Rhythm and blues

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy stylu muzycznego. Zobacz też: Rythm and Blues – polski zespół rockowy.
Rhythm and blues (R&B; R'n'B)
Pochodzenie jazz
blues
gospel, Pop
Czas i miejsce powstania Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
lata 40. XX wieku
Instrumenty gitara
gitara basowa
harmonijka
saksofon
perkusja
pianino
organy
keyboard, instrumenty dęte, wokal, chórki
Największa popularność lata 40.-60. XX wieku
Gatunki pokrewne hip-hop
rap
rock and roll
soul
dancehall
funk
ska
reggae
Podgatunki
Doo wop, Contemporary R&B, Smooth R&B

Rhythm and blues, w skrócie R&B (również R'n'B), to styl wywodzący się z jazzu i bluesa. Tworzony głównie przez czarnoskórych muzyków, był jednym z najważniejszych źródeł, z których powstał "bielszy odcień R&B" czyli rock and roll.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstał bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowejlata 40. XX wieku – w Stanach Zjednoczonych.

W latach 60. i 70. rhythm and blues rozwijał się równolegle z rockiem, bardzo często się z nim przenikając. Artyści rockowi tacy jak np. Jimi Hendrix[1], The Rolling Stones, The Yardbirds, Procol Harum, Blood, Sweat and Tears czerpali pełnymi garściami z bogatego dorobku rytmów i technik aranżacyjnych R&B, a jednocześnie artyści R&B tacy jak Ray Charles, czy Tina Turner wykorzystywali brzmienia i sposoby aranżacji zapożyczone od artystów rockowych. Na muzyce R&B opierała się też w dużej mierze twórczość brytyjskich zespołów związanych z subkulturą mods (m.in. The Who, The Small Faces). Ponadto istnieje, zwłaszcza w USA, dość liczna grupa artystów, która tworzy swoje własne style muzyczne, stojące na pograniczu R&B i rocka – np. Prince, Tina Turner, Michael Jackson czy Terence Trent D'Arby, Beyoncé Knowles, Nelly Furtado.

Współcześnie określenie rhythm & blues odnosi do wszystkich nurtów muzyki rozrywkowej, w której występują elementy rytmicznego bluesa (czyli bluesopodobny wokal i bogate, rytmiczne instrumentarium tworzone zwykle za pomocą automatów perkusyjnych). W tym sensie używa tego terminu np. American Music Association, przyznająca nagrody Grammy, m.in. w dziedzinie R&B. Współczesne R&B jest kombinacją elementów występujących w soulu, popie oraz zwłaszcza od kilku lat w hip hopie.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Pierwotny R&B lat 50. charakteryzował się:

  • szerokim instrumentarium opartym na instrumentach perkusyjnych, dętych, gitarach i pianinie, – szczególnie charakterystyczne dla niego były brzmienia organów Hammonda i gitar akustycznych zaopatrzonych w proste generatory drgań, zamieniające je w prymitywne gitary elektryczne;
  • wielogłosowymi, często chóralnymi śpiewami;
  • ostrym, wiodącym wokalem – wywodzącym się wprost z tradycyjnego bluesa, jednak przystosowanym do szybszych rytmów.

Przypisy

  1. http://www.foxytunes.com/artist/jimi_hendrix (ang.). www.foxytunes.com. [dostęp 2009-11-16].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]