Nisza ekologiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Nisza ekologiczna – zespół czynników ekologicznych (np. światło, pokarm, miejsce) zapewniający osobnikowi, populacji lub gatunkowi warunki do życia. Według modelu Hutchinsona z 1957 roku można rozpatrywać niszę jako n-wymiarową przestrzeń której wymiarami są czynniki ekologiczne[1].

Na terenie biocenozy populacje konkurują o korzystne czynniki. Zgodnie z zasadą Gausego jedna nisza może być zajęta tylko przez jedną populację. Nisza ekologiczna określa miejsce danej populacji w biocenozie.

Można wyróżnić[1]:

  • niszę podstawową (fundamentalną, potencjalną, ang. fundamental niche) - możliwą ze względu na właściwości organizmu
  • niszę realizowaną (ang. realized niche) - ograniczoną przez konkurencję.

Określa znaczenie i rolę danego gatunku w ekosystemie, tj. sposób przetwarzania energii (miejsce w łańcuchu pokarmowym), zachowania się, wpływ na środowisko i zależności od innych gatunków. Rodzaje nisz ekologicznych:

  • przestrzenna (siedlisko, występowanie danego organizmu),
  • troficzna (pokarm, zaspokajanie potrzeb),
  • fizjologiczno-przystosowawcza (czynności, oddziaływania).

Nisze ekologiczne:

Zobacz też [edytuj]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Michael. Begon: Ekologia populacji : studium porównawcze zwierząt i roślin. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1999, s. 139-141. ISBN 83-01-12930-1.

Bibliografia [edytuj]

  • Szkolny słownik biologia