Nikołaj Klujew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikołaj Klujew
Fotografia Klujewa, ok. 1915-16
Fotografia Klujewa, ok. 1915-16
Imiona i nazwisko Nikołaj Aleksiejewicz Klujew (ros. Николай Алексеевич Клюев)
Data i miejsce urodzenia 22 października 1884
Imperium Rosyjskie Kosztugi
Data i miejsce śmierci między 22-25 października 1937
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Tomsk
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Obywatelstwo rosyjskie, radzieckie
Edukacja Pawłowska Szkoła Wojskowa
Okres 1904–1937
Gatunki liryka chłopska
Ważne dzieła Płacz o Siergieje Jesieninie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Źródła Nikołaj Klujew w Wikiźródłach
Wikicytaty Nikołaj Klujew w Wikicytatach

Nikołaj Aleksiejewicz Klujew (ros. Николай Алексеевич Клюев; ur. 10 października?/22 października 1884 we wsi Kosztugi, Imperium Rosyjskie - zm. między 22-25 października 1937 w Tomsku, Rosyjska Federacyjna SRR) – rosyjski poeta, przedstawiciel grupy tzw. poetów nowochłopskich. Ofiara wielkiego terroru w ZSRR.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Środowisko literackie zainteresował tomikiem wierszy Szemranie sosen wydanym w 1912 roku. Stał się przywódcą tzw. chłopskich poetów. Swoje pochodzenie podkreślał ubiorem, językiem i zachowaniem. Za wartości niepodważalne i prawdziwie rosyjskie uważał relikty pogaństwa, materialną i duchową kulturę ludu i jego synkretyczną sztukę. W swej poezji konfrontował chłopską kulturę duchową dawnej Rusi z cywilizacją miejską i sztuką szlachecko-inteligencką. Łączył elementy poezji ludowej z nowoczesnymi środkami obrazowania i wersyfikacji.

Był jednym z poetów, którzy rewolucję powitali z entuzjazmem. Głosił, że dzięki niej Rosja będzie "pępkiem świata", z którego popłynie idea jednocząca wszystkie narody. Będąc starowiercą Klujew negował oficjalne prawosławie i stojące za nim państwo carskie. Jego zdaniem przewrót bolszewicki w Rosji był aktem wiary, w którym profanacja cerkwi prawosławnej była nie tylko dozwolona, ale wręcz pożądana. Porównywał on rewolucjo­nistów do apostołów, gloryfikował Lenina.

Klujew był bliskim przyjacielem i mentorem Siergieja Jesienina. Po jego śmierci napisał poemat Pieśń żałobna o Sergiuszu Jesieninie. Zarówno część jego twórczości chłopskiej, jak i wspomniany poemat, przyczyniły się do zakwalifikowania go jako wroga rewolucji. Wyrażany przez niego niepokój i sprzeciw wobec niszczenia wiekowych wartości widoczny w utworach z lat 20., m.in. w poemacie Wieś, uznano za wyraz ideologii kułackiej. Natomiast nieopublikowany poemat Pogorzelizna potraktowano jako dowód przestępczej agitacji.

W 1934 roku aresztowano go i zesłano do Tomska. W 1937 po ponownym aresztowaniu został stracony. Twórczość Klujewa od lat 20. była wyłączona z obiegu wydawniczego. Dopiero od niedawna stała się przedmiotem badań naukowych.

Wybrana twórczość[edytuj | edytuj kod]

Zbiory wierszy[edytuj | edytuj kod]

  • 1911 - Sosien pieriezwon (ros. Сосен перезвон)
  • 1912 - Bratskije piesni (ros. Братские песни)
  • 1913 - Lesnyje byli (ros. Лесные были)
  • 1916 - Mirskije dumy (ros. Мирские думы)
  • 1919 - Piesnosłow (ros. Песнослов)
  • 1919 - Miednyj kit (ros. Медный кит)
  • 1922 - Lwinyj chleb (ros. Львиный хлеб)
  • 1928 - Izba w pole (ros. Изба и поле)
  • 1934 - Razrucha (ros. Разруха) - nieukończony cykl wierszy

Poematy[edytuj | edytuj kod]

  • 1922 - Czetwiortyj Rim (ros. Четвертый Рим)
  • 1922 - Mat' Subbota (ros. Мать Суббота)
  • 1926 - Płacz o Siergieje Jesieninie (ros. Плач о Сергее Есенине)
  • 1926 - Dieriewnia (ros. Деревня)
  • 1926 - Zaozierje (ros. Заозерье)
  • 1928 - Pogorzelizna[1] (ros. Погорельщина)
  • 1929 - Kain (ros. Каин) - nieukończony (zachowały się fragmenty)
  • 1934 - Piesn' o Wielikoj Matieri (ros. Песнь о Великой Матери)
  • 1934-1937 - Krieml (ros. Кремль)
  • 1934-1937 - Narym (ros. Нарым)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła w języku angielskim

Źródła w języku rosyjskim

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]