Reina-Valera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reina-Valera
Bilbia-oso.png
Inne nazwy Biblia Niedźwiedzia
Skrót(y) RV
Kanon Protestancki
Język Angielski
Opublikowanie kompletnego przekładu 1569
Źródła przekładu Tekst masorecki (ST),
Textus receptus (NT)
Wersje zrewidowane liczne rewizje
Przynależność religijna Protestantyzm
Wersja online http://www.amen-amen.net/RV1960/
Księga Rodzaju 1, 1-3
En el principio creó Dios los cielos y la tierra. Y la tierra estaba desordenada y vacía, y las tinieblas estaban sobre la faz del abismo, y el Espíritu de Dios se movía sobre la faz de las aguas. Y dijo Dios: Sea la luz; y fue la luz.
Ewangelia wg św. Jana 3, 16
Porque de tal manera amó Dios al mundo, que ha dado a su Hijo unigénito, para que todo aquel que en él cree, no se pierda, mas tenga vida eterna.

Reina-Valera (zwana też Biblią Niedźwiedzią) – protestanckie tłumaczenie Pisma Świętego na język hiszpański, wydane po raz pierwszy w 1569 roku w Bazylei.

Tłumaczenie i źródła[edytuj | edytuj kod]

Głównym jej tłumaczem był Casiodoro de Reina – niezależny ewangelik. Tłumaczenia dokonano na podstawie: Tekstu Masoreckiego, edycja Bomberga z 1525 r. w zakresie Starego Testamentu, zaś textus receptus, edycja Stephanusa z 1550 r. w zakresie Nowego Testamentu.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Znaczenie Reina-Valera dla hiszpańskich protestantów jest podobne, jak znaczenie Biblii Króla Jakuba dla protestantów anglojęzycznych, czy Biblii gdańskiej dla polskich protestantów. Do dziś używana jest chętnie w hiszpańskojęzycznych kręgach protestanckich.

Wydania i rewizje[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy raz przekład został opublikowany w 1569 r. Był później wielokrotnie rewidowany, po raz pierwszy przez Cypriano de Valerę w 1602 roku. Kolejne rewizje miały miejsce w latach 1862, 1909, 1960, 1995. Większość kościołów akceptuje rewizje do 1960 r. Rewizja z 1995 r. nie została przyjęta w znacznej części środowisk.

Podobnie, jak w przypadku innych protestanckich wydań Biblii, wydania obejmują protestancki kanon biblijny. Apokryfy (część z nich uznanych przez Kościół katolicki jako księgi deuterokanoniczne) zostały umieszczone jako dodatek o nazwie Apocrypha m.in. w wydaniu z 1602 r. pomiędzy Starym i Nowym Testamentem. Nowe edycje nie obejmują dodatku i ograniczają się do ksiąg uznanych w protestantyzmie za kanoniczne.