 9 x 18 mm Makarowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
9 × 18 mm Makarowa
9x18mm MAK.jpg
Rodzaj amunicja pistoletowa
Kaliber 9 mm
Średnica
pocisku 9,25 mm
min. łuski 9,85 mm
max. łuski 9,90 mm
kryzy 9,90 mm
Długość
łuski 18 mm
pocisku 11 mm
naboju 25 mm
Masa
naboju 10 g
pocisku 6,1 g
materiału
miotającego
0,24 g
Inne
Prędkość
początkowa
310-315 m/s (z lufy 85 mm)
340 m/s (z lufy 140 mm)
Energia
początkowa
303 J
Ciśnienie
maksymalne
120 MPa

9 × 18 mm Makarowa (57-N181S) – standardowa amunicja pistoletowa państw Układu Warszawskiego.

Nabój został opracowany na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku i wprowadzony do uzbrojenia w roku 1951 wraz z pistoletem Makarowa (PM). Pod względem konstrukcyjnym jest on wzorowany na przedwojennym czechosłowackim naboju Strakonice vz. 24 i eksperymentalnym niemieckim 9 mm Ultra. Nabój nie rozpowszechnił się poza państwami Układu Warszawskiego i po jego rozpadzie kolejne państwa rezygnowały z jego używania jako podstawowej amunicji pistoletowej (nawet w Rosji przyjęto do uzbrojenia skonstruowany przez Jarygina pistolet PJa kalibru 9 × 19 mm Parabellum). Natomiast coraz większą popularnością ten nabój cieszy się na rynku cywilnym (zwłaszcza w USA), ponieważ jest to obecnie nabój pistoletowy o jednej z największych wartości początkowej energii kinetycznej pocisku E0 możliwy do zastosowania w pistolecie z zamkiem swobodnym. Rzeczywisty kaliber tego naboju to 9,25 mm, dlatego w niektórych krajach (np. NRD) był klasyfikowany jako 9,2 × 18 mm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg