Marek Salwiusz Oton
| Oton | |
 |
|
| Imiona | Marcus Salvius Otho |
| Panował jako | Imperator Marcus Otho Caesar Augustus |
| nie zaliczony w poczet bogów | |
| Czas panowania | 15 stycznia 69 r. - 16 kwietnia 69 r. |
| Data urodzin | 28 kwietnia 32 r. - Ferentium |
| Data śmierci | 16 kwietnia 69 r. - Brescello |
| Moneta | |
 |
|
| Lista cesarzy rzymskich | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Marcus Salvius Otho, pol. Othon lub Oton (28 kwietnia 32, Ferentium - 16 kwietnia 69) - cesarz Rzymu w 69 r.
[edytuj] Biografia
Pochodził ze znanej etruskiej rodziny. Jego przyjaźń z cezarem Neronem skończyła się w 58, gdy jego żona Poppea Sabina, została kochanką, a później żoną władcy.
Oton został namiestnikiem Lusitanii (obecna Portugalia i zachodnia część Hiszpanii) i w ten sposób musiał wyjechać z Rzymu. Choć nie miał doświadczenia administracyjnego, okazał się dobrym zarządcą. Od początku popierał namiestnika Hiszpanii Tarrakońskiej Galbę, gdy ten zbuntował się przeciwko Neronowi i należał do jego najbliższych doradców. Oton powrócił z Galbą do Rzymu po upadku Nerona. Liczył się z możliwością sukcesji po niemłodym cesarzu. Jednakże Galba wyznaczył swym nastepcą Lucjusza Kalpurniusza Pizona. Rozgoryczony Oton zawiązał spisek przy pomocy pretorian. Pomogło mu też niezadowolenie ludności Rzymu z surowych rządów Galby. 15 stycznia 69 r. Galba i Pizon zostali zamordowani, a jeszcze tego samego Oton został wybrany na cesarza przez pretorianów.
Nowy władca musiał stawić czoło rebelii Witeliusza, namiestnika Germanii Dolnej, który, obwołany cesarzem przez podległe sobie legiony nadreńskie, rozpoczął na ich czele marsz w kierunku Italii. Oddziały Otona, złożone w przeważającej mierze z pretorianów, zastąpiły najeźdźcom drogę pod miejscowością Bedriacum w dolinie rzeki Padu. Doszło tam do bitwy, w której żołnierze uzurpatora odnieśli zwycięstwo. Wówczas Oton zdecydował się popełnić samobójstwo, aby przerwać bratobójcze walki, mimo że jego sprawa nie była jeszcze stracona, a pretorianie wykazywali ochotę do dalszej walki. Cesarz pozostał nieugięty w swych zamiarach i 16 kwietnia 69 r. przebił się sztyletem. Zwycięski Witeliusz urządził Otonowi uroczysty pogrzeb i ruszył z legionami w drogę do Rzymu, aby odbyć triumfalny wjazd i oficjalnie ogłosić się cesarzem
Pojawił się m.in. w powieściach Henryka Sienkiewicza Quo vadis, Miki Waltariego Wrogowie rodzaju ludzkiego i Paula L. Maiera Rzym w płomieniach.
[edytuj] Bibliografia
- Max Cary, Howard Hayes Scullard, Dzieje Rzymu. Od czasów najdawniejszych do Konstantyna. t. I, Warszawa 1992.
- Aleksander Krawczuk, Poczet cesarzowych Rzymu, ISKRY, Warszawa 2006.
- Aleksander Krawczuk, Poczet cesarzy rzymskich, ISKRY, Warszawa 2006.
- Swetoniusz, Żywoty cezarów., Ossolineum, Wrocław 1987.
- Tacyt, Dzieła t.I-II, Warszawa,1957, 2004.
- Władcy i wodzowie starożytności. Słownik, pod red. P. Iwaszkiewicz, W. Łoś, M. Stępień, Warszawa 1998.
[edytuj] Linki zewnętrzne
| Poprzednik Galba |
 |
Cesarz rzymski 69 |
|
Następca Witeliusz |
