Ponocnica mirikina
| Ponocnica mirikina | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | naczelne |
| Rodzina | ponocnice |
| Rodzaj | Aotus |
| Gatunek | ponocnica mirikina |
| Nazwa systematyczna | |
| Aotus trivirgatus[1] | |
| (Humboldt, 1811) | |
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Ponocnica mirikina (Aotus trivirgatus) – gatunek małpy szerokonosej z rodziny ponocnic (Aotidae), wcześniej zaliczana do płaksowatych. Jest jednym z nielicznych gatunków małp prowadzących nocny tryb życia. W nocy rozróżnia kolory. Żyje w monogamicznych parach.
Rozród i rozwój: po ciąży trwającej od 133 do 153 dni rodzi się najczęściej jedno, bardzo rzadko dwa młode. Maleństwem opiekuje się przede wszystkim ojciec otaczając ochroną, zabawiając i przenosząc z miejsca na miejsce.
Występowanie: zamieszkują najwyższe piętra drzew w zwrotnikowych i podzwrotnikowych lasach Ameryki Południowej.
To szybkie i zwinne zwierzę waży około 1 kg i mierzy, bez ogona, 24-47,5 cm. Długi ogon, pełniący podczas dalekich skoków z drzewa na drzewo rolę steru, mierzy 22-41,8 cm długości. Do nadrzewnego sposobu życia przystosowane są również ich kończyny, wyposażone w smukłe i długie palce, z których każdy może się zginać oddzielnie, zakończone krótkimi paznokciami. Kciuk jest przeciwstawny, a wszystkie palce mają poduszeczki pełniące rolę podobną do przylg u innych zwierząt. Tylne kończyny są dłuższe od przednich. Wszystko to pomaga mirikini w długich skokach i szybkiej wspinacze po cienkich i wiotkich gałęziach.
Poruszając się grupami rodzinnymi zajmują obszar do 9 hektarów. Po wtargnięciu innej grupy dochodzi do walki, która rozstrzyga o pozostaniu. Walki, w których biorą udział zarówno samce jak i samice nie trwają dłużej niż 10 minut.
Ponocnice poruszają się w ciemności cicho, ale mają upodobanie do hałasowania. Wydają przeróżne dźwięki od przypominających świergot ptaków, miauczenie kota i szczekanie psa podobne do ryku jaguara. Głos służy im do utrzymywania ze sobą kontaktu w ciemnościach.
Małpy te są łagodne, łatwo się oswajają i przywiązują do swoich opiekunów. Chętnie więc hodowane są w ogrodach zoologicznych, a niekiedy nawet w mieszkaniach.
Przypisy
- ↑ Aotus trivirgatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Aotus trivirgatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
[edytuj] Bibliografia
- LaValle, A.: Aotus trivirgatus (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2000. [dostęp 28 grudnia 2008].
- Mały słownik zoologiczny: ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1978.
- Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
