Oaza antarktyczna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Oaza antarktyczna − leżący na Antarktydzie teren wolny od pokrywy lodowej. Położone są w strefie przybrzeżnej o klimacie łagodniejszym niż klimat w głębi kontynentu. Latem woda płynie w nich strumieniami, a w niewielkich jeziorach woda nie zamarza. W części oaz antarktycznych występuje prymitywna roślinność – mchy i porosty na podłożu skalnym.
Poniższa tabela opisuje największe pod względem powierzchni i niektóre spośród mniejszych oaz:
| Oaza | Powierzchnia w km² |
Charakterystyka |
|---|---|---|
| McMurdo Dry Valleys | 4800 | Górskie doliny o ekstremalnie surowym klimacie |
| Oaza Amery'ego | >1800 | Obszar ograniczony przez duże lodowce i jezioro episzelfowe Beaver Lake |
| Oaza Bungera | 950 | Nadmorskie wzgórza otoczone przez lód, z dużą ilością słodkowodnych jezior |
| Vestfold Hills | 413 | Niskie wzgórza sąsiadujące z otwartym morzem |
| Stillwell Hills | 96 | Wzgórza tworzące jeden większy półwysep i przyległe wyspy |
| Oaza Grearsona | 75 | Cztery większe półwyspy (łącznie 40 km²), mniejsze półwyspy i wyspy |
| Larsemann Hills | ~50 | Dwa duże półwyspy |
| Oaza Schirmachera | 34 | Podłużny obszar między lodowcem na kontynencie a lodem szelfowym, z licznymi niewielkimi jeziorami |
| Taylor Islands | 27 | Dwie grupy nunataków, wznoszących się ponad Lodowiec Szelfowy Shackletona i pobliskie lodowce |
Bibliografia[edytuj]
- D.B. Gore. Blanketing snow and ice; constraints on radiocarbon dating deglaciation in East Antarctic oases. „Antarctic Science”. 9 (3), s. 336-346, 1997.
