Ricardo Lagos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ricardo Froilán Lagos Escobar
Ricardo Lagos despedida (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 2 marca 1938
Santiago
33. Prezydent Chile
Przynależność polityczna Socjalistyczna Partia Chile
Okres urzędowania od 11 marca 2000
do 11 marca 2006
Poprzednik Eduardo Frei
Następca Michelle Bachelet
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Bernardo O'Higginsa (Chile) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Chile Wielki Order Króla Tomisława (Chorwacja) Kollana Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Wielka Kollana Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Kollana Orderu Gwiazdy Rumunii Order Podwójnego Białego Krzyża I Klasy (Słowacja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Ricardo Froilán Lagos Escobar (ur. 2 marca 1938 w Santiago) – chilijski ekonomista, prawnik, polityk Socjalistycznej Partii Chile. W latach 2000-2006 pełnił funkcję prezydenta Chile.

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Był jedynym dzieckiem rolnika Froilána Lagos Sepúlvedy (który zmarł, gdy Ricardo miał osiem lat) i Emmy Escobar Morales (zmarła w 2005 w wieku 108 lat). Uczęszczał do Liceum Manuela de Salas i prestiżowego Instytutu Narodowego w Santiago. W 1956 roku wstąpił na wydział prawa Uniwersytetu Chile w Santiago. Tam też stawiał pierwsze kroki w polityce – został wybrany przewodniczącym parlamentu studentów. Studia ukończył w 1960 roku.

Kariera akademicka i dyplomatyczna[edytuj | edytuj kod]

Lagos obronił doktorat na Uniwersytecie Duke'a w USA, gdzie studiował w latach 1960-1962. Pracował później jako profesor wizytujący na Uniwersytecie Północnej Karoliny w Chapel Hill. Do Chile wrócił w 1965 roku i podjął pracę w Instytucie Ekonomii Uniwersytetu Chile. W 1967 został dyrektorem Szkoły Nauk Politycznych i Administracyjnych, które to stanowisko zajmował do 1969 kiedy został sekretarzem generalnym Uniwersytetu Chile. Jednocześnie pracował jako profesor Szkoły prawa Uniwersytetu oraz w latach 1971-1972 dyrektor Instytutu Ekonomii. W latach 70. deklarował się jako niezależny na lewicy i opuścił Partię Radykalną do której wstąpił w 1961 roku jeszcze gdy popierała ona rząd Arturo Alessandriego. Nie mając doświadczenia dyplomatycznego został ambasadorem przy ONZ. Po puczu w 1973 roku udał się na emigrację do Argentyny, gdzie był sekretarzem generalnym Latynoamerykańskiego Instytutu nauk społecznych, przez rok był profesorem wizytującym Uniwersytetu Północnej Karoliny w Chapel Hill. W 1975 był konsultantem Programu Rozwoju ONZ. Powrócił do Chile w 1978 roku i objął posadę w Regionalnym Programie na rzecz Zatrudnienia ONZ. W tym okresie był doradcą wszystkich rządów południowoamerykańskich w kwestii zatrudnienia.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. odegrał ważną rolę w walce o przywrócenie demokracji w Chile. Był jednym z liderów Socjalistycznej Partii Chile. Był też szefem Sojuszu Demokratycznego grupującego partie opozycyjne wobec rządów junty. W 1983 roku opuścił stanowisko pracownika cywilnego ONZ. W 1987 był przewodniczącym Komitetu Lewicy na rzecz Wolnych Wyborów. Wzywał wówczas Chilijczyków do głosowania na nie w mającym nastąpić rok później plebiscycie na temat przedłużenia prezydentury Augusto Pinocheta. Zasłynął wówczas telewizyjnym wystąpieniem w którym – kierując palec wskazujący w kierunku kamery – skierował ostre słowa pod adresem Pinocheta. Po klęsce Pinocheta w referendum nie kandydował w wyborach prezydenckich w 1989 roku, udzielił jednak poparcia Patricio Aylwinowi i bezskutecznie ubiegał się o fotel senatora z okręgu Santiago-Zachód. W roku 1990 został ministrem edukacji gdzie zasłużył się działając na rzecz powszechniejszego dostępu do edukacji. W 1994 został ministrem robót publicznych. W 1999 złożył ten urząd przygotowując się do kampanii prezydenckiej. W grudniu pokonał kandydata prawicy jedynie 30 000 tysiącami głosów. Z większością 51% głosów został nowym prezydentem Chile. Zaprzysiężenie nastąpiło 11 marca 2000 roku.

Prezydentura[edytuj | edytuj kod]

Jako prezydent Lagos zdobył dużą popularność społeczną sięgającą 60-70%. Symbolicznym gestem było otwarcie drzwi Pałacu La Moneda zamkniętego dla publiczności od puczu w 1973 roku. Były to jednak czasy napięć w stosunkach z innymi krajami regionu. Podpisano porozumienia o wolnym handlu z Unią Europejską, Stanami Zjednoczonymi, Koreą Południową, Chinami, Nową Zelandią, Brunei i Singapurem. Chile jako ostatni kraj Ameryki Południowej zalegalizowało rozwody (2004), wypłacono odszkodowania ofiarom tortur z czasów rządów Pinocheta. Wprowadzono umiarkowane osłony socjalne i obowiązkową edukacje do 12 roku życia. Za jego kadencji definitywnie zniesiono karę śmierci za przestępstwa natury kryminalnej (w praktyce egzekucje nie były wykonywane od połowy lat 80.). Lagos był pierwszym agnostykiem obejmującym urząd prezydenta Chile, który opuścił 11 marca 2006 roku zostawiając go w rękach pierwszej kobiety wybranej na ten najwyższy urząd w państwie.

5 kwietnia 2002 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[1].

Przypisy