Jimi Hendrix
Z Wikipedii
 |
Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia. Zajrzyj na stronę dyskusji i pomóż go poprawić. |
| Jimi Hendrix | |
 Popiersie Jimiego Hendrixa w Alei Sław na Skwerze Harcerskim w Kielcach |
|
| Imię i nazwisko | Johnny Allen Hendrix |
| Pseudonim | Jimi |
| Data urodzenia | 27 listopada 1942 |
| Pochodzenie |  Seattle, USA |
| Data i miejsce śmierci | 18 września 1970 Londyn, Anglia |
| Gatunek | Hard rock Acid rock Blues Rock psychodeliczny |
| Zawód | Wokalista, gitarzysta |
| Aktywność | 1966 - 1970 |
| Wytwórnia płytowa | MCA Reprise |
| Instrument | |
| Fender Stratocaster Gibson Flying V 12 strunowy Zemaitis |
|
| Zespół | |
| Band of Gypsies (1969) The Jimi Hendrix Experience (1966) Jimmi James and The Blue Flames (1962) Rockin Kings (1960) |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa | |
Jimi Hendrix właściwie James Marshall Hendrix[1](ur. 27 listopada 1942 w Seattle w USA, zm. 18 września 1970 w Londynie w Anglii) – amerykański gitarzysta, wokalista, kompozytor rockowy najczęściej wiązany ze stylami acid rock, psychodeliczny rock, blues rock i jazz rock.
Będąc jeszcze nastolatkiem dostał gitarę od ojca, instrument ten kosztował 5$. Jimi był leworęczny, więc musiał instrument przystosować do swoich potrzeb. Hendrix był jednym z najwybitniejszych gitarzystów i w ogóle instrumentalistów rockowych. Wypracował szereg unikalnych, nieznanych wcześniej technik gry na gitarze elektrycznej – między innymi bardzo kreatywne wykorzystanie sprzężenia zwrotnego, mocno przesterowanych wzmacniaczy oraz zastosowanie szeregu elektronicznych efektów gitarowych. Często też grał na niedokładnie nastrojonych gitarach, dlatego też jego gra bywała lekko fałszywa. Także i nosowy wokal miał tendencje do fałszowania.
Hendrix rozpoczął swą karierę muzyczną we wczesnych latach sześćdziesiątych jako ceniony muzyk studyjny. Nagrywał między innymi z Little Richardem, Kingiem Curtisem i Johnem Hammondem. Koncertował także w lokalnych klubach. W 1966 w czasie jednej ze swych wizyt w nowojorskim klubie bluesowym (Cafe Wha), dawny basista grupy The Animals, Chas Chandler, usłyszał grającego Hendriksa. Od razu zrozumiał, jaki potencjał drzemie w tym nieznanym instrumentaliście. Namówił go na przyjazd do Londynu i nagrywanie muzyki z nim samym jako producentem. W 1967 został wydany pierwszy album Hendriksa Are You Experienced?, który z dnia na dzień uczynił gitarzystę sławą na skalę światową. Album zawierał 11 utworów, z których większość, między innymi Purple Haze, Foxy Lady, Hey Joe[2], Are You Experienced?, Manic Depresions czy The Wind Cries Mary[3], stała się standardami muzyki rockowej. W kolejnych trzech latach Hendrix wydał jeszcze dwa albumy Axis – Bold as Love i Electric Ladyland, na których znalazły się takie przeboje, jak Little Wing, Voodoo Chile, Spanish Castle Magic, All Along the Watchtower (cover piosenki Boba Dylana) czy Gypsy Eyes.
W całym okresie swej sławy intensywnie koncertował. Do historii szczególnie przeszły jego występy na Monterey Pop Festival w 1967 i na festiwalu w Woodstock w 1969. W szczególności ten pierwszy, uznawany za najwspanialszy happening w historii rocka, kiedy to Hendrix grał na gitarze za plecami, za głową i trącając struny zębami, a w czasie wykonywania Wild Thing podpalił swoją gitarę i roztrzaskał ją o scenę. Gitara płonąc ciągle grała w sprzężeniu zwrotnym. Drugi występ przeszedł do historii dzięki nowoczesnej, odbiegającej od przyjętych standardów adaptacji hymnu amerykańskiego – The Star Spangled Banner, który uważany jest za najoryginalniejszy happening przeciwko wojnie w Wietnamie. Podczas wykonywania utworu, Hendrix imitował za pomocą swego Stratocastera odgłosy helikopterów, wystrzałów i wybuchów, przeplatając je z oryginalną melodią hymnu.
W ostatnim okresie swej twórczości Hendrix zaczął zmieniać styl, zmierzając w stronę jazzu i jazz rocka. W 1969 roku założył wraz z Billym Coxem i Buddym Milesem formację Band of Gypsys, która dała wspaniały koncert w hali Fillmore East (Nowy Jork). Niestety, wspaniale zapowiadającą się karierę przerwała niespodziewana śmierć. Hendrix zmarł 18 września 1970 wskutek komplikacji po zażyciu środków nasennych (barbiturany). Przyczyną śmierci było uduszenie się wymiocinami. Sekcja zwłok nie wykazała obecności heroiny, o której branie Hendrix był podejrzewany.
Hendrix zostawił po sobie tak dużo niepublikowanego materiału studyjnego i koncertowego, że jego spadkobiercy (ojciec artysty Al Hendrix i przyrodnia siostra Janie) zatrudnili specjalnego menedżera w celu uporządkowania spuścizny po wielkim gitarzyście. Wynikiem tego był szereg pośmiertnych albumów z muzyką Jimiego Hendriksa.
Przez magazyn Rolling Stone uznany został za najlepszego gitarzystę w historii.
W czasie swej krótkiej kariery Hendrix grał z następującymi zespołami:
- Rockin Kings (1960)
- Jimmi James and The Blue Flames (1964)
- The Jimi Hendrix Experience (1966) w składzie:
- Band of Gypsies (1969) w składzie:
[edytuj] Dyskografia
- 1967: Are You Experienced?
- 1967: Axis: Bold as Love
- 1968: Electric Ladyland
- 1969 Smash Hits
- 1970: Early Jimi Hendrix, Vol. 2 (live)
- 1970: Band of Gypsys (live)
- 1971: Cry of Love
- 1971: Isle of Wight (live)
- 1971: Hendrix in the West (1971; live)
- 1975: Hendrix 66 (live)
- 1982: Hendrix Concerts (live)
- 1982: The Jimi Hendrix Concerts (live)
- 1982: The Concerts (live)
- 1984: Jimi Hendrix Live
- 1986: Jimi Plays Monterey (live)
- 1987: Live at Winterland
- 1989: Radio One
- 1990: The Last Experience Concert
- 1990: Picture Disc
- 1991: Isle of Wight '70
- 1994: Jimi Hendrix – Woodstock
- 1994: Bleeding Heart
- 1994: Jimi Hendrix & Little Richard
- 1994: Live at the Scene
- 1995: Woodstock 10-Pack
- 1995: Experience (Original Soundtrack)
- 1995: Voodoo Soup
- 1995: Monday Morning – Jimi at Woodstock
- 1995: Sunshine of Your Love
- 1997: First Rays of the New Rising Sun
- 1997: South Saturn Delta
- 1998: Woke Up This Morning and Found Myself Dead (live)
- 1998: NYC '68 (live)
- 1999: Live at the Fillmore East
- 1999: Live at Woodstock
- 2000: Rare as Love Dressed to
- 2001: Woke Up This Morning and Found Myself Dead... [live]
- 2002: The Baggy's Rehearsal Sessions
- 2002: Blue Wild Angel – Live at the Isle of Wight
- 2003: The Rainbow Bridge Concert – The Early Show (live)
- 2003: The Rainbow Bridge Concert – The Late Show (live)
- 2003: Voices
- 2003: Live at Berkeley – 2nd Show
- 2003: Rainbow Bridge Concert (live)
- 2003: The Rainbow Bridge Concert – Both Shows (live)
- 2003: The Berkeley Concerts
[edytuj] Przypisy
- ↑ http://www.jimi-hendrix.com/biography.html
- ↑ Utwór Hey Joe w wykonaniu na wielu instrumentach służy m.in. podczas prób bicia rekordu Guinnessa w konkurencji największa liczba gitarzystów grających równocześnie ten sam utwór. 1 maja 2006 rekord ten został pobity przez 1581 gitarzystów grających na wrocławskim Rynku. Rekord ten został pobity po raz kolejny również na wrocławskim Rynku 1 maja 2007 przez 1876 gitarzystów oraz ponownie 1 maja 2008 przez 1951 gitarzystów.
- ↑ Wydanie europejskie różniło się od amerykańskiego; część utworów pojawiła się tylko na jednym z nich (por. album Are You Experienced?)
[edytuj] Linki zewnętrzne
