Parafia św. Marii Magdaleny w Koninie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Franciszkanie w Koninie pojawili się w latach dwudziestych XVII wieku. Pierwsze nieśmiałe próby osadzenia ich w tym mieście, podjęte w 1629 roku, poparł swoim pismem z dnia 28 września tegoż roku sam arcybiskup gnieźnieński Jan Wężyk.

Dyplom zatwierdzający decyzję arcybiskupa gnieźnieńskiego Jana Wężyka i króla Zygmunta III Wazy, dotyczącą lokacji konwentu reformatów w Koninie, wystawiono w dniu 15 marca 1631 roku. Wtedy też wystawiono akt erekcyjny dla utworzonego konińskiego konwentu franciszkanów-reformatów przy kościele św. Marii Magdaleny. W akcie tym król uzasadniał swoją decyzję osadzenia w Koninie reformackiego klasztoru oraz ogólnie określał jego przywileje, powinności i zasady funkcjonowania klasztoru wśród wiernych.

Głównym powodem tej nowej fundacji klasztornej, wyrosłej w pobliżu aktywnego ośrodka Braci Czeskich w podkonińskim Żychlinie, była realizacja królewskiego programu kontrreformacyjnego, aby osłabić wpływy innowierców w tym rejonie. Niemal wszystkie fundacje klasztorne z tego okresu to planowa działalność kontrreformacyjna króla i polskiego Kościoła. 

Parafia Świętej Marii Magdaleny
klasztor i kościół parafialny
klasztor i kościół parafialny
Siedziba Konin
Adres ul. Reformacka 2, 62-500 Konin
Data powołania 1969
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja włocławska
Dekanat koniński I
Zakon Braci Mniejszych
Kościół Kościół i klasztor Reformatów w Koninie
Proboszcz o. Remigiusz Marek Balcerak OFM
Wspomnienie liturgiczne św. Marii Magdaleny
Położenie na mapie Konina
Mapa lokalizacyjna Konina
Parafia Świętej Marii Magdaleny
Parafia Świętej Marii Magdaleny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Świętej Marii Magdaleny
Parafia Świętej Marii Magdaleny
Ziemia 52°12′12″N 18°15′20″E/52,203333 18,255556Na mapach: 52°12′12″N 18°15′20″E/52,203333 18,255556
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Plac pod budowę kościoła i klasztoru podarował aptekarz koniński Szymon Bodewicz i szlachcic Stefan Modlibowski. Ofiarowany reformatom teren znajdował się na kaliskim przedmieściu miasta Konina, w obrębie podmiejskiej wsi Chwaliszewo. Zaraz też zakonnicy przystąpili do prac budowlanych i najpierw wystawili drewniany kościół, a później zabudowania klasztorne. 

O szczegółach architektury czy wielkości budowli brak informacji, można jednak przypuszczać, że - ze względu na rygorystycznie przestrzegane przepisy statutów zakonnych - był on podobny do innych budowli reformatów w Polsce i powstał z drewna oraz gliny. 

W tym okresie klasztor należał do wielkopolskiej prowincji św. Antoniego z Padwy. Drewniany kościół i klasztor nie przetrwały jednakże długo. Już w 1661 roku zabudowania spłonęły. Z ofiar różnych darczyńców z wolna zaczął powstawać nowy, tym razem już murowany kościół klasztorny. Uroczystego aktu konsekracji kościoła, głównego ołtarza i dwóch bocznych - Matki Bożej Łaskawej, św. Antoniego z Padwy - dokonał 31 maja 1699 roku biskup Hieronim Wierzbowski, sufragan poznański. Jednak prace wykończeniowe w obrębie świątyni trwały jeszcze kilkanaście lat, zakończyły się właściwie dopiero wtedy, kiedy powstały murowane zabudowania klasztorne, wybudowane w latach 1727-1733 staraniem księżnej Teofili z Leszczyńskich Wiśniowieckiej, kasztelanowej krakowskiej.

Nowa budowla była na tyle trwała, że przetrwała wszystkie zawieruchy dziejowe i z niewielkimi zmianami zachowała się do dnia dzisiejszego. Budowniczym był brat Mateusz Osiecki, twórca m.in. katedry w Łucku, kościoła w Osiecznej, kościoła i klasztoru w Woźnikach.

Po upadku powstania styczniowego, 1864 r. za czynny udział reformatów w walkach i popieranie narodowego zrywu, klasztor zamknięto, a reformaci zostali z niego usunięci i internowani w Kaliszu. Kościół klasztorny przeszedł pod opiekę księży parafialnych, a budynki klasztorne zostały zajęte przez żołnierzy rosyjskich z 13. kargopolskiego pułku dragonów, który stanowił stały garnizon miasta Konina. Wojsko miało być gwarantem porządku i bezpieczeństwa interesów rosyjskich w mieście i okolicach. Co stało się z zakonnikami po internowaniu, dokładnie nie wiadomo. Być może, podobnie jak zakonnicy kapucyni z pobliskiego Lądu, zostali zesłani na Syberię.

Do I wojny światowej nic ważnego nie zaszło w dziejach klasztoru. Wielki konflikt zbrojny pomiędzy państwami Ententy a Niemcami i Austro-Węgrami spowodował, że dotychczasowy gospodarz zabudowań klasztornych udał się na front, a w opustoszałych budynkach powstał szpital.

Po zakończeniu działań wojennych i odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w roku 1919,  franciszkanie powrócili do Konina. W tym roku bowiem biskup Stanisław Zdzitowiecki przekazał kościół pod zarząd oo. franciszkanów, a jego pierwszym przełożonym został o. Jan Milicki, prefekt miejscowego gimnazjum konińskiego i profesor łaciny. W części klasztornej, po usunięciu z niej szpitala, mieściła się najpierw szkoła powszechna, a później bursa dla gimnazjalistów. W takim stanie budowla reformacka przetrwała do wybuchu II wojny światowej.

Już w 1940 roku franciszkanie zostali ponownie usunięci z klasztoru. Było to częścią zakrojonejna szeroką skalę akcji wynaradawiania Polaków i walki z polskim Kościołem, którą prowadzili hitlerowcy. Część zakonników znalazła się w obozach koncentracyjnych, inni musieli się ukrywać przed okupantem realizującym politykę eksterminacji polskiego duchowieństwa oraz inteligencji. 

W zabudowaniach klasztornych urządzono internat dla młodzieży hitlerowskiej, a w kościele szkołę. Zaczął się okres dewastacji klasztoru. W świątyni zniszczono wnętrze, wyburzono część pomieszczeń klasztornych oraz przylegającą od strony zachodniej kaplicę Matki Bożej, zmieniając dotychczasową bryłę klasztoru. Kaplicę tę odbudowano w 1999 r.

Po wyzwoleniu miasta w 1945 roku w zabudowaniach klasztornych rozpoczęły działalność dwie szkoły podstawowe oraz magazyny przedsiębiorstwa „Prasa–Książka–Ruch”. Powracający do Konina franciszkanie jako rekompensatę otrzymali położony w bliskim sąsiedztwie kościół protestancki i dawne mieszkanie pastora. Po przeniesieniu szkół do innych obiektów franciszkanie powrócili do zdewastowanego kościoła i części zabudowań klasztornych. Prace nad rekonstrukcją wnętrza kościoła trwały do 1956 roku, a nad odbudową zniszczonych ołtarzy do 1967 roku.

Odtworzono je na podstawie zachowanych zdjęć. W maju 1967 roku, zrekonstruowany staraniem zakonników i wiernych ołtarz główny poświęcił biskup Antoni Pawłowski. 

Dwa lata później, w 1969 r. w kościele erygowano nową parafię pw. św. Marii Magdaleny, dokonując jednocześnie rozgraniczenia pomiędzy nią a najbliższą parafią św. Bartłomieja. Wszystkie zabudowania należące do zakonu ostatecznie zostały oddane do użytkowania zakonnikom w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Od tego czasu trwa gruntowny remont kościoła i klasztoru.

Porządek nabożeństw[edytuj | edytuj kod]

Na MSZE ŚWIĘTE do naszej świątyni zapraszamy:

NIEDZIELE I UROCZYSTOŚCI na godz.:7.00, 8.00, 9.30, 11.00, 12.30 i 18.00 W ŚWIĘTA na godz. 7.00, 8.00, 9.30 i 18.00 W DNI POWSZEDNIE na godz. 7.00, 8.00 i 18.00

NABOŻEŃSTWA WIELKOPOSTNE 

DROGA KRZYŻOWA w Wielki Post codziennie o godz. 17.30 (z wyjątkiem niedziel) GORZKIE ŻALE o godz. 17.00 Ponadto Drogę Krzyżową odprawiamy codziennie przez cały listopad w intencji zmarłych zgłoszonych na wypominki.  

NABOŻEŃSTWA MARYJNE: w maju o godz. 17.30

NABOŻEŃSTWA PAŹDZIERNIKOWE: o godz. 17.30

NABOŻEŃSTWA DO SERCA JEZUSOWEGO w czerwcu odprawiamy bezpośrednio 
po Mszy Św. wieczornej o godz. 18.00

Ponadto w każdy poniedziałek po Mszy Św. wieczornej nabożeństwo do św. Franciszka z Asyżu z modlitwą o powołania.

W każdy wtorek także po Mszy Św. wieczornej nabożeństwo do św. Antoniego z Padwy. 

Z sakramentu pokuty można skorzystać codziennie podczas każdej Mszy Św.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]