Michelle Bachelet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Verónica Michelle Bachelet Jeria
Michelle Bachelet foto campaña (Recortada).jpg
Data i miejsce urodzenia 29 września 1951
Santiago
Chile Prezydent Chile
Przynależność polityczna Socjalistyczna Partia Chile
Okres urzędowania od 11 marca 2006
do 11 marca 2010
Poprzednik Ricardo Lagos
Następca Sebastián Piñera
Okres urzędowania od 11 marca 2014
Poprzednik Sebastián Piñera
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Bernardo O'Higginsa (Chile) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Chile Wielka Kollana Narodowego Orderu św. Wawrzyńca (Ekwador) Wielki Krzyż ze Złotą Kollaną Orderu Witolda Wielkiego (Litwa) Kollana Orderu Orła Azteckiego (Meksyk) Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Wielka Kollana Orderu Wyzwoliciela (Wenezuela) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy z Wielką Kollaną
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Verónica Michelle Bachelet Jeria (wym. [βeˈɾonika miˈʃɛl baʃˈle ˈçeɾja], ur. 29 września 1951 w Santiago) – chilijska polityk lewicowa, członkini Socjalistycznej Partii Chile, prezydent Chile od 11 marca 2006 do 11 marca 2010 i ponownie od 11 marca 2014 roku. Od czerwca 2010 roku do 15 marca 2013 była dyrektorką wykonawczą ONZ Kobiety.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jej przodkiem był Louis-Joseph Bachelet, enolog z Chassagne-Montrachet w Burgundii, który wyemigrował z Francji w 1869 roku[1]. Michelle Bachelet jest córką chilijskiego generała Alberto Bacheleta, który w 1973 roku, po zamachu stanu Pinocheta, został osadzony w więzieniu pod zarzutem zdrady kraju. Poddawany torturom, zmarł w marcu następnego roku[2]. W więzieniu (Villa Grimaldi) znalazła się również jej matka i sama Bachelet. Wypuszczone w 1975 roku, zdecydowały się wyjechać do Australii. Wkrótce Michelle Bachelet wyjechała do NRD, gdzie uczyła się niemieckiego, a później kontynuowała, rozpoczęte jeszcze w Chile, studia medyczne na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie. W 1979 roku powróciła do ojczyzny, gdzie ukończyła studia medyczne i rozpoczęła praktykę lekarską. W latach 80. zaangażowała się ponownie w działalność na rzecz demokracji.

W 1990 roku, gdy doszło do demokratycznych przemian w Chile, Bachelet rozpoczęła pracę w ministerstwie zdrowia. Pod koniec lat 90. zainteresowała się kwestiami obronności i rozpoczęła studia w Narodowej Akademii Studiów Politycznych i Strategicznych, uzupełniając je stypendium w amerykańskiej akademii wojskowej. Po powrocie do kraju w 1998 rozpoczęła pracę w chilijskim ministerstwie obrony. W tym samym czasie zaangażowała się również aktywnie w działalność Socjalistycznej Partii Chile, której członkiem jest od lat 70.

W marcu 2000 roku prezydent Ricardo Lagos powołał ją na stanowisko minister zdrowia. W lutym 2002, jako pierwsza kobieta w Chile i w Ameryce Łacińskiej, objęła stanowisko minister obrony narodowej. Stale wzrastająca popularność minister sprawiła, że została wybrana jako kandydatka centro-lewicowej koalicji Concertación de Partidos por la Democracia w zbliżających się wyborach prezydenckich.

W pierwszej turze wyborów uzyskała 45,9% głosów i zmierzyła się w drugiej turze z kandydatem centroprawicowej partii Odnowa Narodowa Sebastiánem Piñerą. W drugiej turze w styczniu 2006 otrzymała 53,5% głosów i została pierwszą kobietą-prezydentem Chile. Urząd objęła 11 marca 2006 i pełniła przez cztery lata.

Mimo wysokiej popularności, nie mogła starać się o reelekcję w wyborach, które odbyły się 13 grudnia 2009 roku, ze względu na fakt, iż chilijska konstytucja nie dopuszcza możliwości pełnienia funkcji prezydenta przez dwie kadencje z rzędu.

Do walki o urząd prezydencki stanęła ponownie w 2013 roku. Omal nie wygrała już w I turze wyborów uzyskując 46,70% głosów. W II turze, w której jej przeciwniczką była Evelyn Matthei (córka gen. Fernando Matthei) zwyciężyła uzyskując 62,16% głosów[3]. Był to pierwszy przypadek w historii Chile, gdy o prezydenturę ubiegały się dwie kobiety)[4]

Urząd prezydenta objęła ponownie 11 marca 2014.

Przypisy

  1. La présidente du Chili consacre sa visite en France à la coopération et aux retrouvailles familiales (fr.). LeMonde.fr, 28 maja 2009.
  2. Chilijczycy osądzą najcięższe zbrodnie dyktatury Pinocheta (pol.). Gazeta Wyborcza, 17 października 2006. [dostęp 2011-01-06].
  3. Chile: Michelle Bachelet wygrała wybory prezydenckie. polskatimes.pl, 2013-12-16. [dostęp 2013-12-19].
  4. Maciej Stasiński: O prezydenturę w Chile powalczą córki ofiary i kata (pol.). Agora SA, 2013-07-22. [dostęp 2013-08-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]