Polskie Radio Baranowicze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polskie Radio Baranowicze
Radio Baranavihy.JPG
2011 rok
Państwo  Polska
Założono 1 lipca 1938
Zlikwidowano 16 września 1939
Inne nazwy • Rozgłośnia Baranowicka Polskiego Radia

• Radio Baranowicze

Właściciel Skarb Państwa
Prezes Zbigniew Cis-Bankiewicz
Format stacji radio informacyjno-muzyczne
Częstotliwości
w miastach
Baranowicze 520 kHz

Polskie Radio Baranowicze – regionalna rozgłośnia Polskiego Radia w Baranowiczach, działająca w latach 1938–1939.

Siedziba rozgłośni znajdowała się na przedmieściach Baranowicz, przy ul. Narutowicza 72. Budowę nadajnika i biura rozpoczęto w lipcu 1937 i ukończono na wiosnę następnego roku. Wzniesione zostały dwa maszty radiowe o wysokości 141 metrów oraz dwa studia radiowe. Radio zostało uruchomione 1 lipca 1938 (regularny program był dostępny od 30 października) i nadawało na częstotliwości 520 kHz, a sygnał był dostępny w promieniu 120 km od nadajnika, co pozwalało na pokrycie większości województwa nowogródzkiego i północnej części poleskiego.

Jedynym dyrektorem w historii rozgłośni baranowickiej był Zbigniew Cis-Bankiewicz, pracujący także jako spiker. Spikerami stacji byli także Maryla Konzalówna i Stefan Sojecki, a technikami inż. Jerzy Foltański, inż. Roman Rogiński, inż. Borys Niewiadomski, inż. Teofil Terlecki i inż. Adam Twaróg.

W czasie kampanii wrześniowej rozgłośnia została zbombardowana przez Luftwaffe w dniach 14–16 września, 17 września do Baranowicz wkroczyła Armia Czerwona.

Po wojnie, na wniosek władz PRL, nadajnik radiowy z Baranowicz został przekazany Polsce i przeniesiony do Radiostacji Centralnej w Raszynie[1].

Obecnie budynki biurowe są wykorzystywane przez telewizję białoruską.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]