Paznokieć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy anatomii. Zobacz też: paznokieć (botanika).
Paznokcie ludzkie

Paznokieć (łac. unguis) – rogowa osłona ostatniego członu palca naczelnych. Paznokieć pełni funkcje ochronne – przed szkodliwym działaniem czynników mechanicznych – i obronne.

Paznokieć jest jednym z wytworów naskórka, a jego głównym budulcem jest keratyna.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Zbudowany jest z blaszki grzbietowej i blaszki podeszwowej. Blaszka grzbietowa składa się z korzenia paznokcia, który jest zagłębiony w skórze, i właściwego paznokcia, wyrastającego na zewnątrz. Nasadę paznokcia od powierzchni zewnętrznej palca otacza wał paznokcia. Paznokcie tworzone są w macierzy.

Paznokcie u rąk rosną ok. 0,15 mm na dobę, a u nóg rosną blisko 2 razy wolniej.

Odpowiedniki[edytuj | edytuj kod]

Paznokcie są tworami homologicznymi do pazurów, które występują m.in. u drapieżnych kręgowców lądowych oraz kopyt, występujących u ssaków kopytnych. Paznokieć różni się od pazura przede wszystkim zanikiem blaszki podeszwowej i słabszym rozwojem blaszki grzbietowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.