Pamięć USB

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pendrive z chowanym łączem USB firmy Geil
Schemat budowy pendrive'a:
1) Łącze USB
2) Kontroler pamięci
3) Styki serwisowe
4) Kość pamięci Flash
5) Rezonator kwarcowy
6) Dioda LED określająca tryb pracy
7) Blokada zapisu
8) Miejsce na dodatkową kość pamięci

Pamięć USB (znana także pod nazwami: pendrive, USB Flash Drive, Flash Disk, Flashdrive, Finger Disk, Massive Storage Device, Flash Memory Stick Pen Drive, USB-Stick) – urządzenie przenośne zawierające pamięć nieulotną typu Flash EEPROM, zaprojektowane do współpracy z komputerem poprzez port USB i używane do przenoszenia danych między komputerami oraz urządzeniami obsługującymi pamięci USB.

Spopularyzowana również w Polsce nazwa marki urządzenia pendrive (ang. pen, "pióro" + drive, "napęd") odnośnie wszystkich typów pamięci USB rozpowszechniła się najprawdopodobniej ze względu na skojarzenia z wyglądem przypominającym krótki długopis ze skuwką, która zwykle chroni wtyk USB.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Jest urządzeniem przenośnym typu Plug&Play - do komputera dołączany jest najczęściej bezpośrednio przez złącze USB, więc nie wymaga dodatkowych akcesoriów jak stacja dokująca czy dodatkowy napęd komputerowy. Szybkość uzależniona jest od wersji USB (1.1, 2.0 lub od 2010 roku 3.0) oraz od szybkości zastosowanej pamięci Flash. Obecne rozmiary nowoczesnych urządzeń zwanych seriami "mini" nie przekraczają podwojonej wielkości złącza USB, a często wystają zaledwie na kilka milimetrów po włożeniu ich do gniazda. Starsze modele zwykle wyposażone były w charakterystyczny przełącznik blokady zapisu i kasowania podobnie jak miało to miejsce w dyskietkach.

Typy i prędkości[edytuj | edytuj kod]

Na opakowaniach produktów można znaleźć oznaczenia USB 2.0 i podobne, jednak dla użytkownika ważniejszą informacją jest ich rzeczywista szybkość transmisji. Urządzenia te powinny mieć naklejkę informującą o ich standardzie pracy.

Pamięci USB możemy podzielić na trzy grupy ze względu na zgodność z przyjętymi specyfikacjami (wartości podane są jako maksymalne do osiągnięcia w danym standardzie z uwzględnieniem narzutu – ang. overhead – w rzeczywistości osiągnąć można znacznie mniejsze transfery)  :

  • USB 1.1 (Full Speed) – urządzenia spełniające warunki tej specyfikacji mogą pracować z prędkościami 1.5 Mb/s (0.1875 MB/s) lub 12 Mbit/s (1.5 MB/s)
  • USB 2.0 (Hi-Speed) – urządzenia zgodne z warunkami nowej specyfikacji mogą pracować z prędkością 480 Mb/s (60 MB/s). Ale w praktyce uzyskują jedynie prędkość 320 Mb/s (40 MB/s). Urządzenia w standardzie USB 2.0 są w pełni kompatybilne ze starszymi urządzeniami.
  • USB 3.0 (SuperSpeed) – urządzenia transferują dane (po podłączeniu do portu USB 3.0) z prędkością do 4,8 Gb/s (600 MB/s). Pierwsze urządzenia tego typu pojawiły się w roku 2009. Osiągają na razie niższe prędkości niż przewiduje standard ze względu na obsługiwane protokoły[1]. Pamięć USB 3.0 może przesyłać dane zarówno przez porty USB 3.0, jak i przez porty USB 2.0 (w tym przypadku transferując oczywiście dane z odpowiednio mniejszą szybkością).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przykład pamięci flash o kształcie sushi
Animacja przedstawiająca pamięć z założoną zatyczką (skuwką) oraz bez

Pendrive oferował początkowo pojemności porównywalne z pojemnościami dyskietek, jednak szybki rozwój technologiczny pamięci flash spowodował, iż pojemnościami szybko przewyższył napędy ZIP, a obecnie jest porównywalny z dyskami twardymi. W chwili obecnej pod koniec 2013 roku spotyka się pendrive'y o pojemnościach do 256 GB, 512 GB, a nawet 1TB. Jednakże ich ceny są nawet kilkunastokrotnie wyższe od dysków przenośnych 2,5"[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Coraz więcej pendrive'ów zawiera oprócz funkcji pamięci zewnętrznej dodatkowe funkcje w postaci odtwarzacza mp3, dyktafonu, radia UKF (FM), aparatu cyfrowego, itp.

Przenoszenie danych osobistych
Najpowszechniejszym zastosowaniem tych pamięci jest przenoszenie i przechowywanie plików osobistych takich jak dokumenty, aplikacje, zdjęcia, muzykę i filmy.
Naprawa komputerów
Odnoszą one sukcesy w odzyskiwaniu danych z komputerów przenośnych dzięki aplikacjom przenośnym do odzyskiwania danych, a także usuwaniu z zainfekowanego komputera wirusów lub programów szpiegujących.
Odtwarzacze plików audio
Pamięci Flash wyposażone w wyjście na słuchawki oraz już prawie we wszystkich modelach stosuje się mini wyświetlacze LCD lub OLED. Obsługują one formaty MP3, WMA, WAV, MIDI, MP4, AIFF, itp.
Bootowanie systemów operacyjnych
Funkcja ta jest podobna do LiveCD, która pozwala na uruchamianie z samego napędu CD/DVD np. systemu operacyjnego lub określonego programu bez potrzeby jego instalowania – funkcja ta nosi nazwę LiveUSB.
Zwiększenie pamięci systemu
W najnowszych systemach operacyjnych firmy Microsoft (Windows Vista oraz Windows 7) wykorzystanie funkcji ReadyBoost pozwala na zwiększenie pamięci operacyjnej systemu poprzez wykorzystanie określonej przestrzeni nieużywanej pamięci podłączonego pendrive'a. Maksymalna możliwa wielkość rezerwowanej przestrzeni to 32 GB na jedno podłączone urządzenie USB, a sumarycznie 256 GB[3].
W systemie operacyjnym Linux montujemy pendrive'a, tworzymy na nim plik o określonym rozmiarze (dd), oznaczamy jako swap (mkswap) i dodajemy do puli swapów (swapon).

Produkowane wersje[edytuj | edytuj kod]

Połączenie karty SD z wyjściem USB jako PSd o pojemności 512 MB

Pendrive'y są używane przez większość osób korzystających z komputerów. Dlatego muszą być wystarczająco małe, by włożyć je w kieszeni i zabrać ze sobą. Produkuje się je w najróżniejszych kształtach, prostokątnych breloczków, kart kredytowych, okrągłych, jak i figurek różnych postaci czy przedmiotów.

Najczęściej występującymi pojemnościami są: 512 MB, 1 GB, 2 GB, 4 GB, 8 GB,..., 512 GB i 1 TB.

Bezpieczeństwo danych[edytuj | edytuj kod]

Najnowsze pendrive'y są coraz bardziej wytrzymałe, odporne na wstrząsy, a nawet na upadek z wysokości kilkudziesięciu metrów. Produkowane są także wersje wodoodporne i ognioodporne.

Można też zakupić pendrive'y wyposażone we wbudowane oprogramowanie, które wymaga wpisania hasła przed odczytaniem danych z urządzenia (często są one szyfrowane odpowiednimi algorytmami kryptograficznymi), a dla bardziej wymagających istnieją wersje wyposażone w czytnik linii papilarnych, uniemożliwiający nieupoważnionym osobom na dostęp do plików zapisanych na takim pendrivie.

Medium dla wirusów oraz innego złośliwego oprogramowania[edytuj | edytuj kod]

Obecnie pamięci USB (pendrive'y) stały się swoistym medium dla wirusów komputerowych, złośliwego oprogramowania i innego rodzaju programów szpiegowskich, takim jakim kiedyś były dyskietki czy poczta elektroniczna, które atakowały pierwsze systemy operacyjne Microsoft Windows.

Złośliwe oprogramowanie przenosi się automatycznie z zainfekowanego systemu operacyjnego, po podłączeniu pamięci przenośnej do portu USB, od razu tworząc swoją kopię i własny plik autostartu (Microsoft Windows) umożliwiający zarażenie innych systemów operacyjnych/komputerów. Realizowane jest to przez samo umieszczenie takiej pamięci w porcie USB bez bezpośredniego uczestnictwa użytkownika w procesie rozpowszechniania "wirusa" (np. poprzez kliknięcie na zainfekowany plik).

Aby ochronić się przed tego typu zagrożeniami można zainstalować program antywirusowy lub całkowicie wyłączyć opcję autostartu nośników danych w systemie. Złośliwe oprogramowanie komputerowe pisane jest głównie z myślą o systemie operacyjnym Microsoft Windows, jako najbardziej rozpowszechnionym wśród użytkowników - takie "wirusy" są całkowicie niegroźne dla innych systemów operacyjnych jak Linux, Solaris, *BSD, Mac OS (choć i na nie tworzone jest tego typu oprogramowanie). Na tych systemach można bezpiecznie podłączyć zarażony pendrive i sformatować go nie narażając się na niebezpieczeństwo zainfekowania systemu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło pendrive w Wikisłowniku
Wikimedia Commons

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]