Norweski ruch oporu
Norweski ruch oporu − całokształt działań podjętych przez norweskie społeczeństwo przeciwko niemieckim okupantom i ich kolaborantom w czasie II wojny światowej.
Geneza [edytuj]
Norwegia została zdobyta przez Niemców w maju 1940 roku. Rząd norweski i król Haakon VII ewakuowali się do Wielkiej Brytanii. Norwedzy nie odparli napaści przez słabość swojej armii i nieprzygotowanie do wojny (kraj był neutralny). Mimo to dobrze widoczna była powszechna wola walki - to pospolite ruszenie wzięło na siebie główny ciężar obrony. Wobec tego tuż po kapitulacji Norwegii rozpoczęło się formowanie oddziałów paramilitarnych.
Walka zbrojna [edytuj]
Ze względu na braki w uzbrojeniu i warunki geograficzne (surowy klimat, krajobraz wysokogórski, trudna linia brzegowa) zbrojne działania ruchu oporu były mocno ograniczone. Największą podziemną organizacją militarną był Milorg, zbrojne ramię Frontu Ojczyźnianego (Hjemmefronten) − głównego ośrodka politycznego ruchu oporu. Ściśle współpracowała ona z norweską sekcją SOE, a jej członkowie byli zaangażowani między innymi w sabotowanie produkcji ciężkiej wody.
Bibliografia [edytuj]
- Norwegian government (1998). "NOU 1998.12: Alta bataljon (aka "The Eitinger Report") - section 11.6.2: Sivorg" (in Norwegian). Norges offentlige utredninger. http://www.regjeringen.no/nb/dep/hod/dok/NOUer/1998/NOU-1998-12/26/6/2.html?id=375562.
