Nośnik magnetyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nośnik magnetyczny (pamięć magnetyczna) jest to nośnik danych wykorzystujący do przechowywania danych zjawisko ferromagnetyzmu. Zapis i odczyt dokonywany jest z wykorzystaniem głowic elektromagnetycznych. Odmienny sposób zapisu i odczytu stosowały historyczne pamięci magnetyczne: ferrytowa, cienkowarstwowa, drutowa i pęcherzykowa[1].

Nazwa nośnika Nazwa urządzenia
taśma magnetyczna magnetofon, streamer, pamięć taśmowa
bęben magnetyczny pamięć bębnowa
dyskietka magnetyczna 3,5" – DD, HD, 2HD stacja dyskietek FDD 1,44 MB, 2,88 MB, 720 kB do 2,88 MB
dyskietka magnetyczna 5,25" – 360 kB do 1,2 MB stacja dysków FDD 1,2 MB
dyskietka magnetyczna 8"
dyskietka magnetyczna typu ZIP napęd ZIP 100, 250 lub 750 MB
dysk magnetyczny 10 MB do kilku TB dysk twardy HDD

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1000 słów o komputerach i informatyce" W-wa 1976r. Wydawnictwo MON.