Valeria Messalina
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Valeria Messalina |
|
| cesarzowa rzymska | |
| Okres panowania | od 41 do 48 |
| Żona | Klaudiusza |
| Poprzedniczka | Cezonia |
| Następczyni | Agrypina Młodsza |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | julijsko-klaudyjska |
| Urodzona | ok. 17 |
| Zmarła | 48 |
| Ojciec | Marek Waleriusz Messala Barbatus |
| Matka | Domicja Lepida |
| 1 Mąż | Klaudiusz |
| 2 Mąż | Gajusz Syliusz |
| Dzieci | Oktawia, Brytanik |
Valeria Messalina, ur. ok. 17, zm. 48 – cesarzowa rzymska.
Słynna z urody i atrakcyjności trzecia żona Klaudiusza (od 39 roku), matka Brytanika i Oktawii. Była nimfomanką i dopuszczała się wielu ekscesów erotycznych[1]; szacuje się, że w czasie panowania miała około 150 kochanków[potrzebne źródło]. Formalny ślub z Gajuszem Syliuszem w 48 r. doprowadził do jej zguby. Wpływowi wyzwoleńcy donieśli o nim Klaudiuszowi i dopilnowali jej szybkiej egzekucji. O jej ekscesach pisali m.in. Juwenalis i Kasjusz Dion.
Przypisuje się jej doprowadzenie do śmierci wielu osób, w tym:
- Julii Liwilli, młodszej siostry Kaliguli;
- Julii Heleny, wnuczki Tyberiusza;
- Gajusza Apiusza Juniusza Sylana, swojego ojczyma;
- Marka Winicjusza, męża Julii Liwilli;
- Decimusa Waleriusza Azjatyka, konsula z roku 35 i 47;
- Poppei Sabiny, matki-imienniczki późniejszej żony Nerona.
Jest bohaterką powieści Roberta Gravesa Klaudiusz i Messalina; pojawia się też w powieści Paula L. Maiera Rzym w płomieniach.
Spis treści |
Wywód przodków [edytuj]
| 4. Marek Waleriusz Messala Appianus | ||||||
| 2. Marek Waleriusz Messala Barbatus | ||||||
| 5. Marcela Młodsza | ||||||
| 1. Messalina | ||||||
| 6. Lucjusz Domicjusz Ahenobarbus | ||||||
| 3. Domicja Lepida | ||||||
| 7. Antonia Starsza | ||||||
Małżeństwa i dzieci [edytuj]
- 1x Klaudiusz (Tiberius Claudius Drusus Nero) (od 39)
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Krawczuk, Aleksander Poczet cesarzowych rzymskich
Przypisy
- ↑ Sekstus Aureliusz Wiktor Księga o cezarach 4,5 - 4,8 w: Brewiaria dziejów rzymskich, Redakcja naukowa: Przemysław Nehring, WUW, Warszawa 2010
Kontrola autorytatywna (osoba):