Ottone in villa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antonio Vivaldi
(François Morellon de La Cave, 1723)

Ottone in villa (RV 729) – opera w trzech aktach autorstwa Antonio Vivaldiego do libretta Domenica Lalliego (prawdziwe nazwisko – Nicolò Sebastiano Biancardi). Była to pierwsza opera Vivaldiego, napisał ją w wieku 35 lat. Premiera miała miejsce 17 maja 1713 w Teatro delle Grazie w Vicenzy[1].

Ottone in villa jest adaptacją libretta Francesco Marii Piccioliego do opery Messalina (1679) Carla Pallavicino. Lalli wprowadził kilka zmian: Messalina została Cleonillą, zamiast Klaudiusza wprowadził innego rzymskiego cesarza – Otona (który był także protagonistą w L'incoronazione di Poppea (1642) Monteverdiego oraz Agrippinie (1709) Händla)[2]. W oryginalnej wersji libretta znajduje się 65 arii, podczas gdy w wersji Lalliego jest ich tylko 28[3].

W operze dominują arie, nie ma ani jednego duetu, jedynie w finale pojawia się zespół w którym śpiewają wszyscy soliści[3].

Polska premiera miała miejsce 19 maja 2010 w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w ramach cyklu Opera Rara. Z udziałem orkiestry Il Giardino Armonico pod dyrekcją Giovanniego Antoniniego wystąpili wtedy Sonia Prina, Topi Lehtipuu, Roberta Invernizzi, Verónica Cangemi i Julija Leżniewa[4].

Role[edytuj | edytuj kod]

Rola Głos Obsada premierowa[5]
Cleonilla sopran Anna Maria Giusti "La Romanina"
Ottone kontralt Diana Vico
Caio sopran Bartolomeo Bartoli
Decio tenor Gaetano Mossi
Tullia / Ostilio sopran Margherita Fazzoli

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akt I[edytuj | edytuj kod]

Akcja opery rozgrywa się w cesarskiej willi, gdzie kochanka cesarza Ottona – Cleonilla, uwodzi młodego pazia – Ostillo. W Cleonilli kocha się młody Rzymianin – Caio, który dla Cleonilli zrezygnował ze swojej dawnej narzeczonej – Tulii. Nikt nie spodziewa się, że Ostillo jest w rzeczywistości przebraną Tulią, która przybyła, aby odzyskać swojego ukochanego. Po tym, jak się dowiaduje, że Caio nic już do niej czuje, postanawia się zemścić. Cleonilla romansuje z Ostillo, któremu wyrzuty czyni Caio. Tymczasem do willi przybywa Decio, powiernik cesarza, który wzywa cesarza do powrotu. Ottone jednak nie chce o tym słyszeć, pragnąc jak najdłużej pozostać ze swoją ukochaną Cleonillą.

Akt II[edytuj | edytuj kod]

Decio przestrzega Ottona, że Rzymowi nie podoba się jego związek z Cleonillą. Czyni również wyrzuty Caiowi, że ośmielił się rywalizować z cesarzem o miłość Cleonilli. Caio zdaje sobie sprawę, że Cleonilla tak naprawdę kocha tylko Ostillo. Próbuje jeszcze raz wpłynąć na Cleonillę, na odejściu wręcza jej list miłosny, który przechwytuje Ottone. Cesarz dostrzega w końcu, że Cleonilla tak naprawdę nim manipuluje. Jednak Cleonilla po raz wtóry oszukuje cesarza, wmawiając mu, że list od Caia był zaadresowany do jego dawnej miłości – Tulii. Postanawia również napisać list do niej, żeby przekonać ją do pogodzenia się z Caiem. Ottone rozmawia z Caiem, który przerażony myśli, że cesarz odkrył jego miłość do Cleonilli. Zaskoczony orientuje się, że cesarz miał na myśli Tulię.

Akt III[edytuj | edytuj kod]

Decio po raz wtóry namawia cesarza do powrotu do Rzymu, ten jednak odmawia. Cleonilla ostatecznie odrzuca względy Caia. Spotyka się z Ostillo, dochodzi do sceny miłosnej, którą widzi z ukrycia Caio. Nie mogąc znieść tego widoku, rzuca się ze sztyletem ma Ostillo, którego broni Cleonilla. Caio oskarża Cleonillę o zdradę cesarza, ten, rozwścieczony, widzi niewierność swej kochanki. Ostillo wyznaje, że jest przebraną Tulią. Cleonilla oddycha z ulgą, cesarz po raz kolejny przeprasza kochankę, a Tullia i Caio łączą się ponownie[3].

Libretto[edytuj | edytuj kod]

Akt I[edytuj | edytuj kod]

Scena 1

Recitativo: Nacqui a gran sorte, oh Cieli Cleonilla
Aria: Quanto m'alletta la fresca erbetta Cleonilla

Scena 2

Rec: Caio... Cleonilla qui sola? Cleonilla, Caio
Aria: Sole del'occhi miei Cleonilla
Rec: Ma Cesare qui vien Caio, Cleonilla

Scena 3

Rec: Cleonilla a te vengo Ottone, Cleonilla, Caio
Aria: Caro bene Cleonilla

Scena 4

Rec: Piú fida amante Ottone, Caio
Aria: Par tormento, ed è piacer Ottone

Scena 5

Rec: Quanto di Donna amante Caio, Tullia
Aria: Chi seguir vuol la costanza Caio

Scena 6

Rec: Ah! Traditor t'intendo Tullia
Aria: Con l'amor di Donna amante Tullia

Scena 7

Rec: Quanto m;alletti, o Cara Ottone, Cleonilla, Decio
Aria: Frema pur, si lagni Roma Ottone

Scena 8

Rec: Grande ho, Decio, il desio Cleonilla, Decio, Tullia
Aria: Il tuo pensiero è lusinghiero Decio

Scena 9

Rec: Porgini il manto, o Caro Cleonilla, Tullia
Aria: Che fè, che amor per te Cleonilla

Scena 10

Rec: E Caio aborriró per fin ch'io viva? Caio, Tullia
Aria: Sí, sí, deggio partir Tullia

Scena 11

Rec: E Caio aborriró per fin ch'io viva? Caio
Aria: Gelosia, tu già rendi l'almia mia Caio

 

Akt II[edytuj | edytuj kod]

Scena 1

Rec: Spinto, Signor son'io Decio, Ottone
Aria: Come l'onda Ottone

Scena 2

Rec: A Cesare traditio io dir non volli Deccio, Caio
Aria: Che giova it trono al Re Decio

Scena 3

Rec: Parli Decio che vuol Caio, Tullia
Aria: L'ombre, l'aure, e ancora il rio Caio, Tullia

Scena 4

Rec: Qual duolo, o Caio Caio, Tullia
Aria: Su gl'occhi del tuo ben Caio

Scena 5

Rec: Disperato è l'infido Tullia
Aria: Due tiranni ho nel mio core Tullia

Scena 6

Rec: Felice è il volto mio Cleonilla, Caio
Aria: Leggi almeno, tiranna infedele Caio

Scena 7

Rec: Che mai scrisse qui Caio? Cleonilla, Ottone
Aria: Tu vedrai, s'io ti mancai Cleonilla

Scena 8

Rec: Cesare io già prevedo Decio, Ottone, Cleonilla
Aria: Povera fedeltà Cleonilla

Scena 9

Rec: Ah Decio, i tuoi ricordi Ottone, Decio
Aria: Ben tal'or favella il Cielo Decio

Scena 10

Rec: Oh! Qual error fec'io Ottone, Caio
Aria: Compatisco il tuo fiero tormento Ottone

Scena 11

Rec: Quanto Cleonilla è scaltra Caio
Aria: Io sembro appunto quel augelletto Caio

Scena 12

Rec: Ah, che non vuol sentirmi Tullia
Aria: Misero spirto mio Tullia

 

Akt III[edytuj | edytuj kod]

Scena 1

Rec: Signor... Lasciami in pace Decio, Ottone
Aria: Tutto sprezzo, e Trono e Impero Ottone

Scena 2

Rec: Già d'Ottone preveggo Decio
Aria: L'esser amante colpa non è Decio

Scena 3

Rec: Cerchi in van ch'io t'ascolti Cleonilla, Caio
Aria: Per te non ho piú amor Cleonilla

Scena 4

Rec: Cleonilla Tullia, Caio, Cleonilla
Aria: Guarda in quest'occhi, e senti Caio

Scena 5

Rec: Quanto ha di vago Amor Cleonilla, Tullia
Aria: Che bel contento io sento Tullia

Scena 6

Rec: Piú soffrir non poss'io Caio, Cleonilla, Tullia

Scena 7

Rec: Caio infierito Ottone, Decio, Cleonilla, Caio, Tullia

Scena 8

Coro: Grande è il contento[3]

Przypisy

  1. Gherardo Casaglia: 17 Maggio 1713, Mercoledì (wł.). Amadeusonline.net. [dostęp 2010-05-24].
  2. Robert C. Ketterer: Ancient Rome in early opera. Urbana: University of Illinois Press, 2009. ISBN 0-252-03378-7.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Ottone in villa - program. Krakowskie Biuro Festiwalowe. ISBN 978-83-61816-72-0.
  4. Opera Rara: Ottone in villa (pol.). Karnet. [dostęp 2010-11-17].
  5. Reinhard Strohm: Essays on Handel and Italian opera. Cambridge: Cambridge University Press, 1985. ISBN 0-521-26428-6.