Plac Bankowy w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
plac
Bankowy
Śródmieście
Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu na placu Bankowym
Pałac Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu
na placu Bankowym
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
plac Bankowy
plac Bankowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
plac Bankowy
plac Bankowy
Ziemia 52°14′35,1″N 21°00′08,5″E/52,243080 21,002368
Plac Bankowy przed 1939, po prawej nieistniejąca obecnie ul. Rymarska

Plac Bankowy – plac w Śródmieściu Warszawy.

Plac jest położony pomiędzy alei „Solidarności” a wylotami ulic Senatorskiej i Elektoralnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Plac powstał w 1825 w miejscu dziedzińca pałacu Ogińskich w związku z budową w miejscu istniejących pałaców Leszczyńskich i Ogińskich trzech monumentalnych gmachów zaprojektowanych przez Antonia Corazziego: pałacu Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, pałacu Ministra Skarbu oraz gmachu Giełdy i Banku Polskiego[1].

Plac miał trójkątny kształt, który nadała mu biegnąca po skosie nieistniejąca obecnie ulica Rymarska. Pośrodku placu znajdował się skwer, na który po 1897 przeniesiono Krakowskiego Przedmieścia – w związku z budową pomnika Adama Mickiewiczafontannę z 1866.

W maju 1951 zmieniono nazwę placu na plac Feliksa Dzierżyńskiego[2]. W tym samym roku, w rocznicę 25-lecia zgonu, przed pałacem Ministra Skarbu odsłonięto pomnik Feliksa Dzierżyńskiego. W dawnym gmachu Giełdy otwarto Muzeum Historii Polskiego Ruchu Rewolucyjnego[1].

Do historycznej nazwy placu powrócono w listopadzie 1989[2].

W 2001 w pobliżu miejsca, w którym znajdował się zburzony w 1989 monument Dzierżyńskiego, odsłonięto pomnik Juliusza Słowackiego, który w latach 1829–1931 pracował w pałacu Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu[3].

Większość zabudowy placu uległa zniszczeniu w trakcie oraz po powstaniu warszawskim. Po 1945 nie odtworzono ulicy Rymarskiej – przez co plac uzyskał kształt wydłużonego prostokąta – oraz przebito w kierunku północnym ulicę Marcelego Nowotki (obecnie ul. gen. Władysława Andersa). Wszystkie trzy zniszczone gmachy Corazziego zostały odbudowane, a częściowo zrekonstruowana w latach 1947–1950 kamienica Kosseckiej znajdująca się w południowej pierzei placu została zaadaptowana na Hotel Saski[1][4]. Fontanna została przeniesiona w obecne miejsce, na skwer przed kinem „Muranów”.

W latach 1976–1991 po wschodniej stronie placu wzniesiono Błękitny Wieżowiec, przed którym w 1993 został odsłonięty pomnik Stefana Starzyńskiego.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 44.
  2. 2,0 2,1 Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 383. ISBN 83-86619-97X.
  3. Lidia Sadkowska-Mokkas: Przystanek Warszawa. Subiektywny przewodnik literacki. Warszawa: Wydawnictwo Poligraf, 2015, s. 16, 19. ISBN 978-83-7856-294-8.
  4. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 158. ISBN 83-908950-1-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]