Nisza ekologiczna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Nisza ekologiczna – zespół czynników ekologicznych (np. światło, pokarm, miejsce) zapewniający osobnikowi, populacji lub gatunkowi warunki do życia. Według modelu Hutchinsona z 1957 roku można rozpatrywać niszę jako n-wymiarową przestrzeń której wymiarami są czynniki ekologiczne[1].
Na terenie biocenozy populacje konkurują o korzystne czynniki. Zgodnie z zasadą Gausego jedna nisza może być zajęta tylko przez jedną populację. Nisza ekologiczna określa miejsce danej populacji w biocenozie.
Można wyróżnić[1]:
- niszę podstawową (fundamentalną, potencjalną, ang. fundamental niche) - możliwą ze względu na właściwości organizmu
- niszę realizowaną (ang. realized niche) - ograniczoną przez konkurencję.
Określa znaczenie i rolę danego gatunku w ekosystemie, tj. sposób przetwarzania energii (miejsce w łańcuchu pokarmowym), zachowania się, wpływ na środowisko i zależności od innych gatunków. Rodzaje nisz ekologicznych:
- przestrzenna (siedlisko, występowanie danego organizmu),
- troficzna (pokarm, zaspokajanie potrzeb),
- fizjologiczno-przystosowawcza (czynności, oddziaływania).
Nisze ekologiczne:
- sąsiadujące,
- zachodzące na siebie,
- rozdzielne.[potrzebne źródło]
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Michael. Begon: Ekologia populacji : studium porównawcze zwierząt i roślin. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1999, s. 139-141. ISBN 83-01-12930-1.
Bibliografia [edytuj]
- Szkolny słownik biologia