Arenga pierzasta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Palma cukrowa)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arenga pierzasta
Arenga pinnata Blanco2.419.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd arekowce
Rodzina arekowate
Rodzaj arenga
Gatunek arenga pierzasta
Nazwa systematyczna
Arenga pinnata Merr.
Interpr. Rumph. Herb. Amboin. 119 (1917)
Synonimy

Arenga sacharifera Labill., Saquerus pinnatus O. Kuntze

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Arenga pierzasta (Arenga pinnata (Wurmb.) Merr.), nazywana także arengą cukrową, palmą cukrową, słoczą cukrową, słoczą pierzastą lub winosłoczą cukrową – gatunek rośliny z rodziny arekowatych (dawniej nazywanych palmami). Rośnie głównie w południowo-wschodniej Azji.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Kłodzina osiąga wysokość do 20 m.
Liście
Skupione na szczycie kłodziny, nieparzystopierzaste, o dł. do 5 m. składają się z klinowatych listków o ząbkowanych koncach
Kwiaty
Zebrane w rozdzielnopłciowe kwiatostany. Kwiatostany mają długość do 1,2 m, są rozgałęzione, zwisające, u podstawy objęte licznymi pochwami. Kwiaty są 3-krotne, w kwiatach męskich mają liczne pręciki, w kwiatach żeńskich 1 słupek.
Owoc
Średniej wielkości, żółta jagoda zawierająca 2-3 nasiona.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Z naciętych kwiatostanów męskich otrzymuje się sok palmowy, który po odparowaniu wody daje brunatny cukier palmowy. Z jednej palmy można uzyskać 150 kg cukru rocznie. Sok palmowy można poddać fermentacji alkoholowej (fermentacja cukrów), w wyniku której otrzymuje się wino palmowe zwane toddy.
  • Z młodych nasion, po usunięciu (przez spalenie) twardej okrywy wytwarza się słodkie przetwory
  • Z rdzenia pozyskiwana jest skrobia.
  • Włókien z pochew liściowych używa się do wyrobu lin i powrozów.
  • Jest uprawiana w szklarniach jako roślina ozdobna.
  • Drewno wykorzystuje się do produkcji mebli oraz jako materiał budowlany.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.