Norweski ruch oporu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prom SF „Hydro”, który został zatopiony przy udziale norweskiego ruchu oporu w 1943 roku, podczas przewożenia ładunku ciężkiej wody

Norweski ruch oporu − całokształt działań podjętych przez norweskie społeczeństwo przeciwko niemieckim okupantom i ich kolaborantom w czasie II wojny światowej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Norwegia została zdobyta przez Niemców w maju 1940 roku. Rząd norweski i król Haakon VII ewakuowali się do Wielkiej Brytanii. Norwedzy nie odparli napaści przez słabość swojej armii i nieprzygotowanie do wojny (kraj był neutralny). Mimo to dobrze widoczna była powszechna wola walki – to pospolite ruszenie wzięło na siebie główny ciężar obrony. Wobec tego tuż po kapitulacji Norwegii rozpoczęło się formowanie oddziałów paramilitarnych.

Walka zbrojna[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na braki w uzbrojeniu i warunki geograficzne (surowy klimat, wysokogórski teren, trudna linia brzegowa) zbrojne działania ruchu oporu były mocno ograniczone. Największą podziemną organizacją militarną był Milorg, zbrojne ramię Frontu Ojczyźnianego (Hjemmefronten) − głównego ośrodka politycznego ruchu oporu. Ściśle współpracowała ona z norweską sekcją SOE, a jej członkowie byli zaangażowani między innymi w sabotowanie produkcji ciężkiej wody.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]