Pulsoksymetria
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Pulsoksymetria – nieinwazyjna metoda przezskórnego oznaczania wysycenia krwi tlenem. Metoda polega na zasadzie spektrofotometrycznego pomiaru wysycenia (saturacji – Sp02) tlenem hemoglobiny, gdyż hemoglobina utlenowana i odtlenowana wykazuje odmienne właściwości optyczne. Jednocześnie rejestrowana jest również częstotliwość pracy serca (puls).
Do wykonywania pomiarów służą urządzenia zwane pulsoksymetrami.
Wskazania do pulsoksymetrii:
- niewydolność oddechowa jawna lub jej podejrzenie
- monitorowanie stanu pacjenta:
- w trakcie znieczulenia ogólnego i bezpośrednio po jego zakończeniu
- w trakcie stosowania tlenoterapii
- w trakcie każdego stanu ciężkiego chorego
Zakres norm:
- 95–99% u zdrowych dorosłych oraz 91-96% u noworodków[1]
- wyższe wartości zdarzają się w przypadku tlenoterapii
- mniejsze wartości świadczą o niewydolności oddechowej.
Przypisy
- ↑ Terry R. Des Jardins, George G. Burton: Clinical manifestations and assessment of respiratory disease. Mosby, 2001, s. 20. ISBN 0323010865.
