Konin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia hasła Konin.
Konin
Konin, Rynek
Konin, Rynek
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat miasto na prawach powiatu
Prawa miejskie 1293
Prezydent Józef Nowicki
Powierzchnia 82,2 km²
Wysokość 88 m n.p.m.
Populacja (2012)
• liczba ludności
• gęstość

78 008 Red Arrow Down.svg [1]
968,6 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 63
Kod pocztowy 62-500 do 62-510
Tablice rejestracyjne PN (początkowo PKO)
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Konin
Konin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Konin
Konin
Ziemia 52°13′N 18°16′E/52,216667 18,266667Na mapach: 52°13′N 18°16′E/52,216667 18,266667
TERC
(TERYT)
3062011
Urząd miejski
pl. Wolności 1
62-500 Konin
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Konin w Wikisłowniku
Strona internetowa
Widok z Mostu Warszawskiego na rzekę Wartę podczas powodzi z 2010 r.

Koninmiasto na prawach powiatu w środkowej Polsce, w województwie wielkopolskim, położone w Dolinie Konińskiej, nad rzeką Wartą. Siedziba powiatu konińskiego. Według danych GUS z czerwca 2012, w mieście zameldowanych jest 78 008 mieszkańców.

Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego[2].

Konin jest największym ośrodkiem przemysłowym Konińskiego Zagłębia Węgla Brunatnego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Konin jest położony w Dolinie Konińskiej nad rzeką Wartą, we wschodniej części województwa wielkopolskiego.

W latach 1975–1998 stolica województwa konińskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki miasta[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o Koninie (tj. wójcie Gosławie z Konina) pochodzi z 1293 r. Konin był początkowo osadą na wyspie wśród rozlewisk Warty strzegącą brodu, a następnie mostu (pierwsza wzmianka z 1328 r.) na szlaku między Kaliszem a Kruszwicą. Miasto zostało zniszczone przez Krzyżaków w 1331 r., następnie odbudowane na polecenie Kazimierza Wielkiego w latach 1333–1370. Wtedy to zostało otoczone murem i stało się siedzibą powiatu sądowego (starosta rezydował w obecnie już nieistniejącym zamku). Miasto rozwijało się w XV i XVI w.

W XVII w. nadeszło pasmo klęsk: epidemia (1628–1631), seria pożarów oraz okupacja i złupienie miasta przez Szwedów (1655).

Do 1793 Konin leżał w województwie kaliskim, w wyniku II rozbioru Polski znalazł się na obszarze zaboru pruskiego, od 1795 w departamencie kaliskim Prus Południowych, a po 1807 w departamencie kaliskim Księstwa Warszawskiego. Po kongresie wiedeńskim Konin znalazł się w województwie kaliskim Królestwa Polskiego, a po 1837 w guberni kaliskiej. W latach 20. XIX wieku powstało wiele nowych budynków. Ostatecznie rozebrane zostały resztki zamku, a w jego miejscu powstała dzielnica żydowska. W czasie powstania styczniowego w 1863 w okolicy miało miejsce kilka potyczek i bitew; po powstaniu miasto zostało objęte represjami władz rosyjskich.

W okresie popowstaniowym miasto rozwija się pomyślnie.[potrzebne źródło] Powstaje fabryka maszyn rolniczych i inne, drobne zakłady. Już w 1905 uruchomiona została centrala telefoniczna. Zabudowa sięgała poza średniowieczne granice. Rozrastają się przedmieścia: Kaliskie, Kolskie i Słupeckie. Trwał proces brukowania ulic, a od 1916 (wybudowanie elektrowni miejskiej) elektryfikacji miasta.

Czasy współczesne[edytuj | edytuj kod]

Podczas I wojny światowej, pod koniec sierpnia 1914 r. Konin został zajęty przez wojska niemieckie[3]. 11 listopada 1918 doszło do strzelaniny na placu Wolności w Koninie. W tym dniu budynek szkoły handlowej, znajdującej się w kamienicy Zemełki, został przejęty przez POW. Wiadomość ta zgromadziła tłum uczniów przed budynkiem. W tym czasie żołnierze POW udali się do gmachu starostwa z prośbą o wydanie broni. Jeden z niemieckich urzędników zadzwonił do koszar z prośbą o interwencję. Przybyli żołnierze, zastawszy tłum na placu otworzyli w jego kierunku ogień. W wyniku salwy zginęło 5 osób, a dwie następne zmarły w szpitalu. Pogrzeb ofiar przerodził się w dużą manifestację uczuć patriotycznych. W 1984 na kamienicy osłonięto tablicę ku czci ofiar[4]. 12 listopada 1918 siły okupacyjne opuściły miasto[3].

Po odzyskaniu niepodległości Konin był kilkunastotysięcznym miastem powiatowym położonym na uboczu uczęszczanych szlaków komunikacyjnych. Pewne ożywienie gospodarcze przyniosła budowa linii kolejowej Strzałkowo – Kutno, łączącej miasto z Poznaniem i Warszawą (otwartej w 1922 roku) oraz kanału Warta–Gopło (rozpoczętego w 1937 roku)[3].

Po wybuchu II wojny światowej, od 1 września 1939 r. obiekty kolejowe w Koninie były bombardowane przez niemieckie lotnictwo, po czym miasto zostało zajęte przez wojska niemieckie 14 września 1939 r[3]. Podczas wojny Konin był siedzibą niemieckich władz powiatowych i należał do ziem włączonych do terenów III Rzeszy (jako część Kraju Warty). W czasie okupacji Niemcy dokonali w okolicznych lasach eksterminacji ludności żydowskiej, która w 1939 r. stanowiła ok. 21% ogółu mieszkańców miasta. 20 stycznia 1945 r. Konin został wyzwolony przez wojska radzieckie (8 Korpusu Zmechanizowanego Gwardii gen. Iwana Driemowa)[3].

Po wojnie zwiększyła się liczba ludności i obszar miasta, co miało związek z odkryciem w okolicy złóż węgla brunatnego i powstaniem kopalń, elektrowni oraz huty aluminium, jak również szeregu zakładów pomocniczych (takich jak np. Fabryka Urządzeń Górnictwa Odkrywkowego).

Konin był stolicą województwa konińskiego w latach 1975–1998. Od 1 stycznia 1999 r. jest miastem na prawach powiatu i siedzibą powiatu konińskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Ludność Konina.
  • Wykres liczby ludności Konina na przestrzeni ostatnich 6 stuleci[5][6]

Największą populację Konin odnotował w 2000 r. – wg danych GUS 83 517 mieszkańców[7].

Według prognozy ludności Konina w 2030 r. liczba ta spadnie do 66 664 mieszkańców[8].


Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Starówka[edytuj | edytuj kod]

(część Konina położona na lewym brzegu Warty)

Synagoga i żydowski „dom nauki” znajdujący się obok synagogi
Kościół Świętego Ducha
Dawniej budynek Starostwa Powiatowego a obecnie Urząd Miasta
W skarbcu kościelnym znajduje się kielich z 1536 r., wykonany przez konińskiego mistrza złotnika – Bartłomieja. W pobliżu znajdują się dzwonnica z 1878 r. oraz słup koniński (patrz wyżej).
  • Dzwonnica kościoła św. Bartłomieja z 1878 r., ufundowana przez koninianina Walentego Modrzejewskiego
  • Plebania kościoła farnego, wybudowana w stylu klasycystycznym w początku XX wieku, ozdobiona pilastrami jońskimi.
  • Zespół klasztorny oo. Reformatów:
    • Klasztor oo. Reformatów, wybudowany w 1733 r., na planie podkowy, z wirydarzem pośrodku. Posiada dwie kondygnacje, oddzielane gzymsem kordonowym. U zbiegu skrzydeł północnego i wschodniego znajduje się rotunda na cokole (pierwotnie biblioteka).
    • Kościół św. Marii Magdaleny, wybudowany w 1727 r. Barokowy. Posiada jedną nawę i trzy późnobarokowe ołtarze z połowy XVIII w. W kościele znajdują się też dwie zabytkowe rzeźby: ludowa Pieta Chrystusa Frasobliwego z 1430 r. oraz gotycka Madonna z Dzieciątkiem z 1490 r.
  • klasycystyczny ratusz, zaprojektowany przez Andrzeja Pelletiera, został wybudowany między 1796 a 1803 na ówczesnym rynku, o średniowiecznym układzie urbanistycznym i kształcie mocno wydłużonego wrzeciona na osi północ-południe. Ze względu na ograniczoną szerokość rynku, rozchodzące się jezdnie, przyległe do ścian ratusza, „uformowały” nietypowe ustawienie bocznych ścian i dlatego rzut tego 2-kondygnacyjnego budynku ma kształt trapezu. Dach jest 4-spadowy, pokryty dachówką, ale przez nietypowy rzut posiada unikatowe połacie boczne – płaszczyzny prostokreślne o kształcie paraboloid hiperbolicznych. Ratusz ma nadbudowaną osiemnastowieczną wieżą zegarową licowaną drewnem (zegar pochodzi z klasztoru w Lądzie). Fronton z 4 kolumnami doryckimi wielkiego porządku i trójkątnym tympanonem z herbem Konina. Wnętrza przyozdobione są witrażami z początku XX w., a sufit Sali Rady Miejskiej – stiukowym plafonem.
  • Jatki Miejskie, wybudowane w stylu klasycystycznym w początku XIX w., ozdobione kolumnadą w stylu doryckim. Obecnie pełnią funkcję sali ratuszowej
  • Synagoga, wybudowana w latach 1825-1829, nawiązuje w stylu do budowli bizantyńskich.Pierwotnie budynek stanowił bryłę na planie prostokąta. W 1883 roku do strony północnej na całej długości dobudowano dwukondygnacyjny element z przeznaczeniem na salę modlitw dla kobiet, a w części zachodniej przedsionek. Znajdowała się tam biblioteka miejska, która została przeniesiona na ulicę Dworcową.
  • Żydowski „dom nauki” („bes medresz” – „bet ha-midrasz”) znajdujący się obok synagogi, zbudowany w 1883 roku. Obecnie znajduje się w nim oddział Miejskiej Biblioteki Publicznej.
  • Rynek (dawniej zwany Dużym Rynkiem, Rynkiem Pierwszym, obecnie Plac Wolności). Do 1786 r. na jego środku stał ratusz.
    • Kamienica Jana Zemełki, wybudowana w końcu XVI w. Była pierwszym murowanym budynkiem świeckim w mieście. Cechy renesansowe utraciła w kilku przebudowach. Dwukondygnacyjna, z dwuspadowym dachem. Sklepienia: beczkowe w sieni i piwnicach, a kolebkowo-krzyżowe w piwnicach i na parterze.
    • Gmach Starostwa Powiatowego w Koninie. Budynek o wyraźnych cechach klasycystycznych, kryty dachem naczółkowym, powstał w 1828 r. wg projektu architekta T. K. Pelletier’a, Budowniczego Obwodu Konińskiego. Miał być siedzibą władz rozległego obwodu konińskiego. Obwód tworzyły ówczesne powiaty koniński i pyzderski, z których w 1866 r., po reformie administracyjnej zaboru rosyjskiego, utworzono po raz pierwszy w historii powiaty kolski, turecki i słupecki. Powiat koniński wydatnie zmniejszono, a pyzderski zniknął na zawsze.
    • Kamienica klasycystyczna na narożniku Pl. Wolności i ul. Zofii Urbanowskiej ozdobiona pilastrami jońskimi oraz tympanonem z wieńcem i datą 1840. Przed II wojną światową mieścił się w niej Hotel Litewski.
    • Kamienica zwana „Grodzką” klasycystyczna z I połowy XIX wieku na Placu Wolności, ornamentowana pilastrami jońskimi oraz ozdobiona gankiem z dwustronnymi schodami. W czasach carskich więzienie (więziono tam legendarnego kapucyna ks. Maksymiliana Tarejwę, dowódcę powstania styczniowego na ziemi konińskiej). Przed II wojną światową mieścił się w niej Hotel Polski.
  • Zajazd „Pod Jelonkiem” położony na skrzyżowaniu ul. Kolskiej i 3 Maja. Wybudowany w końcu XVIII wieku. Długi, narożnikowy, jednokondygnacyjny budynek z poddaszem posiadający skromne cechy klasycystyczne. Nad wjazdem na podwórze zachowany herb zajazdu – jelonek.
  • Zespół kamienic staromiejskich, dwu- i trzykondygnacyjnych, rzadziej jednokondygnacyjnych. Budowane od XVI do XX wieku. Większość zabudowy z początku i I połowy XIX wieku. W Rynku (obecnie Plac Wolności) 6 stylowych kamienic klasycystycznych, w dalszych okolicach klasycyzujące, np. stylowa kamienica rejenta Sikorskiego z II połowy XIX wieku, kamienica Essowej z ok. 1850 r., neoklasycystyczna kamienica „Stary Dom”, kamienice przy ulicy 3 maja i na Placu Zamkowym.
  • Kościół ewangelicko-augsburski Świętego Ducha i jego plebania z XIX wieku.
  • Eklektyczny pałac E. Reymonda z 1880 r.
  • Budynek dawnego więzienia z XIX wieku, obecnie Centrum Kształcenia Ustawicznego
  • Dworek Zofii Urbanowskiej, pisarki, honorowej obywatelki miasta, z 2 połowa XIX wieku.
  • Park Miejski im. Fryderyka Chopina z połowy XIX wieku. Najstarszy park w mieście, posiada liczne okazy starego drzewostanu, zwierzyniec, place zabaw dla dzieci.
  • Elektrownia miejska, wzniesiona przez Niemców w 1916 r., dawniej mieszcząca również łaźnie
  • Most Toruński

Gosławice[edytuj | edytuj kod]

Zamek w Koninie-Gosławicach i znajdujący się obok zamku skansen
Kościół św. Andrzeja w Koninie-Gosławicach
  • Zamek, wybudowany w latach 1420-1426 przez biskupa poznańskiego Andrzeja Łaskarza herbu Godzięba, gotycki. Rezydencję typu dwór obronny zbudowano bez wieży. Pierwotnie zachowały się mury do wysokości I piętra oraz mur zewnętrzny. Po odrestaurowaniu w 1978-1986 siedziba Muzeum Okręgowego.
  • Skansen budownictwa wiejskiego w sąsiedztwie zamku – wiatraki, kuźnia, stodoły oraz zrekonstruowany dworek z XIX w. Dwukondygnacyjny, o konstrukcji szachulcowej, kryty dwuspadowym dachem łamanym.
  • Kościół św. Andrzeja Apostoła w Gosławicach, gotycko-neogotycki. Ufundowany przez właściciela Gosławic biskupa poznańskiego Andrzeja Łaskarza herbu Godzięba. Zbudowany na planie krzyża greckiego. Sklepienie palmowe wspiera centralnie usytuowana kolumna. Do ośmiobocznej nawy przylegają tworząc ramiona krzyża: prezbiterium, dwie kaplice i kruchta. Wewnątrz kościoła są trzy neogotyckie ołtarze z końca XIX wieku oraz ośmioboczna chrzcielnica kamienna z początku XVI w. Kościół częściowo zrujnowany w XVII wieku został odbudowany w latach 1755-1775. Dachy i wieżyczka w stylu neogotyckim pochodzą z końca XIX wieku, w końcu XX wieku dokonano renowacji dachu oraz przebudowano wieżyczkę, podwyższając ją.
  • Spichlerz – zbudowany w stylu klasycystycznym w 1838 roku przez Hektora Kwileckiego, właściciela dóbr Gosławice
  • Budynek Gorzelni z XIX wieku

Morzysław[edytuj | edytuj kod]

  • Neobarokowy kościół św. Wojciecha z 1905-1914, wzniesiony częściowo na fundamentach starszej świątyni z XVIII w.
    • Dzwonnica kościoła św. Wojciecha z 1902 r.
    • Cmentarz kościelny z XIV – XV w. (ul. Staromorzysławska)

Centrum[edytuj | edytuj kod]

Nieczynna wieża ciśnień przy dworcu PKP w Koninie (obecnie galeria „Wieża Ciśnień”)
Skrzyżowanie Alei 1 Maja z ulicą Dworcową w Koninie
  • zabytkowe wieże ciśnień: jedna z początku lat 20. XX w. położona przy dworcu PKP (obecnie galeria Wieża Ciśnień), druga z początku lat 40. XX w. przy ulicy Parowozownia
  • dworek z początku XX w. przy Alejach 1 Maja – dawny pałacyk ślubów – obecnie w odrestaurowanym dworku mieści się hotel i restauracja „Pałacyk”
  • dworek z początku XX w. przy ul. Bydgoskiej 7 – obecnie w odrestaurowanym dworku mieści się siedziba firmy „Provident”

Dzielnice i osiedla[edytuj | edytuj kod]

  • Część lewobrzeżna (tzw. stary Konin)

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Zwałowarka KWB Konin

Konin jest głównym ośrodkiem przemysłu, Konińskiego Zagłębia Węgla Brunatnego. Obecność złóż węgla brunatnego w pobliżu miasta zadecydowała o powstaniu Zespołu Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin, który dostarcza ok. 8,5% wytwarzanej w Polsce energii elektrycznej[10]. 3 spośród 4 elektrowni należących do Zespołu położone są na obszarze Konina. W mieście znajduje się również jedyna w Polsce huta aluminium, która wykorzystuje znaczną część energii elektrycznej produkowanej przez konińskie elektrownie, z uwagi na energochłonność hutnictwa aluminium. Huta aluminium, wytwarza ponad 80 tys. ton wyrobów walcowanych rocznie[11]. Dwie konińskie elektrownie oraz nowo wybudowana elektrownia Pątnów II produkują blisko 8,5% mocy krajowej[12]. Miasto słynęło także z przemysłu odzieżowego,w mieście działały 3 duże zakłady odzieżowe między innymi dawny oddział gnieźnieńskiego Polanexu przekształcony po 1990 roku w ZPO Konwart który w 2009 roku ogłosił upadłość.

W Koninie znajduje się port rzeczny łączący miasto z Morzem Bałtyckim.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Transport drogowy[edytuj | edytuj kod]

Konin jest węzłem drogowym. Tuż przy południowej granicy Konina przebiega autostrada A2 ŚwieckoStryków (Łódź), będąca częścią trasy europejskiej E30. Połączenie z autostradą zapewniają dwa węzły: Konin – Zachód (dawniej nazywany Modła) i Konin – Wschód (dawniej Żdżary). Miasto przecina droga krajowa nr 92 łącząca Rzepin z Łowiczem i droga krajowa nr 25 z Bobolic do Oleśnicy.

Mosty[edytuj | edytuj kod]

W obrębie miasta znajdują się cztery mosty drogowe na Warcie: dwa łączące dzielnice południowe z północnymi Most im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w centrum Konina w ciągu drogi krajowej nr 92 i Most Unii Europejskiej w ciągu drogi krajowej nr 25 oraz dwa mosty komunikujące Starówkę Most Warszawski w ciągu drogi krajowej nr 92 i Most Toruński w ciągu ulicy Wojska Polskiego, a także most na Kanale Warta-Gopło w ciągu drogi wojewódzkiej nr 266.

Transport autobusowy[edytuj | edytuj kod]

Komunikację autobusową w Koninie i okolicach zapewnia przedsiębiorstwo PKS Konin. Do Konina kursują m.in. autobusy PKS Poznań, PKS Łódź, PKS Turek, PKS Włocławek, PKS Inowrocław, PKS Gniezno, PKS Kalisz i in. Konin posiada bezpośrednie połączenia autobusowe z Poznaniem, Wrocławiem, Łodzią, Bydgoszczą, Toruniem, Włocławkiem i in. Najpopularniejsze kierunki lokalne to Słupca, Turek, Koło, Licheń, Zagórów, Tuliszków, Ślesin, Kramsk i Kleczew.[potrzebne źródło]

Komunikacja miejska[edytuj | edytuj kod]

Miejski Zakład Komunikacji (MZK Konin) zapewnia przewozy autobusowe na terenie miasta i jego najbliższych okolic. Obsługuje 22 linie, mając do dyspozycji 53 autobusy, w tym 8 przegubowych[13].

Transport kolejowy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Transport kolejowy w Koninie.

Początki kolei żelaznych w Koninie sięgają początku XX w. W 1912 roku otwarto kolej wąskotorową Cukrowni Gosławice o prześwicie 750 mm, przedłużoną w 1914 roku (podczas I wojny światowej) do Czarkowa pod Koninem (stacja Konin Wąskotorowy)[3]. W styczniu 1922 oddano do użytku 111 km 2-torową normalnotorową linię kolejową Kutno - Konin - Strzałkowo[3].

Obecnie Konin jest stacją węzłową na 475 km 2-torowej zelektryfikowanej linii kolejowej Frankfurt nad Odrą-PoznańKutnoWarszawa Zachodnia, będącym częścią międzynarodowej trasy E20 Berlin - Moskwa.

Od maja 1974 do maja 1996 funkcjonowała w ruchu pasażerskim 14,3 km linia kolei normalnotorowej z centrum miasta przez Niesłusz, Marantów, Maliniec, Gosławice, Pątnów do Kazimierza Biskupiego. Własne normalnotorowe linie kolejowe posiada także KWB Konin, do przewozu węgla brunatnego z odkrywek do elektrowni Pątnów i Konin – około 100 km szlaków o napięciu 2,4 kV, z czego najdłuższe to:

Stacje kolejowe

Solaris Urbino MZK Konin

Transport wodny[edytuj | edytuj kod]

Rzeka Warta oraz Kanał Ślesiński umożliwiają komunikację drogami wodnymi z głównymi rzekami Polski: Wisłą i Odrą. W dzielnicy Osiedle Morzysław (Konin) znajduje się port rzeczny oraz śluza.

Transport lotniczy[edytuj | edytuj kod]

Około 12 km od miasta, w Kazimierzu Biskupim znajduje się lądowisko Konin-Kazimierz Biskupi.

W 2012 przy ul. Szpitalnej oddano do użytku sanitarne lądowisko.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Przedszkola:

  • Przedszkola: 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 25, 31, 32 oraz niepubliczne

Szkoły podstawowe:

  • Szkoły Podstawowe: 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 15

Gimnazja:

  • Gimnazja nr. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 2 niepubliczne

Szkoły średnie:

Uczelnie:

Inne instytucje oświatowe:

  • Kuratorium Oświaty w Poznaniu – Delegatura w Koninie
  • Szkoła Muzyczna I i II Stopnia im. I. J. Paderewskiego w Koninie

Placówki oświatowe:

  • Bursa Szkolna nr 1 im. Ryszarda Michalskiego
  • Centrum Kształcenia Praktycznego w Koninie
  • Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Stefana Batorego w Koninie
  • Międzyszkolny Ośrodek Sportowy w Koninie
  • Miejska Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna
  • Miejski Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli
  • Młodzieżowy Dom Kultury
  • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy im. Janusza Korczaka w Koninie
  • Schronisko Młodzieżowe

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Corocznie, w czerwcu, odbywa się Międzynarodowy Dziecięcy Festiwal Piosenki i Tańca, w którym uczestniczą wykonawcy z Europy oraz miast partnerskich.

W Koninie znajduje się Muzeum Okręgowe z 14 wystawami stałymi i skansenem etnograficznym[17].

W mieście działa Orkiestra Dęta KWB Konin, a także chór Konin Gospel Choir.

Cykliczne imprezy artystyczno-kulturalne odbywające się w Koninie:

  • Międzynarodowy Dziecięcy Festiwal Piosenki i Tańca
  • Międzynarodowy Festiwal Muzyki Gospel „Gospel nad Wartą”
  • Międzynarodowy Festiwal „Bluesonalia”
  • Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny dla Szkół Muzycznych
  • Ogólnopolski Festiwal Pianistyczny „Chopinowskie Interpretacje Młodych”
  • Ogólnopolski Konkurs Filmów Amatorskich
  • Ogólnopolski Konkurs Gitary Klasycznej
  • Ogólnopolski Konkurs Poetycki o „Nagrodę Milowego Słupa”
  • Festiwal Jazzonalia
  • Konińskie Derby Kabaretowo – Estradowe

Ośrodki kultury[edytuj | edytuj kod]

  • Centrum Kultury i Sztuki
  • Koniński Dom Kultury
  • Młodzieżowy Dom Kultury
  • Osiedlowy Dom Kultury Zatorze
  • Dom kultury Oskard
  • Centrum Kultury Chrześcijańskiej
  • Klub „Energetyk” (należący obecnie do Młodzieżowego Domu Kultury)
  • Klub „Hutnik”

Biblioteki[edytuj | edytuj kod]

Konin – Miejska Biblioteka Publiczna
  • Biblioteka PWSZ
  • Miejska Biblioteka Publiczna, filie 2 – 12, filia muzyczna, filia dla niewidomych, filia dla dzieci
  • Publiczna Biblioteka Pedagogiczna

Kina[edytuj | edytuj kod]

  • „Centrum”
  • „Helios”
  • „Oskard”
  • „Górnik” - dawny Kinoteatr ,,Polonia" (aktualnie nieczynne)

Galerie[edytuj | edytuj kod]

  • „Giotto”
  • „Wieża ciśnień”
  • „Przegląd koniński”
  • „Łaźnia”
  • „Wieża bez ciśnień”
  • „Pod Biblioteką”
  • „Zakątek”
  • „Na Glince”

Media[edytuj | edytuj kod]

  • Przegląd Koniński
  • Kurier Koniński
  • Życie Konina – dodatek do Głosu Wielkopolskiego
  • Konińska Gazeta Internetowa www.powiatkoninski.pl
  • Niezależny portal lokalny – toKonin.pl
  • Radio Konin
  • Planeta FM – Konin
  • Telewizja Wielkopolska
  • Telewizja – Wirtualna.TV
  • Portal regionalny – Wirtualny Konin
  • Portal regionalny – LM.pl
  • Portal konińskiej młodzieży – M.Konin.pl
  • Portal Konińskiej Starówki – konin-starowka.pl
  • Portal Bezpieczny Konin – bezpieczny.konin.pl
  • Portal Konin24.info
  • Portal infokonin.pl

Religia[edytuj | edytuj kod]

W Koninie funkcjonuje 10 kościołów rzymskokatolickich, 5 protestanckich oraz dwie Sale Królestwa Świadków Jehowy[18]. Do 1924 roku na północnym skrawku placu Wolności stała pułkowa cerkiew prawosławna wybudowana ok. 1890 r., rozebrana w latach 20. XX w.

Kościoły rzymskokatolickie[edytuj | edytuj kod]

Kościoły protestanckie[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Buddyzm[edytuj | edytuj kod]

Cmentarze[edytuj | edytuj kod]

Najstarszym konińskim cmentarzem jest cmentarz parafii pw. św. Bartłomieja przy ulicy Kolskiej. Znajdują się tam groby z początku XIX wieku: katolickie, protestanckie i prawosławne. Tu mieści się też grobowiec konińskiej powieściopisarki Zofii Urbanowskiej.

Sport i rekreacja[edytuj | edytuj kod]

Kluby sportowe[edytuj | edytuj kod]

  • Konińskie Ludowe Towarzystwo Cyklistów KLTC Konin
  • MKS MOS Konin
  • Klub Bokserski „Zagłębie”
  • Klub Sportowy Górnik Konin
  • Klub Sportowy „Medyk”
  • AZS PWSZ Konin
  • Koniński Klub Szermierczy
  • Cukrowniczy Klub Sportowy „Sparta”
  • Parafialny Klub Sportowy „Maksymilian”
  • Klub Żeglarski „Energetyk”
  • Klub Żeglarski Kopalni Węgla Brunatnego
  • TS-R Hetman Konin
  • SZSiR „Start” Konin
  • Koniński Klub Tenisowy
  • Konińskie Stowarzyszenie Sportów Walki – Shooters Konin
  • UKS Górnik Judo Konin

Obiekty sportowe[edytuj | edytuj kod]

  • Stadion Miejski im. Złotej Jedenastki Kazimierza Górskiego
  • Stadion KS „Avans Górnik” (dawniej „Górnik”) Konin
  • Stadion lekkoatletyczny przy PWSZ w Morzysławiu
  • Hala Sportowa MOSiR
  • Basen MOSiR
  • Miejski Obiekt Sportu i Rekreacji Hala „Rondo”
  • Ośrodek szermierczy
  • Korty tenisowe TKKF „Lokator”
  • Hala sportowa MKS MOS
  • Hala „Shootersów”

Ludzie związani z Koninem[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Koninem.

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[20]:

Przypisy

  1. Ludność 2012.
  2. Magazin für die neue Historie und Geographie Angelegt, t. XVI, Halle, 1782, s. 12.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Robert Michalak: Zarys dziejów kolei żelaznej w Koninie, w: „Świat Kolei” nr 4/2009, s. 13-17.
  4. Piotr Maluśkiewicz, „Ziemia Konińska”, Wyd. Apeks 1997.
  5. Ludność Konina.
  6. Historia Miasta.
  7. GUS Bank Danych Regionalnych, faktyczne miejsce zamieszkania, stan na 31 XII 2000.
  8. http://www.konin.pl/files/images/pdf/prognoza_liczby_ludnosci_konina_do_roku_2030.pdf.
  9. Najstarszy znak drogowy w Polsce doczeka się renowacji (pol.). WP/PAP, 3 stycznia 2010.
  10. Oficjalna witryna Zespołu Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin.
  11. Huta Aluminium Konin – O firmie.
  12. Strona firmy ZE PAK Konin SA.
  13. Biuletyn Informacji Publicznej MZK Konin.
  14. III Liceum im. Cypriana Kamila Norwida w Koninie.
  15. Wyższa Szkoła Kadr Menedżerskich w Koninie.
  16. Wyższa Szkoła Pedagogiczno-Techniczna w Koninie.
  17. Muzeum Okręgowe w Koninie. W: Biuletyn Informacji Publicznej [on-line]. Urząd Marszałkowski Woj. Wielkopolskiego, 2011-01-05. [dostęp 2012-05-13].
  18. Sala Królestwa Świadków Jehowy: ul.Parowa 2 b oraz ul.Torowa 2 e.
  19. konin.lm.pl.
  20. Miasta partnerskie. Urząd Miejski w Koninie. [dostęp 2012-05-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]