Pulsoksymetria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pulsoksymetr
Pomiar przez paznokieć

Pulsoksymetria – nieinwazyjna metoda przezskórnego oznaczania wysycenia krwi tlenem. Metoda polega na zasadzie spektrofotometrycznego pomiaru wysycenia (saturacji – Sp02) tlenem hemoglobiny, gdyż hemoglobina utlenowana i odtlenowana wykazuje odmienne właściwości optyczne. Jednocześnie rejestrowana jest również częstotliwość pracy serca (puls).

Do wykonywania pomiarów służą urządzenia zwane pulsoksymetrami.

Wskazania do pulsoksymetrii:

Zakres norm:

  • 95–99% u zdrowych dorosłych oraz 91-96% u noworodków[1]
  • wyższe wartości zdarzają się w przypadku tlenoterapii
  • mniejsze wartości świadczą o niewydolności oddechowej.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Przypisy

  1. Terry R. Des Jardins, George G. Burton: Clinical manifestations and assessment of respiratory disease. Mosby, 2001, s. 20. ISBN 0323010865.