Pistolet PM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pistolet Makarowa
Пистолет Макарова.png
PM (1977)
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
 Rosja
Producent Iżewskij Miechaniczeskij Zawod
KBP Tuła
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Produkcja seryjna 1952 – do chwili obecnej
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9 x 18 mm Makarowa
Magazynek 8 naboi PM, 12 naboi PMM
Wymiary
Długość 160 mm[1], 165 PMM
Długość lufy 93,5 mm (ma 4 bruzdy prawoskrętne)[1]
Długość linii celowniczej 130 mm[1]
Masa
broni 730 g (PM niezaładowany)
810 g (PM załadowany)
[1]760 g (PMM niezaładowany)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 315 m/s[1]
Szybkostrzelność praktyczna do 30 s/m[1]
Zasięg skuteczny 50 m[1]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Oznaczenia kodowe pistoletów Makarowa produkowanych w (od lewej) NRD, ZSRR i Bułgarii
Pistolet M
IJ-70 (wersja PM na rynek cywilny)

Pistolet Makarowa PM (ros. Пистолет Макарова ПМ) - radziecki pistolet samopowtarzalny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1945 roku w Związku Radzieckim ogłoszono konkurs na nowy pistolet służbowy, mający zastąpić używany dotychczas pistolet TT. Nowy pistolet miał być przede wszystkim mniejszy i lżejszy oraz bardziej niezawodny (i to w różnych warunkach) i celniejszy. Założeniem było również zachowanie dotychczasowej zdolności rażenia. W konkursie propozycję swoją przedstawił m.in. Nikołaj Makarow. Jego projekt pistoletu samopowtarzalnego najlepiej przeszedł próby poligonowe i w 1951 roku został przyjęty do uzbrojenia Armii Radzieckiej jako „9 mm PM” (Pistolet Makarowa)[1]. Stał się również służbowym pistoletem radzieckiej milicji. Natomiast nabój 9 x 18 mm Makarowa[1] stał się standardowym nabojem pistoletowym w państwach Układu Warszawskiego. Mimo że nabój ma podobne parametry do niemieckiego 9x18 mm Police, nie jest z nim wymienny. Oprócz Związku Radzieckiego PM został również przyjęty w Chinach, Bułgarii i w NRD (Ernst Thaelman Fabrik), gdzie produkowany był na licencji.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja broni wzorowana jest na Walterze PP, choć np. mechanizm samonapinania został w Makarowie uproszczony. Pistolet działa na zasadzie odrzutu zamka swobodnego. Zastosowano mechanizm spustowy typu Double Action z kurkiem zewnętrznym. Pistolet ma nastawny bezpiecznik ze skrzydełkiem z lewej strony, w tylnej części zamka zabezpieczający przed przypadkowym strzałem. Jest on jednocześnie zwalniaczem napiętego kurka. Wszystkie elementy pistoletu, z wyłączeniem okładzin, wykonane są ze stali. Zatrzask magazynka znajduje się w spodniej części chwytu.

Niewątpliwą zaletą pistoletu Makarowa była łatwość jego obsługi oraz wytrzymałość. Pistolet uchodzi również za niezawodny. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych pojawiła się nowa wersja pistoletu tzw. PMM. PMM miał dwurzędowy magazynek, mieszczący 12 naboi i znacznie mocniejszy rodzaj amunicji (nabój 9 x 18 mm PMM) – o lżejszym pocisku, i zwiększonym ładunku prochowym, co w konsekwencji oznaczało znaczne zwiększenie prędkości początkowej pocisku i – co w tej sytuacji konieczne, znaczne wzmocnienie szkieletu. Jednak PMM przy tak dużym odrzucie miał bardzo poważne problemy z celnością. Eksportowe wersje pistoletu Makarowa dostępne są również w kalibrze 9 x 17 mm Short (.380 ACP).

Wersje[edytuj | edytuj kod]

ZSRR/Rosja[edytuj | edytuj kod]

  • Pistolet Makarowa (PM)
  • Pistolet Makarowa (PM) (produkcja w Tule)
  • PMM
  • IJ70 (model komercyjny, magazynek 8 naboi, chwyt od PMM, nastawna szczerbinka)
  • IJ70-17A (.380 ACP, magazynek 8 naboi, nastawna szczerbinka)
  • IJ70-17AS (.380 ACP, magazynek 8 naboi, nastawna szczerbinka, chromowane wykończenia)
  • IJ70-17AH (.380 ACP, HiCap, nastawna szczerbinka)
  • IZH71-17 (.380 ACP, HiCap, szczerbinka stała)
  • IJ70-18A (9 × 18 mm, magazynek 8 naboi, nastawna szczerbinka)
  • IJ70-18AS (9 × 18 mm, magazynek 8 naboi, nastawna szczerbinka, chromowane wykończenia)
  • IJ70-18AH (9 × 18 HiCap, wersja komercyjna, nastawna szczerbinka)
  • IZH71-18 (9 × 18 HiCap, szczerbinka stała)
  • Baikal 442 Sporting Pistol (9 x 18 mm, 8, 10 lub 12 nabojowe magazynki, nowoczesna wersja PMM z dźwignią zwalniania magazynka)
  • Baikal MP654K (wiatrówka CO2 BB, replika PMM)
  • Baikal MP654KS (chromowana MP654K)
  • Baikal MP-471 (wersja strzelająca 10 mm pociskami gumowymi)
  • Baikal IZH-79-9T (wersja strzelająca 9 mm pociskami gumowymi lub gazowymi)

Chińska Republika Ludowa[edytuj | edytuj kod]

  • Type 59 (wersja wojskowa)
  • Norinco Sporting Pistol (eksportowa wersja handlowa)

NRD/Niemcy[edytuj | edytuj kod]

  • Pistolet M (9 x 18 mm, standardowa wersja wschodnioniemieckiego PM)
  • Pistolet Mk (.380 ACP wersja eksperymentalna – prawdopodobnie wyprodukowano jedynie kilka egzemplarzy)
  • Simson-Suhl Makarov (wersja produkowana po zjednoczeniu)

Ludowa Republika Bułgarii/Bułgaria[edytuj | edytuj kod]

  • "Factory 10" (9 × 18 mm, wersja wojskowa)
  • "Factory 10" (chromowany z przeznaczeniem dla bułgarskiej floty czarnomorskiej)
  • Miltex Special Edition (SE) (9 × 18 mm, wersja z wysokim połyskiem)
  • Miltex SE Sporting Pistol (dostępny w wersji 9 × 18 mm, .380 ACP, z wysokim połyskiem lub chromowana, z bezpiecznikiem spustu)
  • Arsenal Brand Sporting Pistol (dostępny w wersji 9 × 18 mm, .380 ACP)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 177

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]