Pniówno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pniówno
Państwo  Polska
Województwo lubelskie
Powiat chełmski
Gmina Wierzbica
Strefa numeracyjna (+48) 82
Tablice rejestracyjne LCH
SIMC 0109493
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Pniówno
Pniówno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pniówno
Pniówno
Ziemia 51°14′35″N 23°20′38″E/51,243056 23,343889

Pniównowieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, w gminie Wierzbica.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa chełmskiego.

Integralne części Pniówna noszą nazwy Majdan, Popówka i Szupki[1].

Religia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o istnieniu w Pniównie parafialnej cerkwi prawosławnej św. Paraskewy pochodzą z 1468 roku[2]. Cerkiew wspominana jest także w rejestrach podatkowych z roku 1564[3]. W drugiej połowie XVII wieku wybudowano w pobliżu dotychczasowej świątyni nową, drewnianą cerkiew Przemienienia Pańskiego (Spasa) z fundacji Wiktora Bokowieckiego[4]. Akt wizytacji z 1741 roku wymienia już tylko cerkiew św. Paraskewy, która wymagała wielkiego remontu[5]. W latach 1779-1788 z fundacji Józefa Komorowskiego, kasztelana bełskiego wybudowano nową, drewnianą cerkiew św. Paraskewy[6].Od roku 1863 należała do niej cerkiew filialna św. Jana Chrzciciela w Olchowcu (zniszczona w 1938 roku). W 1867 roku remontowana. W 1872 roku cerkiew parafialna liczyła około 700 wiernych[7]. Od roku 1875 prawosławna. W roku 1920 została zamieniona na kościół rzymsko-katolicki. W latach 1939-1944 służyła powtórnie jako parafia prawosławna, zaś od 1945 jako kościół rzymsko-katolicki[8]. Całość rozebrano w drugiej połowie XX wieku. W Pniównie znajduje się niewielki cmentarz prawosławny z częściowo zachowanymi nagrobkami. Obecnie w Pniównie funkcjonuje kaplica rzymsko-katolicka, jako filia parafii w Wierzbicy.

Przypisy

  1. TERYT. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2010-03-05].
  2. Іван Петрович Крип'якевич (Krypjakewycz): Церкви Холмщини і Підляшшя. Холм (Chełm): 1944, s. 45-49.
  3. Andrzej Gil: Prawosławna eparchia Chełmska do 1594. Lublin-Chełm: 1999, s. 166.
  4. Акты, издаваемые Виленскою комиссиею для разбора древних актов.. Wilno: 1896, s. 289.
  5. APL, KGKCh, sygn. 772, a. 116
  6. KZSzP. Z. 5. Powiat Chełmski. Warszawa: 1968, s. 42.
  7. Andrzej Saładiak: Pamiątki i zabytki kultury ukraińskiej w Polsce. s. 364.
  8. KZSzP. Z. 5. Powiat Chełmski. Warszawa: 1968, s. 42.