Robert Prygiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Robert Prygiel
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1976
Radom, Polska
Wzrost 200 cm
Masa ciała 100 kg
Pozycja atakujący
Zasięg w ataku 350 cm
Zasięg w bloku 331 cm
Kariera
Reprezentacja Polska 136 A (1996 -2007 )
Kluby
Lata Klub
do 1995
1995-1997
1997-2000
2000-2001
2001-2002
2002-2003
2003-2007
2007-2009
2009-2010
2010-2011
2011-2013
Czarni Radom
AZS Częstochowa
Legia Warszawa
Czarni Radom
Czarni Radom/Skra Bełchatów
Skra Bełchatów
Gazprom Surgut
Jastrzębski Węgiel
Jadar Radom
AZS Politechnika Warszawska
Czarni Radom
Kariera trenerska
Lata Klub
2013- Cerrad Czarni Radom

{{{medale}}}

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Roberta Prygla

Robert Prygiel (ur. 17 kwietnia 1976 w Radomiu) – polski siatkarz grający na pozycji atakującego, reprezentant Polski. Uczestnik igrzysk olimpijskich 1996 w Atlancie, mistrzostw świata 2002 w Argentynie i 2-kronie Mistrzostw Europy: 2003 w Niemczech i 2007 w Rosji.

Złoty medalista mistrzostw Polski w sezonie 1996/97 w barwach Yawal Absolwent AZS Częstochowa, 5-krotny brązowy medalista mistrzostw Polski: 1993/94 i 1994/95 z Czarnymi Radom, 1995/96 z Yawal AZS Częstochowa, 2001/02 ze Skrą Bełchatów i 2008/09 z Jastrzębskim Węglem. Jako zawodnik tego ostatniego klubu wywalczył w 2008 roku srebrny medal europejskich pucharów, Challenge Cup.

Zakończył karierę w 2013 roku po wywalczeniu mistrzostwa I ligi z Czarnymi Radom. W tymże roku został trenerem radomskiego zespołu, beniaminka PlusLigi.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 kwietnia 1976 w Radomiu jako syn Tadeusza i Elżbiety Zawadzkiej. W 1995 ukończył miejscowe V Liceum Ogólnokształcące im. Romualda Traugutta. Następnie studiował w Wyższej Szkoły Zarządzania Nieruchomościami w Warszawie. Jest żonaty (Katarzyna), ma córkę Zuzannę (ur. 2002).

Dzieciństwo i początek z piłką siatkową[edytuj | edytuj kod]

Od najmłodszych lat interesował się sportem. Uprawiał m.in. kolarstwo, lekkoatletykę, tenis stołowy, judo, piłkę nożną. Na mistrzostwach województwa w badmintona wypatrzył go trener siatkarski Arkadiusz Sawiczyński i zaproponował mu uprawianie siatkówki. Początkowo trenował na zajęciach SKS-u w Szkole Podstawowej nr 7 w Radomiu. Dopiero chodząc do szkoły średniej rozpoczął treningi w Czarnych Radom pod okiem szkoleniowca Krzysztofa Jaskulskiego. Zapowiadany był jako utalentowany i zdolny gracz. Nie od razu jednak kwalifikował się do wyjściowego składu drużyny występującej w Ekstraklasie.

Zadebiutował w niej roli zmiennika w jednym z meczów, kiedy radomianie zdecydowanie prowadzili. Od tego czasu pojawiał się regularnie na parkiecie, na krótsze bądź dłuższe fragmenty spotkań. W podstawowej szóstce znalazł się przypadkowo. W pierwszym spotkaniu ligowym sezonu 1994/95 musiał zastąpić Dariusza Grobelnego, który złamał nogę. Debiut zaliczył udanie i od tego momentu pojawiał się wyjściowym składzie radomian.

W 1994 roku z Czarnymi zdobył brązowy medal w mistrzostwach kraju. Rok później z drużyną powtórzył ten sukces.

Po wywalczeniu drugiego "krążka" przeszedł do zespołu AZS-u Częstochowa, który wtedy był oparty na młodych zawodnikach, w tym również młodzieżowych reprezentantach Polski. W drużynie towarzyszyli mu m.in. Piotr Gruszka, Damian Dacewicz, Marcin Nowak. W pierwszym sezonie z nową drużyną zdobył kolejny w swojej karierze brązowy medal, natomiast w 1997 roku wywalczył mistrzostwo kraju. W tym samym roku został graczem Legii Warszawa.

W warszawskiej Legii trenował pod okiem Jerzego Salwina, a z drużyną z Warszawy nie odniósł jednak większych sukcesów. Po spadku stołecznego klubu z najwyższej klasy ligowej Robert Prygiel wrócił do drużyny Czarnych Radom.

Powrót do Radomia pozytywnie wpłynął na jego formę, ponieważ w połowie pierwszego sezonu 2000/01, został uznany najlepszym atakującym Polskiej Ligi Siatkówki. W klubie jednak panowała nieodpowiednia atmosfera w klubie, spowodowana niesportowymi zachowaniami niektórych zawodników, która przekładała się na wyniki w lidze. Robert Prygiel ze swoim zespołem przegrał rywalizację z Jastrzębiem o brązowy medal mistrzostw kraju. W kolejnym sezonie wycofał się sponsor, a klub nie miał już pieniędzy. Po rundzie zasadniczej Prygiel wraz z Adamem Nowikiem przeszedł do Skry Bełchatów, broniącej się przed grą w barażach. Nowi siatkarze okazali się znaczącym wzmocnieniem drużyny, która rozgrywki zakończyła na 3. miejscu. Był to pierwszy medal w historii tego klubu.

W 2003 wyjechał do Rosji, by reprezentować zespół Gazprom Surgut. Został pierwszym Polakiem, który wystąpił w rosyjskiej lidze. Już w pierwszym sezonie zajął 9. miejsce w klasyfikacji najlepszych zawodników Superligi w plebiscycie gazety "Sport–Ekspres". Po zakończeniu rozgrywek Prygiel zdecydował się zostać w rosyjskim klubie na kolejne 3 sezony.

W 2008 zawodnik podpisał kontrakt z Jastrzębskim Węglem. Początkowo negocjował z działaczami Jadaru Radom, ale nie doszedł z nimi do porozumienia. W Jastrzębiu grał również w sezonie 2008/09, dochodząc z klubem do Final Four rozgrywek Challenge Cup, gdzie Polacy przegrali 2:3 finałowy, decydujący o dobyciu pucharu, mecz z tureckim Arkasem Izmir. Siatkarz zdobył też swój piąty brązowy medal mistrzostw Polski.

Potem przez rok grał Jadarze Radom, a następnie w Politechnice Warszawskiej.

W 2011 wrócił do swojego macierzystego klubu, Czarni Radom. W pierwszym sezonie z Wojskowymi awansował do I ligi, a w następnym do PlusLigi, zdobywając mistrzostwo rozgrywek I ligi. W klubie równolegle pełnił obowiązki asystenta trenera Wojciecha Stępnia. Po tym sukcesie zdecydował się zakończyć karierę zawodniczą.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1993 roku zadebiutował w barwach narodowych, biorąc udział na mistrzostwach świata kadetów w Stambule. Dwa lata później pojechał z kadrą juniorów na mistrzostwa świata w Malezji. Oba turnieje z reprezentacją nie zaliczył do udanych.

W pierwszej reprezentacji narodowej debiutował w jednym z meczów towarzyskich przed Igrzyskami Olimpijskimi w Atlancie (1996). Wziął udział w licznych spotkaniach sparingowych. Został powołany również na olimpiadę. W imprezie nie zagrał w żadnym meczu, a reprezentacja Polski zajęła 11. miejsce.

W następnych latach często otrzymywał powołania, ale często znajdował się poza pierwszą szóstką. Mimo że zaliczył udany sezon 2000/01 w drużynie Czarnych Radom, nie znalazł się w składzie na Mistrzostwach Europy 2001. Szansę gry w kadrze dał mu nowy szkoleniowiec Waldemar Wspaniały, powołując go Mistrzostwa Świata w Argentynie.

Uczestniczył również meczach Ligi Światowej. W edycji 2003 był najskuteczniejszym zawodnikiem polskiego zespołu. Na Mistrzostwach Europy w Lipsku został dostrzeżony przez trenerów m.in. drużyn rosyjskiej superligi. W 2004 roku po dobrych występach w Superlidze nie znalazł jednak uznania szkoleniowca przygotowującego kadrę do igrzysk w Atenach.

Po dwóch latach wrócił do gry w reprezentacji. Do kadry zaprosił go nowy trener Raúl Lozano. Występował w fazie interkontynentalnej w rozgrywkach Ligi Światowej 2006 i 2007.

Statystyki zawodnika w reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

Impreza Punkty z ataku Punkty z bloku Asy serwisowe Suma
Liga Światowa 2002 75 9 2 86
Mistrzostwa Świata 2002 4 4
Liga Światowa 2003 110 10 16 136
Liga Światowa 2007 29 3 1 33

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • najskuteczniejszy gracz reprezentacji Polski w Lidze Światowej 2003
  • miejsce w szóstce najlepszych zawodników zagranicznych Superligi po zakończeniu fazy zasadniczej sezonu 2004/2005

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]