Rosyjski Związek Łotwy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rosyjski Związek Łotwy
Lider Tatiana Żdanok, Jakow Pliner, Mirosław Mitrofanow
Data założenia 1998 / 2014
Adres siedziby Rūpniecības 9, Rīga
Europejska Grupa
Parlamentarna
Zieloni - Wolny Sojusz Europejski
Barwy      niebieski      pomarańczowy      czerń
Obecni eurodeputowani 1
http://www.pctvl.lv/
Łotwa
Godło Łotwy
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Łotwy

Wikiprojekt Polityka

Rosyjski Związek Łotwy (łot. Latvijas Krievu savienība, LKS; ros. Русский союз Латвии, РуCоЛ – do 2014 O Prawa Człowieka w Zjednoczonej Łotwie (łot. Par cilvēka tiesībām vienotā Latvijā, PCTVL, ros. За права человека в единой Латвии, ЗаПЧЕЛ) – łotewska partia polityczna reprezentująca interesy mieszkających na Łotwie Rosjan i innych mniejszości rosyjskojęzycznych.

Symbolem partii do 2014 były pszczoły (ze względu na skrót jej rosyjskojęzycznej nazwy: ЗаПЧЕЛ, Zapczeł od rosyjskiego: пчела)[1]. Partia jest częścią założonej w 2005 Federacji Partii Rosjan w Unii Europejskiej, która skupia organizacje mniejszości rosyjskiej działające na terenie UE[2].

Ugrupowaniem kierują kolegialnie Tatiana Żdanok, Jakow Pliner i Mirosław Mitrofanow[3]. W skład frakcji parlamentarnej PCTVL wchodzili w 2010 Walerij Buchwałow, Władimir Buzajew, Mirosław Mitrofanow, Jakow Pliner (przewodniczący) i Jurij Sokołowski[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

PCTVL powstała w 1998 jako koalicja trzech rosyjskojęzycznych partii lewicowych: Partii Zgody Narodowej (TSP), Równouprawnienia i Łotewskiej Partii Socjalistycznej (LSP). W wyborach 1998 zdobyła 16 miejsc w Sejmie Republiki Łotewskiej, pozostając w opozycji do rządów centroprawicy. Cztery lata później zanotowała drugi wynik w skali kraju (po prawicowej Nowej Erze), otrzymując w parlamencie 25 mandatów (w tym 5 dla LSP).

W 2003 doszło do rozłamu w koalicji, w wyniku którego opuściła ją TSP. Rok później odłączyła się Łotewska Partia Socjalistyczna. Mimo rozpadu partii O Prawa Człowieka w Zjednoczonej Łotwie udało się zdobyć 10,66% głosów w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004, co przełożyło się na mandat dla Tatiana Żdanok, który wywalczyła również w wyborach 2009[5] (9,66% głosów). W Parlamencie Europejskim partia związana jest z frakcją zielonych i regionalistów.

W wyborach krajowych z października 2006 partia zdobyła 6 miejsc w Sejmie, kontynuując działalność jako siła opozycyjna wobec rządów partii łotewskich. W wyborach do Sejmu X kadencji w 2010 uzyskała 1,43% głosów i nie przekroczyła bariery uprawniającej do udziału w podziale mandatów[6]. Nie otrzymuje zatem dotacji z budżetu państwa. Lider ugrupowania Tatiana Żdanok, która była kandydatem PCTVL na premiera kraju, zapowiedziała, że partia będzie od tego czasu pracować jako organizacja ochrony praw człowieka oraz think-tank[7]. W wyborach w 2011 na PCTVL padło w skali kraju 0,78% głosów[8].

Ugrupowanie przez długi czas było obecne w strukturach samorządowych. W wyborach lokalnych w 2001 zdobyło 13 miejsc w radzie miejskiej Rygi, wchodząc w skład koalicji rządzącej. Siergiej Dołgopołow objął wówczas stanowisko wiceburmistrza miasta. W 2005 sojusz zanotował gorszy wynik, otrzymując 9 miejsc w radzie, a cztery lata później ugrupowanie nie przekroczyło progu wyborczego uprawniającego do udziału w podziale mandatów[9]. Klęskę poniosło również w innych miastach na terenie Łotwy, z większych ośrodków mandaty zyskując jedynie w Jełgawie[10].

W 2014 nazwę partii zmieniono na Rosyjski Związek Łotwy[11]. Ugrupowanie reprezentuje radykalne poglądy: opowiada się przeciwko uznaniu okupacji Łotwy w 1940 roku, za wprowadzeniem oficjalnej dwujęzyczności, budową państwa opartego na dwóch społecznościach: rosyjskiej i łotewskiej. W 2014 partia wsparła zajęcie Krymu przez wojska rosyjskie[12].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]