Nieszpory sycylijskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nieszpory sycylijskie
Francesco Hayez 023.jpg
Nieszpory sycylijskie wg F. Hayeza
Czas 30 marca 1282
Miejsce Sycylia
Strony konfliktu
rebelianci sycylijscy

Flag of Palaeologus Dynasty.svg Cesarstwo Bizantyńskie
Siñal d'Aragón.svg Królestwo Aragonii

Karol I Andegaweński
Dowódcy
Alaimo di Lentini Karol I Andegaweński
Multimedia w Wikimedia Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Armoiries Aragon Sicile.png Wojny o tron Sycylii Image-Blason Sicile Péninsulaire.svg

Benewent (1266) - Nicotena (1282) - Nieszpory sycylijskie - Krucjata aragońska (1283-1285) - Malta (1283) - Zatoka Neapolitańska (1284) - Besalu (1285) - Barcelona (1285) - Sant Feliu de Guixols (1285) - Serinhan (1286) - Catanzaro (1287) - Neapol (1287)- La Castella (1297) - Orlando (1299) - Falconara (1299) - Gagliano (1300) - Ponza (1300)

Nieszpory sycylijskie – powszechne powstanie mieszkańców Sycylii, które wybuchło w Poniedziałek wielkanocny 30 marca 1282 w Palermo przeciw panowaniu francuskich Andegawenów.

Andegawenowie objęli panowanie na Sycylii dzięki poparciu udzielonemu papieżowi Urbanowi IV w walce z jego wrogiem królem Sycylii Manfredem, nieślubnym synem cesarza Fryderyka II. W bitwie pod Benewentem (1266 r.) Manfred zginął pokonany. Karol Andegaweński człowiek bardzo ambitny, brat króla Francji Ludwika Świętego pragnął stworzyć imperium śródziemnomorskie, Sycylia i południowe Włochy były początkiem jego marzeń. Posiadał posiadłości we Francji, w Grecji i w Palestynie. W 1261 roku cesarz Nicei Michał VIII Paleolog odzyskał Konstantynopol. Wygnany łaciński cesarz Baldwin II de Courtenay uciekł szukając pomocy na zachodzie. Dla Karola od 1266 roku króla Sycylii i Neapolu był to doskonały pretekst do wyprawy na Konstantynopol przeciw „schizmatyckim” Grekom. Wyprawa mimo poparcia przez pewien czas papiestwa, była wielokrotnie odkładana. Wyprawa miała ruszyć wiosną 1282 roku i zdobyć Konstantynopol. Nie doszła jednak do skutku z powodu małego z początku powstania na Sycylii, zignorowanego przez Karola. Rzeź Francuzów w nieszpory 30 marca 1282 r w Palermo była początkiem końca Karola. Drakońskie rządy francuskich feudałów spowodowały bunt, który rozpoczął się 30 marca 1282 roku, sprowokowany zaczepkami francuskiego żołdaka wobec sycylijskiej mężatki. Wezwaniem do powstania były dzwony bijące na nieszpory. Sycylijczycy napadali i mordowali Francuzów, zmuszając ich do opuszczenia wyspy. W sierpniu na wyspie wylądowali Aragończycy, będący w tajnym przymierzu z Bizancjum. Powstanie wybuchło dzięki dyplomacji bizantyńskiej umiejącej zawsze w historii zawierać korzystne sojusze. Aragończycy stali się nowymi panami wyspy, a Karol bardziej musiał się martwić o posiadłości we Włoszech niż myśleć o krucjacie na Bizancjum. Po usunięciu Karola I Andegaweńskiego na tron został wyniesiony król Aragonii Piotr III Aragoński, który wylądował na wyspie i koronował się 30 sierpnia 1282.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Deno J. Geanakoplos, Emperor Michael VIII Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine–Latin Relations, Cambridge 1959, s. 335–377.
  • Steven Runciman, Nieszpory sycylijskie. Dzieje świata śródziemnomorskiego w drugiej połowie XIII wieku, przełożyli z angielskiego Łukasz Modelski, Oskar Tyciński [kompletna rewizja tłumaczenia Małgorzata Dąbrowska ], Książnica, Katowice 1997, s. 212–267 [wydanie oryginalne: Cambridge 1958]
Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Karol I Andegaweński, w sekcji Upadek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]