Polska szkoła plakatu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Praca Jana Lenicy na niemieckim znaczku pocztowym

Polska szkoła plakatu – określenie powstałe w latach 60. XX w., używane wobec grupy polskich artystów-plakacistów, którzy zdobyli międzynarodowy rozgłos. Zajmowali się oni wykonywaniem plakatów o tematyce kulturalnej (film, przedstawienia teatralne, wystawy, przedstawienia cyrkowe).

Plakaty wykonywane przez przedstawicieli polskiej szkoły plakatu były bardzo zróżnicowane stylistycznie. Ich wspólnymi cechami były jednak lapidarność i oszczędność formy, ironia, nowatorskie liternictwo[1]. Charakter twórczości polskich plakacistów określany bywał jako styl „niezależności i bystrości rozumu”[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowanie polskim plakatem rosło od 1948, kiedy to Henryk Tomaszewski, jeden z twórców polskiej szkoły plakatu, otrzymał pięć pierwszych nagród na Międzynarodowej Wystawie Plakatu Filmowego w Wiedniu[1]. Nagrodzone zostały plakaty: Baryłeczka, Ludzie bez skrzydeł, Obywatel Kane, Niepotrzebni mogą odejść, Symfonia pastoralna[3]. Od lat 40. polski plakat prezentowany był szeroko międzynarodowej publiczności.

W 1966 odbyło się I Międzynarodowe Biennale Plakatu – pierwsza na świecie cykliczna impreza poświęcona sztuce plakatu[4]. Złoty medal otrzymał Jan Lenica za plakat do opery Wozzeck Albana Berga wykonany w 1964[5] i określany jako „międzynarodowa ikona lat 60.”[2]. Dwa lata później otwarto w Wilanowie pierwsze na świecie Muzeum Plakatu.

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Przedstawicielami polskiej szkoły plakatu byli m.in. Roman Cieślewicz, Henryk Tomaszewski, Jan Lenica, Walerian Borowczyk, Jan Młodożeniec, Marek Mosiński, Franciszek Starowieyski, Waldemar Świerzy, Witold Janowski, Wojciech Zamecznik, Wojciech Fangor, Wiktor Górka, Józef Mroszczak, Rosław Szaybo, Maciej Hibner, Maciej Urbaniec, Jerzy Treutler, Leszek Hołdanowicz, Tadeusz Trepkowski, Mieczysław Wasilewski i Julian Pałka.

Za kontynuatorów uważa się dziś takich twórców, jak Jacek Ćwikła, Sebastian Kubica, Michał Sitek, Monika Starowicz, Stefan Lechwar, Michał Batory i inni ze "stajni" Romana Kalarusa oraz m.in. Andrzej Klimowski[potrzebne źródło].

Polnische Plakat Kunst[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Polnische Plakatkunst (film).

W latach 2008/2009 powstała seria filmów dokumentalnych poświęcona polskiej szkole plakatu. Każdy odcinek prezentuje jednego twórcę plakatów, bohaterami serii są m.in. Waldemar Świerzy, Wojciech Fangor, Franciszek Starowieyski, Rosław Szaybo, Maciej Hibner, Mieczysław Wasilewski. Cykl dokumentalny nosi tytuł Polnische Plakat Kunst. Producentem serii i autorem koncepcji był Robert Laus.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]