Nikołaj Klujew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikołaj Klujew
Fotografia Klujewa, ok. 1915-16
Fotografia Klujewa, ok. 1915-16
Imiona i nazwisko Nikołaj Aleksiejewicz Klujew
(ros. Николай Алексеевич Клюев)
Data i miejsce urodzenia 22 października 1884
Imperium Rosyjskie Kosztugi
Data i miejsce śmierci między 22-25 października 1937
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Tomsk
Narodowość rosyjska
Język rosyjski
Obywatelstwo rosyjskie, radzieckie
Edukacja Pawłowska Szkoła Wojskowa
Okres 1904–1937
Gatunki liryka chłopska
Ważne dzieła Płacz o Siergieje Jesieninie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Źródła Nikołaj Klujew w Wikiźródłach
Wikicytaty Nikołaj Klujew w Wikicytatach

Nikołaj Aleksiejewicz Klujew (ros. Николай Алексеевич Клюев; ur. 10 października?/22 października 1884 we wsi Kosztugi, Imperium Rosyjskie - zm. między 22-25 października 1937 w Tomsku, Rosyjska Federacyjna SRR) – rosyjski poeta, przedstawiciel grupy tzw. poetów nowochłopskich. Ofiara wielkiego terroru w ZSRR.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Środowisko literackie zainteresował tomikiem wierszy Szemranie sosen (Sosien pieriezwon) wydanym w 1912 roku. Stał się przywódcą tzw. chłopskich poetów. Swoje pochodzenie podkreślał ubiorem, językiem i zachowaniem. Za wartości niepodważalne i prawdziwie rosyjskie uważał relikty pogaństwa, materialną i duchową kulturę ludu i jego synkretyczną sztukę. W swej poezji konfrontował chłopską kulturę duchową dawnej Rusi z cywilizacją miejską i sztuką szlachecko-inteligencką. Łączył elementy poezji ludowej z nowoczesnymi środkami obrazowania i wersyfikacji.

Był jednym z poetów, którzy rewolucję powitali z entuzjazmem. Głosił, że dzięki niej Rosja będzie "pępkiem świata", z którego popłynie idea jednocząca wszystkie narody. Będąc starowiercą Klujew negował oficjalne prawosławie i stojące za nim państwo carskie. Jego zdaniem przewrót bolszewicki w Rosji był aktem wiary, w którym profanacja cerkwi prawosławnej była nie tylko dozwolona, ale wręcz pożądana. Porównywał on rewolucjo­nistów do apostołów, gloryfikował Lenina.

Klujew był bliskim przyjacielem i mentorem Siergieja Jesienina. Po jego śmierci napisał poemat Pieśń żałobna o Sergiuszu Jesieninie (Płacz o Siergieje Jesieninie). Zarówno część jego twórczości chłopskiej, jak i wspomniany poemat, przyczyniły się do zakwalifikowania go jako wroga rewolucji. Wyrażany przez niego niepokój i sprzeciw wobec niszczenia wiekowych wartości widoczny w utworach z lat 20., m.in. w poemacie Wieś (Dieriewnia), uznano za wyraz ideologii kułackiej. Natomiast nieopublikowany poemat Pogorzelisko (Pogorielszczina) potraktowano jako dowód przestępczej agitacji.

W 1934 roku aresztowano go i zesłano do Tomska. W 1937 po ponownym aresztowaniu został stracony. Twórczość Klujewa od lat 20. była wyłączona z obiegu wydawniczego. Dopiero od niedawna stała się przedmiotem badań naukowych.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Źródła w języku angielskim

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]