omega Centauri

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Współrzędne: Astronomia 13h26m47,00s; −47°28'51,00"

omega Centauri
Gromada kulista omega Centauri (ESO)
Gromada kulista omega Centauri (ESO)
Odkrywca Edmund Halley
Data odkrycia 1677
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Centaur
Typ kulista, VIII
Rektascensja 13h 26m 47,0s
Deklinacja -47° 28' 51"
Odległość 17 tys. ly[1]
Jasność obserwowana 3,7m
Rozmiar kątowy 55,0'
Charakterystyka fizyczna
Wymiary ok. 183 ly[1]
Liczba gwiazd ok. 10 mln
Alternatywne oznaczenia
ω Centauri, NGC 5139, GCL 24,
ESO 270-SC11
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

omega Centauri (również NGC 5139 lub ESO 270-SC11) – gromada kulista, znajdująca się w gwiazdozbiorze Centaura w odległości około 17 tys. lat świetlnych od Ziemi. Została odkryta w 1677 roku przez Edmunda Halleya.

omega Centauri jest jedną z najbliższych nam gromad kulistych. Jest równocześnie największą i najjaśniejszą spośród około 200 znanych gromad kulistych znajdujących się w halo Drogi Mlecznej. Na niebie zajmuje obszar większy niż Księżyc w pełni. Rozciąga się na obszarze ok. 150 lat świetlnych i zawiera około 10 milionów gwiazd. Choć większość gromad składa się z gwiazd w zbliżonym wieku i o tym samym składzie chemicznym, omega Centauri wykazuje obecność różnych populacji gwiazd z szerokim zakresem wieku i obfitości pierwiastków chemicznych. Wiek gromady szacuje się na 12 miliardów lat.

Na podstawie obserwacji prowadzonych przy pomocy Teleskopu Hubble'a oraz Obserwatorium Gemini ocenia się, że w centrum gromady znajduje się czarna dziura o masie ponad 40 tysięcy mas Słońca. O obecności czarnej dziury świadczy zaskakująco szybki ruch gwiazd znajdujących się w centrum. Dotychczas w gromadach kulistych czarną dziurę odkryto tylko w gromadzie G1 należącej do sąsiedniej galaktyki Andromedy. Istnieją przypuszczenia, że omega Centauri jest tak naprawdę karłowatą galaktyką przechwyconą w wyniku zbyt bliskiego spotkania przez Drogę Mleczną.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 NGC 5139, Omega Cen w serwisie SEDS.org (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ian Ridpath, Wil Tirion, Mini Encyklopedia "Niebo nocą". Oficyna Wydawnicza Atena 1995, ISBN 83-85414-61-4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

… • NGC 5136NGC 5137NGC 5138Omega CentauriNGC 5140NGC 5141NGC 5142 • …