Męczennica języczkowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Passiflora ligularis)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Męczennica języczkowata
Męczennica języczkowata: zdjęcie
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina męczennicowate
Rodzaj męczennica
Gatunek męczennica języczkowata
Nazwa systematyczna
Passiflora ligularis
Owoc

Męczennica języczkowata (Passiflora ligularis Juss) – gatunek rośliny z rodziny męczennicowatych. Pochodzi z północnej części Ameryki Południowej [2]. Jest powszechnie uprawiana w krajach tropikalnych. Nazwa handlowa: granadilla, słodka granadilla[3]. Niekiedy uważana za gatunek inwazyjny[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Wiecznie zielone pnącze o pędach okrągłych w przekroju[5] i drewniejących u nasady. Posiada pochodzące z przekształconych pędów wąsy czepne, przy których pomocy wspina się do koron drzew.
Liście
Naprzemianległe, sercowate, błyszczące, osadzone na długich ogonkach z jajowatymi przylistkami.
Kwiaty
Bardzo charakterystyczne, kremowobiałe lub różowawe, z fioletowym przykoronkiem. Silnie pachnące.
Owoc
Jajowata lub okrągława jagoda o długości do 12 cm, z licznymi ciemnymi nasionami, otoczonymi szklistą, szarą osnówką. Skórka pomarańczowa z jaśniejszymi punktami i purpurowymi plamkami, twarda, przez co owoce dobrze znoszą transport[3]. Gąbczasta okrywa.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Sadzona jako roślina ozdobna, w parkach, na pergolach itd.
  • Sztuka kulinarna: Owoce zazwyczaj zjada się na surowo wraz z pestkami lub bez nich. Gatunek w znacznie mniejszym stopniu wykorzystywany do produkcji soku niż męczennica jadalna.
  • Roślina lecznicza - napary o działaniu uspokajającym.
  • Roślina obrzędowa - korzenie mają właściwości odurzające. wykorzystywane w rytuałach Indian południowoamerykańskich[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-04-15].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].
  3. 3,0 3,1 Gabriele Lehari: Egzotyczne owoce i warzywa w kuchni. Warszawa: Multico, 2007, s. 79. ISBN 978-83-7073-506-7.
  4. 4,0 4,1 Jolanta i Karol Węglarscy: Użyteczne rośliny tropików. Szkice etnobotaniczne. Poznań: Bogucki Wydawnictwo naukowe, 2008, s. 401. ISBN 978-83-61320-17-3.
  5. Jens G. Rohwer: Atlas roślin tropikalnych. Wyd. 1. Warszawa: Horyzont, 2002, s. 196. ISBN 83-7311-378-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jolanta i Karol Węglarscy: Użyteczne rośliny tropików. Szkice etnobotaniczne. Poznań: Bogucki Wydawnictwo naukowe, 2008. ISBN 978-83-61320-17-3..