Napęd taśmowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Napęd taśmowy DDS, na nim od prawej: dyskietka 3,5", taśma DC (250 MB, 6 mm, 310,9 MB), taśma DL (20 GB, 8 mm, 112 mb), taśma DDS (4 mm, 150 MB)

Napęd taśmowy, pot. strimer[1][2] (ang. streamer) – urządzenie do przenoszenia danych z systemów komputerowych na taśmę magnetyczną w celu archiwizacji. Obecnie najbardziej popularne napędy wykorzystują taśmy umieszczone w specjalnych kasetach.

Kasety mieszczą nawet do kilkuset gigabajtów danych. Dodatkowo większość z napędów wykorzystuje kompresję, dzięki czemu możliwe jest zmieszczenie większej ilości danych. Streamery wykorzystują cyfrową technikę zapisu danych.

Są one wykorzystywane głównie do archiwizacji danych i nie nadają się do przenoszenia danych między komputerami z powodu długiego czasu dostępu i odczytu danych.

Napędy różnicuje się ze względu na sposób zapisu na taśmie stosowanej w napędzie. Wyróżnia się m.in. napędy:

  • DDS (ang. Digital Data Storage),
  • DLT (ang. Digital Linear Tape)
  • LTO (ang. Linear Tape-Open),
  • AIT (ang. Advanced Intelligent Tape)
  • QIC (ang. Quarter Inch Cartridge)

Napędy taśmowe, ze względu na raczej profesjonalne zastosowanie, zazwyczaj wyposażane były w interfejs SCSI, a obecnie również w interfejsy sieciowe (Fibre-Channel), stając się częścią sieci SAN.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Strimer - WIEM, darmowa encyklopedia (pol.). [dostęp 2014-02-22].
  2. Encyklopedia Eureka. Wrocław: Wydawnictwo Europa, 2005. ISBN 83-7407-013-7.